VI Ka 588/13

<p>Sygn. akt VI Ka 588/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 3 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Wieja</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Protokolant Jolanta Kopeć</strong> </p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Lesława Kwapiszewskiego</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2013r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. M.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z art. 65 § 1 kks</p> <p>z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu</p> <p>z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II K 335/13</p> <p>I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonego <span class="anon-block">M. M.</span> w ten sposób, że orzeczoną w pkt I części dyspozytywnej wyroku karę grzywny podwyższa do 200 (dwustu) stawek dziennych przyjmując wysokość stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych,</p> <p>II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,</p> <p>III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze nie wymierzając opłaty za drugą instancję.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 588/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">M. M.</span> został oskarżony o to, że:</p> <p>w dniu 14 maja 2013 roku w <span class="anon-block">O.</span> woj. <span class="anon-block"> (...)</span> przewoził samochodem marki <span class="anon-block">V. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> zapakowany w trzech workach jutowych pocięty tytoń o masie 60 kg bez polskich znaków skarbowych akcyzy a nadto w miejscu zamieszkania posiadał 3 kg pociętego tytoniu bez oznaczeń skarbowych akcyzy o łącznej szacunkowej wartości rynkowej 34.062,50 PLN ponadto w miejscu zamieszkania posiadał 11.160 sztuk papierosów różnych marek zapakowanych w paczki o łącznej wartości rynkowej 6.082,20 PLN, która to ilość wskazywała przeznaczenie do działalności gospodarczej przy czym wartość uszczuplenia należności Skarbu Państwa w przypadku pociętego tytoniu wynosi 40.416 PLN nieopłaconej z tego tytułu akcyzy i 17.130 PLN z tytułu podatku VAT, natomiast w przypadku papierosów wartości uszczuplenia należności Skarbu Państwa z tytułu nieopłaconej akcyzy wynosi 7.829 PLN i 3.200 PLN podatku VAT, tj. o czyn z art. 65 § 1 kks</p> <p>Sąd Rejonowy w Lubaniu wyrokiem z dnia 4 września 2013r. w sprawie sygn. akt II K 335/13:</p> <p>I. uznał oskarżonego <span class="anon-block">M. M.</span> za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w część wstępnej wyroku tj. czynu z art. 65 § 1 kks i za to, na podstawie art. 65 § 1 kks wymierzył mu karę grzywny w wysokości 60 (sześćdziesięciu ) stawek dziennych przy przyjęciu , że jedna stawka dzienna równoważna jest kwocie 100 zł ( sto złotych),</p> <p>II. na podstawie art. 30 § 2 kks orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa poprzez zniszczenie dowodów rzeczowych w postaci:</p> <p>- 3 worków jutowych wraz z zawartością pociętego tytoniu o łącznej wadze 60 kg,</p> <p>- 5 worków strunowych foliowych z zawartością pociętego tytoniu o wadze 0,5 kg ,</p> <p>- 290 paczek papierosów marki <span class="anon-block">J.</span> </p> <p>- 100 paczek papierosów <span class="anon-block">marki C.</span>,</p> <p>- 35 paczek papierosów <span class="anon-block">marki M.</span> ,</p> <p>- 50 paczek papierosów <span class="anon-block">marki B.</span>,</p> <p>- 11 paczek papierosów marki<span class="anon-block">(...)</span>,</p> <p>- 1 paczki papierosów <span class="anon-block">marki V.</span>,</p> <p>- 1 paczki papierosów marki<span class="anon-block">E.</span>,</p> <p>- 7 paczek papierosów po 200 sztuk <span class="anon-block">marki P.</span> </p> <p>opisanych w wykazach dowodów rzeczowych Drz. 94/13 i Drz.95/13,</p> <p>- zwoju worków foliowych strunowych litrowych ,</p> <p>- wagi elektronicznej <span class="anon-block">marki F.</span>o nr <span class="anon-block">(...)</span>( <span class="anon-block">(...)</span>),</p> <p>opisanych w wykazie dowodów rzeczowych Drz. 94/13,</p> <p>III. na podstawie art. 627 kpk i art. 113 kks zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w niniejszej sprawie, zaś na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych nie wymierza mu opłaty.</p> <p>Z treścią wyroku nie zgodził się oskarżyciel publiczny Prokurator Rejonowy w Lubaniu.</p> <p>W złożonej apelacji na podstawie art. 438 pkt 4 kpk wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary poprzez wymierzenie kary grzywny w wysokości 60 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych w sytuacji, gdy ilość i wartość posiadanych przez oskarżonego wyrobów bez polskich znaków skarbowych akcyzy, wysokość uszczuplenia należności Skarbu Państwa z tytułu nieopłaconej akcyzy i podatku VAT na te wyroby a także uprzednia karalność oskarżonego za przestępstwo podobne przemawia za wymierzeniem oskarżonemu kary grzywny w wyższym wymiarze a także orzeczenia kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.</p> <p>Skarżący na zasadzie art. 437 kpk wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu poprzez wymierzenie oskarżonemu <span class="anon-block">M. M.</span> kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata oraz kary grzywny w wysokości 200 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 złotych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja zasługiwała na uwzględnienie jedynie w części. Z pewnością uprzednia karalność oskarżonego stanowi okoliczność obciążającą. Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy i wystarczający uwzględnił ją przy ferowaniu kary. Mimo przywołanego apelacją podobieństwa z czynem popełnionym obecnie (chęć osiągnięcia korzyści majątkowej) nie sposób pominąć, że wcześniejsze, jedyne skazanie miało miejsce na początku 2004r. (prawomocność wyroku 20 stycznia 2004r. ) a zatem blisko 10 lat temu.</p> <p>Nie skutkuje ona ani odpowiedzialnością w warunkach art. 64 § 1 kk ani też nie sposób przydawać mu taką wagę jak to czyni autor apelacji. Po odbyciu kary <span class="anon-block">M. M.</span> ustabilizował swoje życie, założył rodzinę, ma na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci oraz konkubinę. Utrzymuje najbliższych z prowadzonej działalności gospodarczej. Okoliczności te zdaniem Sądu Odwoławczego przemawiają za przeciwko wymierzeniu kary pozbawienia wolności nawet z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Oskarżony aktualnie nie wymaga wymierzenia mu aż tak surowej kary jak wnioskuje apelujący dla wdrożenia go do przestrzegania porządku prawnego. Podzielić natomiast należało wniosek o podwyższenie kary grzywny. Wartość przedmiotu przestępstwa a głównie wysokość uszczupleń podatkowych nakazywały surowszą represję finansową. Mimo, że jest to kara zgodnie z wolą ustawodawcy traktowana jako najłagodniejsza to pozostaje niewątpliwie efektywnie dolegliwa. Nadto przy tego rodzaju czynach wobec obligatoryjnego przepadku przedmiotu pochodzącego z przestępstwa a tym samym starty wyłożonych na ich zakup środków efektywna dolegliwość kary grzywny zdaniem Sądu Odwoławczego stanowić będzie o wyczerpaniu dyrektywy jej (kary) wymiaru wymaganych przez ustawodawcę. Jej wysokość musi jednak uwzględniać możliwości zarobkowe <span class="anon-block">M. M.</span> oraz jego sytuację majątkowo – rodzinną. Z tych powodów Sąd II instancji podzielił wniosek złożonego środka odwoławczego o potrzebie podwyższenia kary grzywny z 60 stawek dziennych do 200 stawek dziennych celem odpowiedniej reakcji karnej uwzględniającej wartość przedmiotu przestępstwa. Jednocześnie jednak odwołując się do sytuacji rodzinnej a w szczególności zarobkowej oskarżonego obniżono wysokość stawki dziennej grzywny ze 100 złotych określonej zaskarżonym wyrokiem do 50 złotych proponowanych apelacją. W sumie grzywna wymierzona przez Sąd Odwoławczy jest niemal dwukrotnie wyższa od ustalonej przez Sąd I instancji co dowodzi rażącej niewspółmiernej łagodności zaskarżonego wyroku w zakresie kary. Jak już zasygnalizowano wyżej brak wystarczających przesłanek aby obok kary grzywny sięgać jeszcze po karę pozbawienia wolności nawet z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Zdaniem Sądu Odwoławczego uwzględnianie w całości wniosku końcowego apelacji stanowiłoby bowiem obrazę art. 438 pkt 4 kpk przez wymierzenie kary rażąco niewspółmiernie surowej. Odwołując się do wcześniejszych rozważań podkreślić należy, iż sam fakt uprzedniej karalności na karę bezwzględnego pozbawienia wolności nie może determinować wysokości i rodzaju kary adekwatnej do poczynionych w sprawie niniejszej ustaleń. Karalność ta miała miejsce wiele lat temu a oskarżony po jej odbyciu zupełnie zmienił tryb życia. Oceniając zachowania <span class="anon-block">M. M.</span> należało zdaniem Sądu Odwoławczego dojść do wniosku, że zarzucany mu czyn był przypadkowy, wyjątkowy w aktualnie prezentowanej postawie pracującego ojca rodziny, utrzymującego partnerkę życiową i dwoje dzieci. Przy takich uwarunkowaniach życiowo rodzinnych wystarczającą represją karną będzie kara grzywny na którą się zdecydowała Sąd I instancji choć w wymiarze wyższym, wskazanym apelacją. Z przedstawionych względów podzielono wniosek końcowy apelacji jedynie częściowo to jest w zakresie proponowanego podwyższenia kary grzywny. Zdaniem Sądu Okręgowego w świetle prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych brak przesłanek dla orzeczenia dodatkowych kary pozbawienia wolności. Stąd zmiana zaskarżonego wyroku przez podniesienie liczby stawek dziennych grzywny z 60 na 200 oraz urealnienie stawki dziennej i określenie jej wysokości na 50 złotych. W pozostałej części zaskarżony wobec <span class="anon-block">M. M.</span> wyrok utrzymano w mocy.</p> <p>Orzeczenia o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze znajduje swoje prawne uzasadnienie w treści art. 627 kpk w zw. z art. 634 kpk. Sąd Okręgowy nie wymierzył oskarżonemu opłaty za drugą instancję uznając, że utrzymanie dwojga dzieci i konkubiny z jednego niezbyt wysokiego dochodu miesięcznego (2000 złotych) przy zobowiązaniach finansowych wynikających z wyroku wypełnia znamiona art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z 23 czerwca 1973r. i przemawia za odstąpieniem od wymierzenia opłaty.</p> <p>Wyk. J.K.</p> </div>