II Ka 483/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 483/13 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 5 grudnia 2013 r. </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Teresa Zawiślak</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SO Jerzy Kozaczuk (spr.)</p> <p>SO Dariusz Półtorak</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p>sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale prokuratora Bożeny Grochowskiej-Małek</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. J.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 §1 kk</a> </strong> </p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach</p> <p>z dnia 22 lipca 2013 r. sygn. akt VII K 215/13</p> <p>I.  zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną;</p> <p>II.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. <span class="anon-block">P. S.</span> w <span class="anon-block">S.</span> kwotę 516,60 złotych (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem obrony oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span> sprawowanej w II instancji;</p> <p>III.  zwalnia oskarżonego od opłat i wydatków postępowania odwoławczego przejmując te ostatnie na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 483/13</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">S. J.</span> został oskarżony o to, że w dniu 07.02.2012r. składając w Sądzie Rejonowym V Wydział Gospodarczy w <span class="anon-block">S.</span> na posiedzeniu w sprawie V GC 379/11 z powództwa <span class="anon-block">M. R.</span> przeciwko <span class="anon-block">K. G.</span> o zapłatę, zeznania mające służyć za dowód w tym postępowaniu po uprzedzeniu o odpowiedzialności karnej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kk</a> za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, zeznał nieprawdę, iż <span class="anon-block">K. G.</span> został udzielony kredyt hipoteczny przez <span class="anon-block"> Bank (...)</span> w sytuacji, gdy Bank ten nie udzielił jej takiego kredytu <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kk</a> </strong> </p> <p>Wyrokiem z dnia 22 lipca 2013 r. Sąd Rejonowy w Siedlcach:</p> <p>I.  oskarżonego <span class="anon-block">S. J.</span> uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kk</a> i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 kk</a> warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 3 lat;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 71;art. 71 § 1)">art. 71 § 1 kk</a> wymierzył oskarżonemu grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł,</p> <p>III.  zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. <span class="anon-block">P. S.</span> 516,60 zł za obronę oskarżonego sprawowaną z urzędu,</p> <p>IV.  zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 90 zł tytułem kosztów sądowych, a od opłaty oskarżonego zwolnił.</p> <p>Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego.</p> <p>Obrońca wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że oskarżony w sposób umyślny zeznał jako świadek, że <span class="anon-block">K. G.</span> został udzielony kredyt w sytuacji, gdy z zebranych w sprawie dowodów wynika, że mógł mieć mylnie przeświadczenie, że w rzeczywistości tak właśnie było, nadto z ostrożności zarzucił wyrokowi rażącą surowość orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny.</p> <p>Podnosząc ten zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie złagodzenie wymierzonej mu kary pozbawienia wolności oraz wyeliminowanie kary grzywny.</p> <p>Na rozprawie apelacyjnej obrońca poparł apelację i wnioski w niej zawarte. Prokurator wniósł natomiast o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy. Oskarżony przyłączył się do stanowiska swojego obrońcy wnosząc o uniewinnienie.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Siedlcach zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego zarzucająca sądowi <em> <!-- -->meriti</em> błąd w ustaleniach faktycznych oraz wnioski w niej zawarte o uniewinnienie oskarżonego ewentualnie o złagodzenie kary, jako niezasadna na uwzględnienie nie zasługuje. Stwierdzić, bowiem należy, iż sąd I instancji trafnie ustalił w sprawie stan faktyczny oraz dokonał jego prawidłowej oceny pod względem prawnym. Również dokonana przez sąd rejonowy ocena dowodów nie zawiera błędów zarówno logicznych jak i prawnych.</p> <p>Przypomnieć w tym miejscu wypada, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, <em> <!-- -->„Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> m.in. wtedy, gdy:</em> </p> <p> <em> <!-- -->1/ jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy;</em> </p> <p> <em> <!-- -->2/ stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego;</em> </p> <p> <em> <!-- -->3/ jest wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia życiowego – uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.”</em> (por. OSN KW 1991, z. 7-9, poz. 41).</p> <p>Zdaniem Sądu Okręgowego w Siedlcach dokonana przez sąd meriti ocena dowodów została przeprowadzona zgodnie z cyt. orzeczeniem Sądu Najwyższego tak, że w pełni korzysta z ochrony <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>. Sąd rejonowy szczegółowo, bowiem wykazał, czym kierował się dokonując takiej a nie innej oceny dowodów oraz co zdecydowało, iż jedne dowody obdarzył wiarygodnością, a innym tego waloru odmówił. Apelacja obrońcy stanowi w zasadzie polemikę z oceną dowodów dokonaną przez sąd <em> <!-- -->meriti</em>. Stwierdzić należy, iż argumenty sądu I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, są bardziej przekonywujące od tych podniesionych w apelacji.</p> <p>Nie ulega żadnej wątpliwości, że podczas prowadzenia sprawy gospodarczej VGC 379/11 w Sądzie Rejonowym w Siedlcach, w dniu 7 lutego 2012 r. oskarżony złożył fałszywe zeznania stwierdzając, iż stronie tamtego postępowania gospodarczego - <span class="anon-block">K. G.</span> został przydzielony kredyt hipoteczny w <span class="anon-block"> banku (...)</span>. Składając zeznania tej treści, oskarżony był świadomy grążącej odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego zeznania. O nieprawdziwości zeznań <span class="anon-block">S. J.</span> świadczą chociażby twierdzenia <span class="anon-block">K. G.</span>, z których wynika, iż ubiegała się jedynie o taki kredyt. W toku dalszych czynności oskarżony stwierdził, iż był przekonany iż <span class="anon-block">K. G.</span> będzie z całą pewnością udzielony kredyt, o czym jego zdaniem świadczyły rozmowy w sprawie jego udzielenia, w których uczestniczył w banku.</p> <p>Jest rzeczą oczywistą, iż same rozmowy o ewentualnym udzieleniu kredytu, nie świadczą jeszcze o tym, iż kredyt zostanie przyznany, a środki przekazane na konto kredytobiorcy. W tej sytuacji bliżej niesprecyzowane przypuszczenie jedynie o możliwości przyznania kredytu, nie może stanowić usprawiedliwienia, dla późniejszych twierdzeń oskarżonego. Jest to tym bardziej uzasadnione, iż oskarżony był pełnomocnikiem <span class="anon-block">K. G.</span> i reprezentował ją w szeroko rozumianym obrocie gospodarczym. W tej sytuacji były zdaniem sądu odwoławczego wszelkie podstawy do przyjęcia, iż faktycznie w dniu 7 lutego 2012 r. w sprawie gospodarczej oskarżony złożył fałszywe zeznania.</p> <p>Analiza akt sprawy niniejszej nie wskazuje, żeby oskarżony w sposób ostateczny odwołał swoje wcześniejsze zeznania. Oskarżony starał się jedynie złagodzić ich wydźwięk, powołując się praktycznie na nieistotne okoliczności. Ponadto zauważyć należy, iż w świetle dochodzonych w postępowaniu gospodarczym roszczeń, zeznania oskarżonego miały istotne znaczenie. Przerzucały one bowiem całą odpowiedzialność na ówczesnego powoda <span class="anon-block">M. R.</span>, stawiając pozwaną <span class="anon-block">K. G.</span> w wyjątkowo pozytywnym świetle. Były więc bardzo istotne dla ewentualnego rozstrzygania w sprawie gospodarczej.</p> <p>Powyższe okoliczności wpłynęły na to, iż należało uznać, że w sprawie niniejszej nie wystąpiły okoliczności wskazane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 5)">art. 233§5 k.k.</a>, które pozwalałyby na nadzwyczajne złagodzenie kary lub odstąpienie od jej wymierzenia.</p> <p>Zdaniem sądu odwoławczego stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego należało ocenić jako znaczny.</p> <p>Kierując się powyższymi przesłankami sąd okręgowy uznał, iż wymierzona oskarżonemu <span class="anon-block">S. J.</span> kara jest adekwatna do stopni winy, społecznej szkodliwości, rozmiaru wyrządzonej szkody, uwzględnia sytuacją rodzinną i materialną oskarżonego, w tym również fakt jego uprzedniej karalności oraz powinna spełnić wymogi zarówno prewencji ogólnej jak i indywidualnej. W tej sytuacji nie było więc podstaw do uwzględnienia drugiego wniosku apelacji o złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary.</p> <p>Orzeczenie o kosztach uzasadniają przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634;art. 624;art. 624 § 1)">art. 634 i art. 624§1 k.p.k.</a>.</p> <p>Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy w Siedlcach orzekł jak w wyroku.</p> </div>