II Ca 1166/13

<p>Sygn. akt II Ca 1166/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 5 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Kielcach II Wydział Cywilny Odwoławczy</p> <p>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSO Beata Piwko (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sędziowie: SO Magdalena Bajor-Nadolska</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO Sławomir Buras</strong> </p> <p>Protokolant: protokolant sądowy Iwona Cierpikowska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r. w Kielcach</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. J.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji pozwanego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach</p> <p>z dnia 10 czerwca 2013 r., sygn. I C 1082/12</p> <p>oddala apelację i zasądza od <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz <span class="anon-block">A. J.</span> kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ca 1166/13</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2013r. w sprawie I C 1082/12 Sąd Rejonowy w Kielcach zasądził od pozwanego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz <span class="anon-block">A. J.</span> kwotę 11000 zł z odsetkami ustawowymi oraz kwotę 2417 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. W punkcie II wyroku Sąd Rejonowy nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – tego Sądu – kwotę 900 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.</p> <p>Sąd Rejonowy ustalił stan faktyczny, z którego wynika, że <span class="anon-block">A. J.</span>została w dniu 4 lutego 2011r. potrącona przez <span class="anon-block">M. D. (1)</span>, prowadzącego samochód <span class="anon-block">R. (...)</span>o numerze rej. <span class="anon-block">(...)</span>Przyczyną zdarzenia było niezachowanie przez kierowcę należytej ostrożności. Sprawca legitymował się polisą ubezpieczeniową OC wydaną wobec zawarcia umowy ubezpieczenia z pozwanym. W wyniku zdarzenia powódka straciła przytomność i przewieziona została do Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego Dziecięcego w <span class="anon-block">K.</span>, gdzie pozostawała do dnia 8 lutego 2011r. Doznała urazu ogólnego, wstrząśnienia mózgu oraz stłuczenia stawu kolanowego. Kończynę dolną unieruchomiono jej tutorem gipsowym, który po 2 tygodniach wymieniony został na ortezę stabilizującą. Następnie <span class="anon-block">A. J.</span>poddana została rehabilitacji. Proces leczenia zakończony został w dniu 20 czerwca 2011r. W tym czasie powódka odczuwała zmniejszające się stopniowo cierpienia, dolegliwości bólowe oraz dyskomfort związany z konieczności unieruchomienia nogi. Konsekwencją zdarzenia z dnia 4 lutego 2011r. jest niestabilność małego stopnia stawu kolanowego lewego, powódka jest również bardziej narażona na zmiany zwyrodnieniowe w tym obrębie, które zwiększają natężenie bólu i ograniczają możliwości ruchowe. Leczenie takich zmian początkowo jest zachowawcze, ale może również wystąpić konieczność leczenia operacyjnego. W ciągu 4 tygodni po wypadku <span class="anon-block">A. J.</span>miała problem z wykonywaniem podstawowych czynności i wymagała pomocy ze strony osób trzecich, w wymiarze około 3 godzin dziennie. Nie chodziła wówczas do szkoły. Po tym czasie męczyła ją aktywność fizyczna, a przy obciążaniu stawu w pozycji stojącej odczuwała dolegliwości bólowe. Zażywała środki przeciwbólowe, stała się bardziej nerwowa i uskarżała się na bezsenność. Powódka do chwili obecnej odczuwa okresowy ból głowy, czasem boli ją również kolano. W dniu 24 maja 2011r. <span class="anon-block">A. J.</span>zgłosiła pozwanemu fakt zaistnienia szkody. Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego <span class="anon-block">(...) S.A.</span>w <span class="anon-block">W.</span>pismem z dnia 15 czerwca 2011r. przyznał powódce kwotę 10000 zł tytułem zadośćuczynienia. Odwołanie powódki z dnia 14 maja 2012r. od decyzji w przedmiocie przyznanej kwoty nie zostało przez pozwanego uwzględnione, co wyraził pismem z dnia 14 czerwca 2012r.</p> <p> <span class="anon-block">A. J.</span> domagała się zapłaty dodatkowej sumy 11000 zł tytułem zadośćuczynienia.</p> <p>W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał zasadność powództwa. Wskazał, że okoliczności faktyczne pozostawały pomiędzy stronami bezsporne, przedmiotem sporu była natomiast kwota należnego <span class="anon-block">A. J.</span> zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez nią w wyniku zdarzenia w dniu 4 lutego 2011r. Celem dokonania oceny następstw wypadku Sąd I instancji dopuścił dowód z opinii biegłego specjalisty ortopedii i traumatologii, której wnioski w całości podzielił. Krzywdę doznaną przez powódkę ocenił jako dotkliwą, a złożył się na nią przede wszystkim odczuwany przez <span class="anon-block">A. J.</span> ból fizyczny o różnym natężeniu oraz dyskomfort psychiczny. Podkreślił, że krzywda jest tym bardziej dolegliwa, że powódka doznała jej w młodym wieku – w chwili zdarzenia miała 16 lat. Zaznaczył, że <span class="anon-block">A. J.</span> była hospitalizowana i w ciągu kilku tygodni miała ograniczone możliwości ruchowe, co utrudniało jej wykonywanie wielu czynności. Doskwierały jej również cierpienia psychiczne. Z racji ryzyka szybszego powstania zmian zwyrodnieniowych i związanych z nimi dolegliwości, stopień trwałego uszczerbku na zdrowiu powódki Sąd Rejonowy przyjął za biegłym na 5%. Sąd I instancji podsumował, że przyznane powódce przez pozwanego zadośćuczynienie w wysokości 10000 zł nie rekompensuje jej krzywdy, zaś za odpowiednią sumę z tego tytułu uznał 21000 zł. Podkreślił, że powódka odczuje je jako realne wsparcie finansowe, a przy tym nie spowoduje to jej bezpodstawnego wzbogacenia. Wobec powyższego, uwzględniwszy wypłaconą już tytułem zadośćuczynienia kwotę Sąd Rejonowy zasądził na rzecz <span class="anon-block">A. J.</span> kwotę 11000 zł, objętą żądaniem jej pozwu. Jako datę początkową zasądzonych odsetek Sąd I instancji przyjął, także zgodnie z żądaniem pozwu, dzień 14 czerwca 2012r., tj. dzień wyrażenia ostatecznego stanowiska przez pozwanego. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu Sąd Rejonowy oparł na treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a>, zaś o nieuiszczonych kosztach sądowych orzekł na zasadzie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.</p> <p>Powyższy wyrok zaskarżył apelacją pozwany w części uwzględniającej powództwo ponad kwotę 5000 zł. Zarzucił naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1)">art. 361 § 1 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a> poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na skutek przyjęcia, że zasądzona tytułem zadośćuczynienia na rzecz powódki kwota adekwatna i odpowiednia, mimo, że nie odpowiada zakresowi doznanej przez <span class="anon-block">A. J.</span> szkody. Pozwany zarzucił również naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 817;art. 817 § 1)">art. 817 § 1 k.c.</a> poprzez błędne określenie terminu początkowego odsetek, który zdaniem skarżącego winien biec od daty wyroku, a także naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363;art. 363 § 2)">art. 363 § 2</a> poprzez jego pominięcie i uznanie, że rozmiar krzywdy powódki i wysokość zadośćuczynienia określone zostały przed dniem wydania wyroku. Zdaniem skarżącego Sąd I instancji naruszył również <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego i przyjęcie błędnych założeń co do podstaw ustalenia kwoty zadośćuczynienia i jego wysokości. Pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w zaskarżonej części oraz zasądzenie kosztów procesu.</p> <p>W odpowiedzi na apelację <span class="anon-block">A. J.</span> wniosła o jej oddalenie. Na rozprawie apelacyjnej w dniu 5 grudnia 2013r. poparła swoje stanowisko.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Sąd Rejonowy poczynił w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, zaś na ich podstawie wywiódł słuszne wnioski, które w całości podziela Sąd Okręgowy.</p> <p>Zarzut apelacji sprowadza się do zakwestionowania wysokości przyznanego <span class="anon-block">A. J.</span> zadośćuczynienia. Zarzut ten nie znajduje podstawy w okolicznościach niniejszej sprawy i Sąd odwoławczy stoi na stanowisku tożsamy z tym, jakie zaprezentował Sąd I instancji. Kwota 21000 zł stanowi zadośćuczynienie w odpowiedniej wysokości wobec krzywdy, jaką doznała powódka w konsekwencji zdarzenia z dnia 4 lutego 2011r., zaś odmienny pogląd skarżącego stanowi jedynie polemikę wobec prawidłowo dokonanych przez Sąd Rejonowy ustaleń.</p> <p>Z uzasadnienia apelacji wynika, że pozwany, uznając powództwo do kwoty 5000 zł, a tym samym szacując według własnych kryteriów kwotę zadośćuczynienia, koncentruje się jedynie na urazie fizycznym, jakiego doznała <span class="anon-block">A. J.</span>. Podkreśla on, że 5% trwałego uszczerbku na zdrowiu nie uzasadnia kompensaty kwotą 21000 zł. Marginalnie natomiast potraktował jej uraz psychiczny związany z wypadkiem, a w zasadzie całkowicie pomija tę kwestię. Bezspornym jest, że trudno oszacować tego rodzaju szkodę z uwagi na fakt, iż istotnie jest ona niewymierna finansowo. Jednakże okoliczności rozpoznawanej sprawy i względy doświadczenia życiowego prowadzą do jednoznacznego wniosku, że uraz psychiczny, związany z wypadkiem czy choćby z hospitalizacją, w połączeniu z uszczerbkiem fizycznym powódki pozwalał Sądowi Rejonowemu na zasądzenie żądanej kwoty w ramach zadośćuczynienia. Ustalonego uszczerbku na zdrowiu <span class="anon-block">A. J.</span> pozwany nie neguje, niewątpliwym jest również fakt, że w konsekwencji wypadku powódka doznała czasowo ograniczeń możliwości ruchowych, co uniemożliwiło jej normalne funkcjonowanie w zakresie podstawowych czynności oraz chodzenie do szkoły. Odczuwała dolegliwości bólowe o różnym stopniu nasilenia i jest objęta ryzykiem wystąpienia zmian zwyrodnieniowych w przyszłości – ze wszystkimi ich konsekwencjami. Wszystkie te czynniki składają się całościowo na pojęcie krzywdy, jakiej doznała <span class="anon-block">A. J.</span> na skutek potrącenia jej w dniu 4 lutego 2011r. przez <span class="anon-block">M. D. (2)</span>. Ustalenie krzywdy ma podstawowe znaczenie dla określenia odpowiedniej sumy, która miałaby stanowić jej pieniężną kompensatę. Przy oznaczeniu zakresu wyrządzonej krzywdy za konieczne uważa się uwzględnienie: rodzaju naruszonego dobra, zakresu (natężenie i czas trwania) naruszenia, trwałości skutków naruszenia i stopnia ich uciążliwości, a także stopnia winy sprawcy i jego zachowania po dokonaniu naruszenia (por. wyroki Sądu Najwyższego z 20 kwietnia 2006r., IV CSK 99/05, LEX nr 198509; z dnia 1 kwietnia 2004r., II CK 131/03, LEX nr 327923; z dnia 19 sierpnia 1980r., IV CR 283/80, OSN 1981/5/81; z dnia 9 stycznia 1978r., IV CR 510/77, OSN 1978/11/210). Sąd Rejonowy prawidłowo rozważył powyższe aspekty i jego ocenę podziela Sąd odwoławczy. Zadośćuczynienie jest roszczeniem o charakterze niemajątkowym, kompensującym doznaną krzywdę. Wbrew twierdzeniu pozwanego, suma 21000 zł w okolicznościach niniejszej sprawy nie prowadzi w żaden sposób do bezpodstawnego wzbogacenia <span class="anon-block">A. J.</span>.</p> <p>Niezasadnym również uznać należy zarzut błędnego przyjęcia daty początkowej należnych powódce odsetek. Niewątpliwie zadośćuczynienie we właściwej wysokości stało się w dacie 14 czerwca 2012r. wymagalne po odwołaniu się powódki od decyzji w przedmiocie przyznanego świadczenia (w założeniu – 30 dni po zapoznaniu się ze stanowiskiem <span class="anon-block">A. J.</span>), zaś zakres doznanej przez nią szkody pozostaje niezmienny od tamtej daty. Słusznym zatem było uwzględnienie powództwa w tej części.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy oddalił apelacje na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </p> <p>O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.c.</a> Złożyło się na nie wynagrodzenie pełnomocnika <span class="anon-block">A. J.</span>, zasądzone od pozwanego na rzecz powódki w kwocie 600 zł, stanowiącej wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika procesowego – radcy prawnego i ustalone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 6;§ 6 pkt. 4)">§ 6 pkt 4</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 12;§ 12 ust. 1;§ 12 ust. 1 pkt. 1)">§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a> (Dz. U. z 2002r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).</p> <p>SSO B.Piwko SSO M.Bajor - Nadolska SSO S.Buras</p> <p> <strong> <!-- -->Zarządzenie:</strong> </p> <p>Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego.</p> </div>