II AKa 242/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 242/13</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 5 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Łodzi, II Wydział Karny, w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="167"/> <col width="466"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Paweł Misiak</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SA Izabela Dercz (spr.)</p> <p>SO del. Barbara Augustyniak</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>sekr. sądowy Maciej Umiński</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale <span class="anon-block">J. S.</span>, Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r.</p> <p>sprawy</p> <p>1.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. Z.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 §2 kk</a>; <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a §1 kk</a> </p> <p>2.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. G. (1)</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 §2 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi</p> <p>z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt IV K 240/12</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 §1 i 2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 §1 kpk</a> </p> <p>1.  zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do <span class="anon-block">M. Z.</span> w ten sposób, że:</p> <p>a)  uchyla rozstrzygnięcie o wymierzeniu kary łącznej zawarte w punkcie 4,</p> <p>b)  obniża karę pozbawienia wolności wymierzoną w punkcie 1 do 2 (dwóch) lat,</p> <p>c)  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 kk</a> wymierza oskarżonemu karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,</p> <p>2.  zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do <span class="anon-block">M. G. (1)</span> w ten sposób, że obniża wymierzoną mu karę pozbawienia wolności do 3 (trzech) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy,</p> <p>3.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części,</p> <p>4.  zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p>Sygn. akt II AKa 242/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2013r Sąd Okręgowy w Łodzi uznał <span class="anon-block">M. Z.</span> i <span class="anon-block">M. G. (1)</span> za winnych tego, że w dniu 19 maja 2012r w <span class="anon-block">P.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez przystawienie noża do szyi <span class="anon-block">B. K.</span> przez <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, a później skierowanie go w stronę jej brzucha grozili jej pozbawieniem życia, a następnie zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 48950zł na szkodę <span class="anon-block">(...)</span> czym wyczerpali dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1;art. 280 § 2)">art. 280 § 1 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 1;art. 60 § 1 pkt. 2)">art. 60 § 1 pkt. 2 kk</a> <span class="anon-block">M. Z.</span> wymierzył karę 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności, a <span class="anon-block">M. G. (1)</span> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 kk</a> karę 5 lat pozbawienia wolności.</p> <p>Nadto, <span class="anon-block">M. Z.</span> wyrokiem tym Sąd Okręgowy w Łodzi uznał za winnego tego, ze w dniu 29 czerwca 2012r w <span class="anon-block">P.</span>, znajdując się w stanie nietrzeźwości wyrażającym się w 0,74 promilla zawartości alkoholu we krwi prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny w postaci samochodu marki <span class="anon-block"> (...)</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a> wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 kk</a> <span class="anon-block">M. Z.</span> wymierzył karę łączną 3 lat pozbawienia wolności.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> na poczet kar pozbawienia wolności zaliczył oskarżonym okresy tymczasowego aresztowania: <span class="anon-block">M. Z.</span> od dnia 9 lipca 2012r a <span class="anon-block">M. G. (1)</span> od dnia 28 czerwca 2012r.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 2)">art. 42 § 2 kk</a> orzekł wobec <span class="anon-block">M. Z.</span> zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres 1 roku.</p> <p>Nadto, orzekł o kosztach sądowych zwalniając oskarżonych od ich ponoszenia.</p> <p>Od wyroku tego apelację wnieśli obrońcy oskarżonych.</p> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">M. Z.</span> zarzucił wyrokowi:</p> <p>I. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wyroku, mianowicie:</p> <p>1. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a> poprzez dowolną analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności w postaci wyjaśnień oskarżonych <span class="anon-block">M. Z.</span> i <span class="anon-block">M. G. (1)</span> oraz zeznań świadków <span class="anon-block">P. M.</span> i <span class="anon-block">M. G. (2)</span> – w zakresie pierwszego z przypisanych oskarżonemu czynów, a nadto wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">M. Z.</span> w zakresie drugiego z przypisanych oskarżonemu czynów, a także przez pominięcie przez sąd okręgowy istotnych okoliczności wpływających na ocenę wiarygodności w/w dowodów, w tym przede wszystkim faktu, iż kwestia rzekomej obecności świadków <span class="anon-block">P. M.</span> i <span class="anon-block">M. G.</span> podczas domniemanej rozmowy oskarżonych odnoszącej się do użycia podczas zdarzenia określonego rodzaju narzędzi pojawiła się dopiero na drugim terminie rozprawy głównej, po widzeniu świadka <span class="anon-block">P. M.</span> z oskarżonym, nadto, poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości, co do których sąd okręgowy wprost stwierdza, że mają charakter niedających się usunąć na niekorzyść oskarżonego;</p> <p>2. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt. 1 kpk</a> poprzez odwołanie się przez sąd meriti przy ocenie dowodu z zeznań świadka <span class="anon-block">M. G. (2)</span> do doświadczenia życiowego w zakresie związku przyczynowo – skutkowego między chęcią niesłusznego obciążania przez świadka oskarżonego <span class="anon-block">M. Z.</span> a ujawnianiem wobec niego negatywnych emocji, mimo, iż dla oceny stanu psychicznego i emocjonalnego świadka oraz jego ewentualnego przekładania się na sposób i prawdziwość komunikowania spostrzeżeń sąd winien był oprzeć się na opinii biegłego psychologa wydanej po przesłuchaniu świadka w jego obecności;</p> <p>3. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 199)">art. 199 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 kpk</a> poprzez odwołanie się przez sąd meriti przy ocenie dowodu z wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">M. Z.</span> w zakresie czynu przypisanego mu w punkcie 2 wyroku do treści jego oświadczenia złożonego wobec lekarza udzielającego oskarżonemu pomocy, zawartego w dokumentacji medycznej z konsultacji psychiatrycznej, co stanowiło naruszenie bezwzględnego zakazu dowodowego;</p> <p>II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że oskarżony <span class="anon-block">M. Z.</span> obejmował swoją świadomością i zamiarem posłużenie się przez współoskarżonego w trakcie zdarzenia nożem, gdy z materiału dowodowego wniosek taki faktycznie nie wynika;</p> <p>IV. rażącą niewspółmierność – surowość kar jednostkowych pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonego <span class="anon-block">M. Z.</span>, przekraczającą swoją dolegliwością stopień winy, wyrażającą się w niedostatecznym uwzględnieniu wszystkich okoliczności łagodzących zachodzących po stronie <span class="anon-block">M. Z.</span>, (w tym młodocianości oskarżonego, braku jego uprzedniej karalności, faktu przyznania się do popełnionego czynu jeszcze przed powzięciem informacji w tym zakresie przez organa ścigania, ujawnienia okoliczności czynu i osoby współsprawcy, złożenia obszernych wyjaśnień, naprawienia szkody w dużym zakresie i wyrażenia woli jej naprawienia w pozostałej części, przeproszenia wszystkich znanych oskarżonemu pokrzywdzonych i przyjęcia przezeń tych przeprosin) i braku nadania im właściwego znaczenia oraz braku zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary wymierzonej oskarżonemu za czyn opisany w punkcie 2 wyroku, co było skutkiem błędnego przyjęcia, iż czyn ten nie pozostawał w ścisłym związku z czynem opisanym w punkcie 1 wyroku i odwołanie się do wewnętrznie sprzecznej argumentacji w zakresie stanu psychicznego i motywacji oskarżonego w zakresie czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a § 1 kk</a>, a ostatecznie wymierzenia kary łącznej pozbawienia wolności przy zasadzie łączenia kar zbliżonej do ich kumulacji w wymiarze przekraczającym stopień winy oskarżonego, a nadto bez warunkowego zawieszenia wykonania kary.</p> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">M. Z.</span> wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kar jednostkowych z nadzwyczajnym złagodzeniem, zmniejszenie ich wymiaru oraz wymierzenie kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.</p> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">M. G. (1)</span> zaskarżył wyrok w części dotyczącej wymierzonej kary pozbawienia wolności zarzucając mu rażącą niewspółmierność tej kary i wnosząc o zmianę wyroku przez orzeczenie kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Niezasadne są zarzuty zawarte w punkcie I.1 apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">M. Z.</span>, dotyczące naruszenia przepisów procedury przy dokonywaniu przez sąd okręgowy oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Analiza pisemnych motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia świadczy o tym, iż oceniając wyjaśnienia oskarżonych <span class="anon-block">M. Z.</span> i <span class="anon-block">M. G. (1)</span> oraz świadków <span class="anon-block">P. M.</span> i <span class="anon-block">M. G. (2)</span> sąd I instancji uczynił to w sposób obiektywny, wszechstronny, nie przekraczając granic swobody orzekania zakreślonych normą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, a w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia odpowiadających wymogom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 i 2 kpk</a> wyczerpująco i jasno przedstawił tok rozumowania, według którego uznał poszczególne dowody za wiarygodne i w jakim zakresie, a jakim i w jakiej części odmówił wiary, wyprowadzając z powyższych prawidłowych ocen właściwe wnioski.</p> <p>Słusznie uznał sąd merytoryczny, iż jako niewiarygodne potraktować należy wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">M. Z.</span> w tej części, w której zaprzeczał on swojej świadomości o użyciu noża przez <span class="anon-block">M. G. (1)</span> podczas przebiegu zdarzenia. Bardzo obszerne wywody sądu I instancji zawarte w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku (strony od 11 do 14) podlegają pełnej akceptacji sądu odwoławczego, zaś zarzuty i argumenty obrońcy oskarżonego prezentowane w apelacji mają charakter polemiczny i nie stanowią dla rozważań sądu okręgowego skutecznej przeciwwagi. I tak, nie może podważyć dokonanej przez sąd I instancji oceny wyjaśnień <span class="anon-block">M. Z.</span> jako niewiarygodnych w omawianym zakresie argument, iż w sytuacji, gdy organa ścigania nie miały wiedzy o rzeczywistej roli oskarżonego w zdarzeniu, gdyż rolę tę jako pierwszy ujawnił sam oskarżony, to wbrew zasadom logicznego myślenia i życiowego doświadczenia byłoby, gdyby nie ujawnił także swojej świadomości, iż oskarżony <span class="anon-block">M. G. (1)</span> posłuży się podczas zdarzenia nożem. Fakt, iż <span class="anon-block">M. Z.</span> ujawnił swój udział w zdarzeniu, nie oznacza automatyzmu w ocenie wszystkich opisywanych przez niego okoliczności. Nadto, zauważyć należy, iż od początku składania wyjaśnień, poza tym, iż zaprzeczał uzgodnieniom co do użycia noża przez <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, <span class="anon-block">M. Z.</span> pomijał także swoją obecność w miejscu zamieszkania <span class="anon-block">M. G. (1)</span> w dniu 18 maja 2012r wieczorem, o czym konsekwentnie relacjonował ten ostatni. Podkreślić przy tym należy, iż <span class="anon-block">M. G. (1)</span> w śledztwie w ogóle nie wspominał o obecności w domu <span class="anon-block">P. M.</span> i <span class="anon-block">M. G. (2)</span> w czasie powyższego pobytu <span class="anon-block">M. Z.</span>, a tym bardziej o tym, by miały one słyszeć słowa <span class="anon-block">M. Z.</span> upominającego go, by zabrał ze sobą nóż lub pałkę. Natomiast widzenia <span class="anon-block">M. G. (1)</span> z <span class="anon-block">P. M.</span> w trakcie izolacji oskarżonego miały miejsce nie tylko w toku postępowania sądowego, ale znacznie wcześniej (np. w październiku 2012r k. 487). W tych okolicznościach prawidłowo uznał sąd okręgowy, iż powodem tego, że <span class="anon-block">M. G. (1)</span> nie wspominał wcześniej o obecności <span class="anon-block">P. M.</span> i matki podczas wizyty <span class="anon-block">M. Z.</span> mógł być fakt, iż nie uważał takich informacji za istotne. Natomiast wątpliwości, co do których sąd I instancji uznał, iż nie dawały się usunąć, dotyczyły nie kwestii związanych z oceną w/w dowodów w zakresie dotyczącym ustaleń między oskarżonymi odnośnie do posłużenia się nożem przez <span class="anon-block">M. G. (1)</span>, a ustalenia, kto był pomysłodawcą dokonania rozboju i ostatecznie kwestii tej sąd meriti nie rozstrzygnął.</p> <p>Odnosząc się do zarzutu I.2 apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">M. Z.</span>, stwierdzić należy, iż jak wynika z pisemnego uzasadnienia rozstrzygnięcia, dokonując oceny zeznań <span class="anon-block">M. G. (2)</span> sąd okręgowy nie posłużył się jedynie argumentacją odwołującą się do zasad doświadczenia życiowego, a uwzględnił całokształt innych dowodów mających znaczenie w tej kwestii we wzajemnym powiązaniu i korelacji. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, nie stanowiło nadużycia ze strony sądu meriti przywołanie reguł życiowego doświadczenia jako argumentu wspierającego ocenę tych zeznań jako zasługujących na wiarę. Natomiast, nie zaistniały okoliczności uzasadniające dopuszczenie w tym względzie dowodu z opinii biegłego psychologa, albowiem dokonanie oceny wiarygodności zeznań świadka <span class="anon-block">M. G. (2)</span> w sposób, w jaki uczynił to sąd okręgowy mieściło się w granicach dopuszczonych swobodą orzekania w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Okoliczności, które dla ich rozstrzygnięcia wymagałyby potrzeby zasięgnięcia wiadomości specjalnych nie wskazuje też obrońca w apelacji, jak i nie ujawniły się w toku procesu żadne fakty poddające w wątpliwość prawidłowość postrzegania rzeczywistości, czy jej odtwarzania przez świadka.</p> <p>Odnośnie do zarzutu (punkt I.3 apelacji) tj. zarzutu nieuprawnionego wykorzystania przez sąd meriti oświadczeń oskarżonego <span class="anon-block">M. Z.</span> spisanych w dokumentacji medycznej i naruszenia tym samym zakazu dowodowego określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 199)">art. 199 kpk</a>, stwierdzić trzeba, iż istotnie odwołując się do powyższych zapisów sąd I instancji postąpił wbrew jednoznacznemu brzmieniu tej normy, albowiem zgodnie z treścią tego przepisu złożone wobec biegłego albo wobec lekarza, udzielającego pomocy medycznej, oświadczenia oskarżonego, dotyczące zarzucanego mu czynu, nie mogą stanowić dowodu. Cytowany przepis obejmuje zakazem dowodowym wszelkie oświadczenia oskarżonego składane wobec lekarza udzielającego pomocy medycznej, dotyczące zarzucanego mu czynu, a więc niezależnie od ich treści. Rozpatrując natomiast zagadnienie dotyczące wpływu powyższej obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 199)">art. 199 kpk</a> na treść rozstrzygnięcia zauważyć należy, iż omawiane zapisy w historii choroby nie stanowiły jedynego dowodu, w oparciu o który sąd okręgowy czynił ustalenia w kwestii przyczyn uderzenia samochodu kierowanego przez oskarżonego w latarnię, nadto, określenie motywu towarzyszącego działaniu oskarżonego polegającemu na podjęciu decyzji o poruszaniu się pojazdem w stanie nietrzeźwości nie miała znaczenia dla ustalenia zasad i zakresu odpowiedzialności karnej <span class="anon-block">M. Z.</span> odnośnie do czynu przypisanego mu w punkcie 2 wyroku, co słusznie skonstatował sąd okręgowy.</p> <p>Sąd Apelacyjny uznał natomiast, iż apelacje obrońców oskarżonych zasługują na częściowe uwzględnienie w zakresie rozstrzygnięć o karach wymierzonych oskarżonym <span class="anon-block">M. Z.</span> i <span class="anon-block">M. G. (1)</span> za przypisaną im zbrodnię rozboju. W sprawie przedmiotowej (poza obciążającymi w postaci znacznej wysokości szkody, oraz uprzedniej karalności <span class="anon-block">M. G.</span>) zaistniało szereg okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonych w ramach rozważań i ocen nad wymiarem kar za przypisany im rozbój kwalifikowany. Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia, znaczną część spośród nich sąd I instancji wskazał i uwzględnił orzekając w tej kwestii. Nie sposób jednak nie dostrzec tego, iż pominięto niektóre z istotnych okoliczności ważących na orzeczeniu o karach. Dotyczy to przede wszystkim kwestii związanych ze sposobem działania oskarżonych w aspekcie nie wiążącym się z samą realizacją znamion zbrodni rozboju, w przebiegu którego posłużono się nożem, mianowicie okoliczności dotyczących stopnia użytej przemocy i negatywnych skutków tej przemocy dla pokrzywdzonej. Z poczynionych ustaleń wynika, iż oskarżeni planowali „przestraszyć” <span class="anon-block">B. K.</span>, a <span class="anon-block">M. G. (1)</span> użył wobec niej przemocy w postaci chwycenia za rękę oraz groził jej nożem. Pokrzywdzona nie doznała obrażeń ciała, odczuwała natomiast jeszcze po zdarzeniu strach, bała się wychodzić wieczorami z domu. Oskarżeni zatem realizując znamiona rozboju kwalifikowanego zastosowali sposób działania i użyli środki w istocie konieczne dla wypełnienia tych znamion, jednak w żadnym razie nie wykroczyli ponad stopień dla tego niezbędny. Oceniając nadto całościowo ustalone fakty i okoliczności w zakresie związanym z wymiarem kar wobec oskarżonych, nie sposób pominąć i tego, iż sprawa niniejsza charakteryzuje się pewną szczególnością, jeśli chodzi o aspekt podmiotowy, co wyraża się w samoujawnieniu po stronie <span class="anon-block">M. Z.</span> i niemal całkowicie szczerym przyznaniu faktów i winy po stronie <span class="anon-block">M. G. (1)</span>. Bez wątpienia okoliczności te, w połączeniu ze wszystkimi pozostałymi wskazanymi przez sąd okręgowy, dają podstawy do przypuszczeń co do rzeczywistej skruchy oskarżonych z powodu popełnionego przestępstwa, a co za tym idzie, do uzasadnionych przypuszczeń o zrealizowaniu celów kary w zakresie prewencji indywidualnej. Uznając, iż w niniejszym przypadku takie okoliczności, jak postawy oskarżonych po popełnieniu czynu, jak i w/w okoliczności związane ze sposobem działania w czasie czynu winny być uwzględnione w ramach orzeczenia o karach w znaczniejszym zakresie, Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, iż kary za czyn z punktu 1 wyroku obniżył w sposób opisany w sentencji niniejszego orzeczenia, jak również w odniesieniu do oskarżonego <span class="anon-block">M. Z.</span> obniżył wymiar kary łącznej pozbawienia wolności. Sąd odwoławczy uznał jednocześnie, iż brak podstaw do łagodzenia zaskarżonego wyroku w stopniu wyższym.</p> <p>Sąd Apelacyjny orzekał w oparciu o przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 § 1 i 2 kpk</a>, oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt. 4 kpk</a>, a zwalniając oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie przed sądem II instancji - na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a>.</p> </div>