VI Ka 584/13

<p>Sygn. akt VI Ka 584/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 6 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący – Sędzia SO Waldemar Masłowski </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Protokolant Anna Potaczek </strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2013 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. P.</span> </strong> </p> <p>obwinionego z art. 92a kw</p> <p>z powodu apelacji, wniesionej przez obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze</p> <p>z dnia 6 września 2013 r. sygn. akt II W 1078/13</p> <p>I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionego <span class="anon-block">R. P.</span>,</p> <p>II.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki w kwocie 50 zł za postępowanie odwoławcze oraz wymierza opłatę w kwocie 30.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 584/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">R. P.</span> został obwiniony o to, że w dniu 24 marca 2013r. około godz. 10.45 w <span class="anon-block">J.</span> na <span class="anon-block">ulicy (...)</span> prowadząc samochód marki <span class="anon-block">R. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> nie stosował się do ograniczenia prędkości do 50 km/h, tj. o wykroczenie z art. 92 a kw.</p> <p>Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 6 września 2013r. w sprawie sygn. akt II W 1078/13:</p> <p>I. uznał obwinionego <span class="anon-block">R. P.</span> za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 92a kw i za to na podstawie art. 92a kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) złotych,</p> <p>II. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 119)">art. 119</a> kpow zwolnił obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania w niniejszej sprawie, obciążając nimi Skarb Państwa i nie obciążył go opłatą sądową.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wywiódł obwiniony zaskarżając orzeczenie Sądu I instancji w całości.</p> <p>Skarżący wyrokowi temu zarzucił:</p> <p>1) błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy poprzez:</p> <p>a) przyjęcie, że na odcinku drogi, na którym obowiązywało ograniczenie prędkości do 50 km/h poruszał się z prędkością 76 km/h,</p> <p>b) przyjęcie, że w momencie pomiaru prędkości w pobliżu, za pojazdem obwinionego, ani z naprzeciwka nie nadjeżdżał żaden pojazd – w sytuacji, gdy w momencie pomiaru prędkości tą samą drogą w przeciwnym kierunku poruszały się inne pojazdy, zaś urządzenie pomiarowe mierzy prędkość zarówno pojazdów oddalających się, jak i zbliżających (szerokość wiązki mikrofal, ma kształt kulisty, w odległości 150 m wynosiła około 50 m, tj. obejmującą całą szerokość korony drogi o szer. ok. 25 m),</p> <p>c) pominiecie, że odcinek drogi, na którym dokonywany był pomiar nie jest odcinkiem prostym, lecz przebiega w łuku o promieniu r=300m – co zgodnie z instrukcją urządzenia pomiarowego uniemożliwiało wykonanie popranego pomiaru prędkości,</p> <p>d) pominięcie, że w momencie pomiaru urządzenie pomiarowe nie znajdowało się w osi jezdni (pasa ruchu), lecz w odległości co najmniej kilku metrów od osi jezdni – co zgodnie z instrukcją urządzenia pomiarowego uniemożliwiało wykonanie poprawnego pomiaru prędkości,</p> <p>e) pominięcie, że temperatura powietrza wynoszącą ok. minus 6 stopni, nawierzchni pomiędzy minus 11 – 12 stopni C i odczuwalna minus 12 stopni C, temperatura punktu rosy minus 13 stopni C (komunikat pogodowy m. JG na stronie internetowej dn. 24.03.13r. na godz. 11.03) i odkładanie przyrządu na drogę, mogła mieć wpływ na wynika pomiaru prędkości,</p> <p>2) naruszenie przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>:</p> <p>a) poprzez wybiórcze i dowolne rozważenie materiału dowodowego i okoliczności sprawy oraz nie uwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść obwionionego oraz rozstrzygniecie nie dających się wyjaśnić okoliczności sprawy na korzyść obwinionego,</p> <p>b) bezkrytyczne danie wiary zeznaniom świadka <span class="anon-block">P. G.</span> oraz bezpodstawną odmowę wiarygodności zeznaniom świadka <span class="anon-block">Z. P.</span> oraz wyjaśnieniom obwinionego.</p> <p>Stawiając powyższe zarzuty obwiniony wniósł o uniewinnienie od zarzucanego mu czynu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obwinionego jest bezzasadna.</p> <p>Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ocenił zebrane dowody w tym wyjaśnienia obwinionego, zeznania świadka <span class="anon-block">Z. P.</span> oraz zeznania świadka <span class="anon-block">P. G.</span>. Dokonując oceny tych dowodów Sąd Rejonowy nie naruszył normy określonej <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Sąd Odwoławczy nie znajduje żadnych podstaw do podważenia rozumowania Sądu I instancji co do oceny dowodów. Prawem Sądu orzekającego meriti było danie wiary zeznaniom świadka <span class="anon-block">P. G.</span> a odmówienie dania wiary wyjaśnieniom obwinionego i zeznaniom świadka <span class="anon-block">Z. P.</span>. Argumentacja Sądu Rejonowego zwarta w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku jest przekonująca. Dokonując prawidłowej oceny dowodów Sąd ustalił stan faktyczny, który nie budził wątpliwości Sądu Odwoławczego. Wersja obwinionego i jego żony co do miejsca i sposobu dokonania pomiaru prędkości sprzeczna jest z wersją podawaną przez funkcjonariusza policji, który nie miał żadnego interesu w składaniu nieprawdziwych zeznań obciążających obwinionego.</p> <p>W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a>, uznając, że subsumcja prawna wyroku jest prawidłowa a kara grzywny nie razi surowością, utrzymał zaskarżony wyrok w mocy i obciążył obwinionego kosztami postępowania odwoławczego.</p> <p>Wyk. J.K.</p> </div>