XI Ka 1135/13

<p>Sygn. akt XI Ka 1135/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 10 grudnia 2013 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący - Sędzia SA w SO Tamara Pawlak</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant</strong>: Katarzyna Zabielska</p> <p>przy udziale oskarżyciela publicznego</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 roku</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. R.</span> </strong> </p> <p>obwinionego o wykroczenie z art. 86 §1 kw</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej</p> <p>z dnia 26 sierpnia 2013 r. sygn. akt VII W 1692/12</p> <p>I.  uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5 § 1 pkt. 4 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1</a> kw postępowanie w sprawie o wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 92 a)">art. 92a</a> kw wobec <span class="anon-block">R. R.</span> umarza;</p> <p>II.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">J. H.</span> tytułem wynagrodzenia za obronę obwinionego udzieloną z urzędu w I instancji – kwotę 575,64 (pięćset siedemdziesiąt pięć) złotych 64 (sześćdziesiąt cztery) gr., w II instancji – kwotę 516 (pięćset szesnaście) złotych 60 (sześćdziesiąt) gr.;</p> <p>III.  zwalnia obwinionego od wydatków postępowania odwoławczego obciążając nimi Skarb Państwa;</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt XI Ka 1135/13</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">R. R.</span> został obwiniony o to, że w dniu 17 października 2011 roku o godzinie 19.00 w <span class="anon-block">Z.</span>, powiatu <span class="anon-block"> (...)</span>, na <span class="anon-block">ulicy (...)</span> spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, że kierując samochodem osobowym marki <span class="anon-block">V. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, wykonując manewr wyprzedzania nie upewnił się czy pojazd wyprzedzany nie rozpoczął manewru skrętu w lewo w wyniku czego doprowadził do zderzenia z prawidłowo skręcającym samochodem osobowym marki <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> kierowanym przez <span class="anon-block">K. F.</span>, oraz pokrzywdzonemu pasażerowi <span class="anon-block">J. K.</span>, tj. o czyn z art. 86 § 1 kw</p> <p>Sąd Rejonowy w Białej Podlaskiej wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2013 roku w sprawie sygn. akt VII W 1692/12 uznał obwinionego <span class="anon-block">R. R.</span> za winnego tego, że w dniu 17 października 2011 roku o godzinie 19.00 w <span class="anon-block">Z.</span>, powiatu <span class="anon-block"> (...)</span>, na <span class="anon-block">ulicy (...)</span> spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, że kierując samochodem osobowym marki <span class="anon-block">V. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, wykonując manewr wyprzedzania samochodu osobowego marki <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, kierowanego przez <span class="anon-block">K. F.</span>, nie upewnił się czy pojazd wyprzedzany nie rozpoczął manewru skrętu w lewo, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z tym samochodem, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach znacznie ograniczonej zdolności rozpoznania czynu i pokierowania swoim postępowaniem, to jest wykroczenia z art. 86 §1 kw i za to na mocy tego przepisu wymierzył mu karę 700 (siedmiuset) złotych tytułem grzywny; zwolnił obwinionego od opłaty i zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa 100,00 złotych tytułem zwrotu poniesionych wydatków.; zasądził od Skarbu Państwa na rzecz <span class="anon-block"> Kancelarii Adwokackiej (...)</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> kwotę 575,64 zł. tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu.</p> <p>Wyrok ten zaskarżony został przez obrońcę obwinionego w całości. Apelujący podniósł następujące zarzuty:</p> <p> <strong> <!-- -->I.</strong> Obrazę przepisów postępowania mającą n wpływ na treść orzeczenia, tj.:</p> <p>1) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § l k.p.k.</a>. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego polegającą na:</p> <p>- bezzasadnym uznaniu za wiarygodne w całości zeznań <span class="anon-block">S. A. (1)</span>, podczas gdy jej zeznania z postępowania wyjaśniającego pozostają w sprzeczności z zeznaniami złożonymi przed sądem oraz z zeznaniami pozostałych świadków i obwinionego, a sąd orzekający nie podjął żadnych czynności w celu wyjaśnienia tych sprzeczności;</p> <p>- bezzasadnym uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień obwinionego co do przebiegu zajścia z dnia 17 października 2011 roku, w sytuacji gdy znajdują one potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.</p> <p>- bezpodstawnym uznaniu za wiarygodne zeznań <span class="anon-block">A. G.</span> złożonych w toku czynności wyjaśniających bez ich weryfikacji w postępowaniu sądowym;</p> <p>- bezzasadnym oddaleniu przez sąd wniosków dowodowych o udostępnienie od operatora bilingów nr <span class="anon-block">tel. (...)</span> należącego do <span class="anon-block">A. G.</span>, wykazu logowań tego telefonu do stacji bazowych w dniu 17 października 2011 roku, zażądanie od przedsiębiorstw taksówkowych informacji, czy w dniu 17 października 2011 roku miało miejsce wezwanie taksówki z postoju przy dworcu PKP w <span class="anon-block">B.</span> na nr <span class="anon-block">tel. (...)</span> na wyjazd do <span class="anon-block">W.</span>, <span class="anon-block">H.</span> lub <span class="anon-block">Z.</span>, ustalenie tożsamości taksówkarza, który w dniu 17 października 2011 roku odbył kurs z <span class="anon-block">A. G.</span> po obwinionego, co w konsekwencji nie pozwoliło na weryfikację wersji wydarzeń przedstawioną przez obwinionego;</p> <p>2) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionego:</p> <p> <strong> <!-- -->II</strong>. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia poprzez:</p> <p>- bezzasadne przyjęcie, iż <span class="anon-block">S. M.</span> pozostawił kluczyki do pojazdu pokrzywdzonego w jego pokoju i odjechał swoim samochodem, a <span class="anon-block">R. R.</span> wszedł do pokoju, w którym spał <span class="anon-block">M. A.</span> i zabrał kluczyki do jego samochodu;</p> <p>- bezzasadne przyjęcie, że wyłącznie obwiniony mógł zabrać samochód z posesji pokrzywdzonego i spowodować kolizję, podczas gdy z zeznań <span class="anon-block">S. M.</span> wynika, że wyjeżdżając z posesji pozostawił on otwarty samochód pokrzywdzonego i otwartą bramę, co mogła wykorzystać każda przebywająca w pobliżu osoba i zabrać przedmiotowy pojazd, a ponadto wynika z nich, że siostra pokrzywdzonego <span class="anon-block">S. A. (1)</span> nie była obecna w trakcie pozostawiania kluczyków do samochodu <span class="anon-block">V. (...)</span>, a zapytana przez świadka gdzie znajduje się samochód, nie odpowiedziała, że wie i widziała kto dokonał jego zaboru, lecz poszła obudzić pokrzywdzonego i jego zapytała go o tę okoliczność;</p> <p>- bezzasadnym przyjęciu, iż portfel obwinionego został znaleziony w samochodzie <span class="anon-block">M. A.</span> i pozostał w nim dlatego, iż obwiniony śpieszył się przy ucieczce z miejsca kolizji i zapomniał go zabrać oraz że znalezione w samochodzie dokumenty i rzeczy osobiste stanowią dowód przeciwko obwinionemu, podczas gdy z protokołu oględzin miejsca zdarzenia wynika, iż takich przedmiotów w ogóle nie było w samochodzie pokrzywdzonego po kolizji.</p> <p>Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § l k.p.k</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437)">art. 437 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzuconego mu czynu ewentualnie<strong> <!-- --> o</strong> uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Apelacja nie może zostać rozpoznana merytorycznie z uwagi na zaistnienie negatywnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia karalności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5 § 1 pkt 4 kpw</a>).</p> <p>W sytuacji bowiem, gdy nie ma od razu podstaw do uniewinnienia obwinionego z powodu braku czynu lub braku znamion czynu jako wykroczenia albo braku winy, bądź zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w kwestiach powyżej wskazanych, należy umorzyć postępowanie w razie zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej – przedawnienia karalności (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2002 r., IV KKN 264/99, LEX nr 54407).</p> <p>Karalność wykroczenia ustaje z upływem roku od daty jego popełnienia, a jeśli w tym czasie wszczęto postępowanie, termin ten ulega wydłużeniu do lat dwóch (art. 45 § 1 kw). Ustanie karalności następuje z mocy prawa w rezultacie upływu okresu odpowiadającego terminowi przedawnienia.</p> <p>Przypisane obwinionemu wykroczenie miało miejsce w dniu 17 października 2011 roku. Upływ okresu dwóch lat zakończył się zatem w dniu 17 października 2013 roku. Tym samym jedynym rozstrzygnięciem, jakie w postępowaniu odwoławczym mogło być wydane jest uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5 § 1 pkt 4 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1</a> kw.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 14;§ 14 ust. 1;§ 14 ust. 1 pkt. 5)">§ 14 ust.1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> ( Dz. U Nr 163 z 2002 roku, poz.1348 z późniejszymi zmianami ), Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">J. H.</span> tytułem wynagrodzenia za obronę obwinionego udzieloną z urzędu w I instancji – kwotę 575,64 (pięćset siedemdziesiąt pięć) złotych 64 (sześćdziesiąt cztery) gr., w II instancji – kwotę 516 (pięćset szesnaście) złotych 60 (sześćdziesiąt) gr. uwzględniając kwotę należnego podatku VAT.</p> <p>Konsekwencją powyższego rozstrzygnięcia jest ustalenie, że koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 2)">art. 118 § 2 kpw</a>).</p> <p>Mając zatem powyższe na uwadze należało orzec, jak na wstępie.</p> </div>