VIII Ca 589/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VIII Ca 589/13 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 11 grudnia 2013 r. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Toruniu VIII Wydział Cywilny Odwoławczy </strong> </p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="250"/> <col width="460"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Małgorzata Kończal (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSO Katarzyna Borowy</p> <p>SSO Marek Lewandowski</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>sekr. sądowy Natalia Wilk</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. w Toruniu</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. B.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block"> (...) Spółce Akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o zapłatę</strong> </p> <p>na skutek apelacji pozwanego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Brodnicy</p> <p>z dnia 21 czerwca 2013 r.</p> <p>sygn. akt I C 20/13</p> <p>1.  <strong> <!-- -->zmienia zaskarżony wyrok: </strong> </p> <p>a.  <strong> <!-- -->w punkcie I (pierwszym) sentencji tylko o tyle, że w miejsce zasądzonej kwoty 11.017,37zł zasądza kwotę 8.957,21zł (osiem tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt siedem złotych i 21/100), a w pozostałej części powództwo oddala,</strong> </p> <p>b.  <strong> <!-- --> w punkcie II (drugim) sentencji tylko o tyle, że w miejsce zasądzonej kwoty 2.968 zł zasądza kwotę 1.944,85 zł (jeden tysiąc dziewięćset czterdzieści cztery złote i 85/100),</strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->oddala apelację w pozostałej części, </strong> </p> <p>3.  <strong> <!-- --> zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 639,31 zł (sześćset trzydzieści dziewięć złotych i 31/100) tytułem zwrotu kosztów procesu w instancji odwoławczej. </strong> </p> <p>Sygn. akt VIII Ca 589/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy w Brodnicy wyrokiem z dnia 21 czerwca 2013 r. w sprawie z powództwa <span class="anon-block">B. B.</span> przeciwko <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> o zapłatę zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 11.017,37 zł oraz kwotę 2.968 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Powód <span class="anon-block">B. B.</span> wnosił o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">W.</span> kwoty 11.017,37 zł oraz zasądzenie kosztów procesu.</p> <p>Sąd Rejonowy ustalił, że powód swoim samochodem marki <span class="anon-block">V.</span> z przyczepą, na której miał rzepak jechał drogą pod górkę, a za nim innym samochodem ciężarowym poruszał się <span class="anon-block">G. J.</span>. Z naprzeciwka jechał samochód ciężarowy <span class="anon-block">marki S.</span>, samochód ten poruszał się dość szybko, zaś droga w tym miejscu była wąska, z boku drogi rosły drzewa i był krawężnik. Samochód <span class="anon-block">S.</span> zaczął hamować, wskutek, czego zjechał na lewy pas jezdni, a powód wjechał na prawą stronę przekraczając krawężnik i prawą stroną auta uderzył o drzewo, natomiast samochód <span class="anon-block">marki S.</span> zahaczył o samochód powoda uszkadzając między innymi lusterko, przedni pas, drzwi, lampę, zderzak. Samochód <span class="anon-block">S.</span> przejechał jeszcze około 50 metrów, zaś świadek <span class="anon-block">G. J.</span> krzyczał przez radio, aby się zatrzymał. W związku z tym, że droga była wąska, aby zabezpieczyć uszkodzony samochód powód z <span class="anon-block">G. J.</span> odjechali na parking znajdujący się około 500 metrów od miejsca zdarzenia, po czym wrócili samochodem świadka na miejsce zdarzenia. Na drodze stał samochód <span class="anon-block">marki S.</span>, zaś jego kierowca twierdził, że w zdarzeniu nie było jego winy. Świadek wówczas zadzwonił po policję. Policja przyjechała i zobaczyła, że ślady hamowania samochodu były na pasie jazdy powoda. Powód i drugi kierowca poszli z policjantami do samochodu. Policjant zaproponował, aby kierowcy się dogadali i najlepiej będzie jeżeli interwencja zostanie odwołana, to wówczas kierowca nie zostanie ukarany mandatem. Świadek zadzwonił na policję odwołując interwencję i wówczas policjanci odjechali, a sprawca wypadku zaczął pisać oświadczenie. Po sporządzeniu tego oświadczenia kierowca tego samochodu był zadowolony, gdyż powiedział, że nie będzie miał mandatu i punktów karnych. Druk tego oświadczenia kierowcy otrzymali od policjantów. Powód jechał swoim samochodem z prędkością nie większą niż 50km/h. Powód i świadek <span class="anon-block">G. J.</span> pomogli nawet <span class="anon-block">Ł. N.</span> przy naprawie uszkodzonego koła w ciężarówce <span class="anon-block">S.</span>.</p> <p>Z przeprowadzonego postępowania likwidacyjnego szkody przez pozwanego wynika, iż wartość szkody w samochodzie powoda wynosi 11.017,37 zł.</p> <p>Sąd Rejonowy stwierdził, że sprawstwo kierowcy samochodu <span class="anon-block">marki S.</span> korzystającego z ochrony ubezpieczeniowej pozwanego nie budzi wątpliwości.</p> <p>Sąd I instancji stwierdził, że z kserokopii oświadczenia z dnia 2.08.2012 r. wynika, iż sprawcą zdarzenia był kierowca samochodu <span class="anon-block">marki S.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, którego właścicielem jest <span class="anon-block">S. R.</span>. Oświadczenie to nie jest podpisane, tym niemniej zarówno z zeznań powoda, jak też świadka <span class="anon-block">G. J.</span> wynika, że zostało ono sporządzone przez kierowcę samochodu <span class="anon-block">marki S.</span> <span class="anon-block">Ł. N.</span>. Okoliczność tę przyznał w dniu 20.08.2012 r. sam <span class="anon-block">Ł. N.</span> sporządzając oświadczenie innej treści. Następnie Sąd Rejonowy wskazał, że treść oświadczenia z dnia 2 sierpnia 2012 r. jest zbieżna z zeznaniami świadka <span class="anon-block">G. J.</span> oraz powoda.</p> <p>Dlatego też Sąd Rejonowy uznał, iż dziwnym wydaje się tłumaczenie <span class="anon-block">Ł. N.</span> znajdujące się w aktach szkodowych pozwanego na k. 40 odnośnie tego, iż to nie on spowodował szkodę, zwłaszcza, że oświadczenie to zostało przez niego sporządzone po ponad dwóch tygodniach od zdarzenia. <span class="anon-block">Ł. N.</span> twierdzi w tymże oświadczeniu, iż „po ochłonięciu i przeanalizowaniu” jeszcze raz zdarzenia doszedł do wniosku, że w tym zdarzeniu nie było jego winy. Gdyby rzeczywiście tak było, jak to osoba ta oświadczyła, to nie trzeba było czekać dwóch tygodni, tylko korzystając z obecności policjantów, którzy przybyli na miejsce zdarzenia, zaznaczyć, iż powód go nagabywał aby przyjął odpowiedzialność za zdarzenie i zlecić policji prowadzenie normalnego dochodzenia w sprawie kolizji drogowej, czego nie uczynił. Z informacji Komendy Powiatowej Policji w <span class="anon-block">S.</span> z dnia 8 marca 2013 r. wynika, że policjanci byli na miejscu zdarzenia. Dlatego też Sąd Rejonowy uznał tłumaczenia <span class="anon-block">Ł. N.</span> za zmierzające do uchylenia się od odpowiedzialności, szczególnie, że dokładne okoliczności zdarzenia przypomniały mu się po ponad dwóch tygodniach od zdarzenia. Brak logiki w tłumaczeniu <span class="anon-block">Ł. N.</span> jest o tyle ewidentny, że gdyby przedstawiona przez niego w dniu 20 sierpnia 2012 r. wersja zdarzenia z dnia 2 sierpnia 2012 r. była zgodna z prawdą, to wówczas nie „dogadywał by się” z powodem, a wdrożono by normalne postępowanie z udziałem policji, celem ustalenia sprawcy zdarzenia. <span class="anon-block">Ł. N.</span> w dniu 2 sierpnia 2012 r. był zapewne przekonany o swoim sprawstwie, skoro chcąc uniknąć mandatu i punktów karnych sporządził oświadczenie bez udziału policji.</p> <p>Zdaniem Sądu Rejonowego poza sporem jest też wysokość należnego powodowi odszkodowania za uszkodzony samochód (z wyjątkiem tego, czy odszkodowanie winno być wypłacone w kwocie brutto, czy też po pomniejszeniu o należny podatek VAT).</p> <p>Odnosząc się do zarzutu pozwanego, iż odszkodowanie powodowi winno być wypłacone netto Sąd Rejonowy wskazał, że pozwany zgodnie z wymogami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> nie wykazał, iż faktycznie powodowi należne odszkodowanie winno być wypłacone w kwocie netto.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu za I i II instancję według norm przepisanych; ewentualnie pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, przy uwzględnieniu kosztów postępowania odwoławczego.</p> <p>Skarżący zarzucił naruszenie:</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 436;art. 436 § 2)">art. 436 § 2 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a>, a także art. 34 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22.u5.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych poprzez jego zastosowanie i ustalenie, że wina <span class="anon-block">Ł. N.</span> nie budzi wątpliwości, w sytuacji gdy Sąd I instancji nie ustalił na czym polega bezprawność czynu, za który odpowiedzialność ponosi pozwany, tj. jakie przepisy i normy postępowania zostały przez niego naruszone;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152" title="Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 (art. 21;art. 21 ust. 1)">art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 22.05.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych</a> poprzez niezastosowanie i przyjęcie, że rzekome oświadczenie <span class="anon-block">Ł. N.</span> o spowodowaniu kolizji (nie podpisane przez <span class="anon-block">Ł. N.</span>) ma decydujące znaczenie dowodowe i pozwala na przypisanie ubezpieczycielowi odpowiedzialności cywilnej i to pomimo późniejszego oświadczenia <span class="anon-block">Ł. N.</span>, iż do kolizji doszło bez jego winy;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 §1 k.p.c.</a> poprzez bezpodstawne pominięcie wniosku dowodowego pozwanego z przesłuchania świadka <span class="anon-block">Ł. N.</span>, zgłoszonego w odpowiedzi na pozew;</p> <p>- sprzeczność ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd z zebranym materiałem dowodowym poprzez przyjęcie, iż wina <span class="anon-block">Ł. N.</span> nie budzi wątpliwości, chociaż:</p> <p>a) <span class="anon-block">Ł. N.</span> nie złożył swego podpisu na dokumencie zawierającym oświadczenie o sprawstwie kolizji,</p> <p>b) <span class="anon-block">Ł. N.</span> w oświadczeniu złożonym pozwanemu i załączonemu do odpowiedzi na pozew zaprzeczył, iż był sprawcą kolizji;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> poprzez uwzględnienie powództwa co do zasady wyłącznie w oparciu o zeznania powoda i świadka <span class="anon-block">G. J.</span> (będącego pracownikiem powoda) chociaż swoją odpowiedzialność za spowodowanie kolizji kwestionował <span class="anon-block">Ł. N.</span> i pozwany, a jednocześnie powód nie złożył na poparcie swoich twierdzeń stosownego wniosku dowodowego z opinii biegłego sądowego;</p> <p>Z ostrożności procesowej pozwany zarzucił także wyrokowi:</p> <p>- naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>, poprzez błędne rozłożenie ciężaru dowodu okoliczności mających wpływ na wysokość ewentualnego odszkodowania i wskazanie, że to na pozwanym, a nie na powodzie (przedsiębiorcy, co do zasady rozliczającego się z podatku VAT naliczonego i należnego) ciąży obowiązek wykazania okoliczności mających wpływ na wysokość odszkodowania tj. na brak prawa do obniżenia podatku VAT należnego o podatek VAT naliczony w usłudze naprawy pojazdu;</p> <p>- naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822)">art. 822 k.c.</a> poprzez zasądzenie odszkodowania w zawyżonej wysokości o 2.060,16 zł, tj. z uwzględnieniem kwoty podatku VAT zawartej w kosztorysie naprawy pojazdu, chociaż powód mógłby obniżyć podatek VAT należny od niego o podatek naliczony - zawarty w usłudze naprawy;</p> <p>- sprzeczność ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy z zebranym materiałem dowodowym poprzez przyjęcie, iż:</p> <p>a) powód nie miał możliwości obniżyć należnego od niego podatku VAT o kwotę podatku VAT naliczonego - uwzględnionego w kosztorysie naprawy pojazdu, chociaż:</p> <dl> <dt>•</dt> <dd> <p>pozwany załączył do odpowiedzi na pozew oświadczenie powoda, iż jest płatnikiem podatku VAT, a przy zakupie pojazdu dokonał odliczenia podatku VAT;</p> </dd> <dt>•</dt> <dd> <p>powód nie zaprzeczył twierdzeniom pozwanego w zakresie możliwości rozliczenia podatku VAT należnego z podatkiem naliczonym, zawartym w usłudze naprawy pojazdu;</p> </dd> <dt>•</dt> <dd> <p>powód jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych, o czym świadczą m.in. dokumenty opatrzone jego pieczątką firmową <span class="anon-block"> (...)</span> znajdujące się w aktach szkody lub załączonych do pozwu (np. pełnomocnictwo)</p> </dd> </dl> <p>b) wysokość należnego powodowi odszkodowania powinna być określona z uwzględnieniem podatku VAT w kwocie 2.060,16 zł zawartego w koszcie naprawy pojazdu ustalonego w oparciu o kosztorys naprawy.</p> <p>Na rozprawie apelacyjnej powód wniósł o oddalenie apelacji jako bezzasadnej oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja podlegała częściowemu uwzględnieniu.</strong> </p> <p>Jednakże w zasadniczych dla rozstrzygnięcia kwestiach Sąd Okręgowy uznał, że ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji oraz ich ocena z punktu widzenia prawa materialnego były prawidłowe.</p> <p>Odnosząc się do poszczególnych zarzutów naruszenia prawa w pierwszej kolejności Sąd Okręgowy stwierdza, że nie potwierdził się zarzut sprzeczności ustaleń faktycznych z zebranym materiałem dowodowym sprawy poprzez przyjęcie, że wina <span class="anon-block">Ł. N.</span> -jako sprawcy kolizji nie budzi wątpliwości, przez co istnieje podstawa do przypisania pozwanemu odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną w pojeździe powoda. W tym zakresie w całej rozciągłości należy powtórzyć za Sądem Rejonowym, że twierdzenie powoda o sprawstwie <span class="anon-block">Ł. N.</span> znajduje wystarczające potwierdzenie w pozostałej części materiału dowodowego sprawy – tj. nie tylko w zeznaniach świadka <span class="anon-block">G. J.</span>, ale także w oświadczeniu samego <span class="anon-block">Ł. N.</span> z dnia 2 sierpnia 2012 r., w którym ten przyznał, że do przedmiotowej kolizji doszło z jego winy. Wbrew twierdzeniu pozwanego nie można natomiast odmówić mocy dowodowej wskazanemu oświadczeniu dlatego, że nie zwiera ono podpisu <span class="anon-block">Ł. N.</span>. Wszak zostało ono sporządzone przez <span class="anon-block">Ł. N.</span> w obecności dwóch świadków (powoda i innego uczestnika kolizji <span class="anon-block">G. J.</span>), którzy jednoznacznie ten fakt potwierdzili. Jednocześnie skuteczne zakwestionowanie sprawstwa <span class="anon-block">Ł. N.</span> nie mogło nastąpić poprzez złożone przez niego po upływie przeszło dwóch tygodni od zdarzenia (i pierwotnego oświadczenia o spowodowaniu kolizji) pisemnego oświadczenia, że po ponownym przeanalizowaniu zdarzenia doszedł do wniosku, iż „nie ponosi winy za kolizję” w związku z czym „nie przyznaje się do spowodowania zdarzenia”. Wszak <span class="anon-block">Ł. N.</span> nie powołał się przy tym na żadne wady oświadczenia woli, a jedynie na zrewidowanie swego stanowiska pod wpływem przemyśleń.</p> <p>Jednocześnie niezasadny okazał się zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 §1 k.p.c.</a> poprzez bezpodstawne pominięcie wniosku dowodowego w postaci zeznań świadka <span class="anon-block">Ł. N.</span>. Należy tu przede wszystkim zaznaczyć, że dowód z zeznań świadka został pierwotnie dopuszczony przez Sąd Rejonowy. Dopiero z uwagi na cofnięcie przez powoda wniosku o przesłuchanie tego świadka, Sąd Rejonowy uchylił swe postanowienie o dopuszczeniu dowodu z zeznań <span class="anon-block">Ł. N.</span>. Nic zatem nie stało na przeszkodzie, aby pozwany zgłosił nowy wniosek dowodowy w tym zakresie. Natomiast, aby móc w ogóle czynić w apelacji zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego w powyższym względzie, pozwany reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika winien zgłosić zastrzeżenie do protokołu w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 162)">art. 162 k.p.c.</a>, co jednak nie miało miejsca.</p> <p>Powyższe okoliczności niezbicie wskazują także na niezasadność zarzutów apelacji w zakresie naruszenia prawa materialnego, jako że istniały wystarczające przesłanki do przypisania pozwanemu odpowiedzialności za szkodę w pojeździe powoda.</p> <p>Natomiast zasadny okazał się zarzut zasądzenia na rzecz powoda odszkodowania w zawyżonej wysokości, tj. z uwzględnieniem kwoty podatku VAT zawartej w kosztorysie naprawy pojazdu.</p> <p>Zgodnie z jednolitym stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie odszkodowanie za szkodę poniesioną przez podatnika podatku VAT, przysługujące mu z tytułu umowy ubezpieczenia, obejmuje kwotę podatku VAT w zakresie, w jakim poszkodowany nie może obniżyć podatku od niego należnego o kwotę podatku naliczonego (Uchwała 7 sędziów SN z dnia 17 maja 2007 r., III CZP 150/06, OSNC 2007/10/144; uchwała SN z dnia 16 października 1998 r., III CZP 42/98, OSNC 1999/4/69, Biul. SN 1998/10/8, M. Prawn. 1998/12/8, Prok. i Pr – wkł. 1999/2/27, M. Pod. 1999/3/3, Glosa 1999/2/21, Pr. Gosp. 1999/4/1; uchwała SN z dnia 22 kwietnia 1997 r., III CZP 14/87, OSNC 1997, z. 8., poz. 103). Bezspornym w sprawie niniejszej jest, że powód uszkodzony pojazd wykorzystuje w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Skoro zatem samochód powoda służy do celów podlegających opodatkowaniu, to należy uznać, że także naprawa samochodu ma związek z wykonywaniem czynności opodatkowanych, co oznacza, że spełniony jest warunek, od którego uzależnione jest prawo do odliczenia podatku naliczonego. Nie ulega wątpliwości, ż powód jest płatnikiem podatku VAT, a przy zakupie pojazdu dokonał odliczenia podatku VAT. W takiej sytuacji istnieją podstawy do przyjęcia, że poszkodowany mógł obniżyć podatek o kwotę podatku VAT naliczonego przy nabyciu towarów i usług w celu naprawienia szkody. Powód nie wykazał natomiast przeciwnego stanu rzeczy. W takiej sytuacji uprawnione jest wnioskowanie, że odszkodowanie za szkodę poniesioną przez powoda jako podatnika podatku VAT, przysługujące mu z tytułu umowy ubezpieczenia OC sprawcy, nie obejmuje podatku VAT, który powód mógł odliczyć. Ostatecznie więc należne powodowi odszkodowanie zgodnie z kalkulacją naprawy przedmiotowego pojazdu wynosiło 8.957,21 zł.</p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy w składzie rozpoznającym niniejszą apelację zmienił zaskarżony wyrok jak w sentencji na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 §1 k.p.c.</a> oraz oddalił apelację w pozostałej części na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </p> <p>O kosztach postępowania za I i II instancję Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1)">art. 108 §1 k.p.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 6;§ 6 pkt. 5;§ 12;§ 12 ust. 1;§ 12 ust. 1 pkt. 1)">§6 pkt 5 i §12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a> (Dz. U. Nr 163, poz. 1349).</p> </div>