II Ka 331/13

<p>Sygn. akt II Ka 331/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 11 grudnia 2013r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Ostrołęce II Wydział Karny</p> <p>w składzie</p> <p>Przewodniczący: SSO Marek Konrad</p> <p>Protokolant: Ewa Pędzich</p> <p>przy udziale oskarżyciela:</p> <p>po rozpoznaniu w dniu: 11.12.2013r.</p> <p>sprawy: <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. R.</span> </strong> </p> <p>obwinionego z art. 92 ust. 3 i 4 Ustawy o Transporcie Drogowym</p> <p>z powodu apelacji: obrońcy obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Przasnyszu z dnia 05.09.2013r. w sprawie IIW 207/13</p> <p>orzeka:</p> <p>I.  zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.</p> <p>II.  Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za II instancję w tym kwotę 50zł tytułem opłaty.</p> <p>Sygn. akt IIKa 331/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">Z. R.</span> obwiniony został o to, że:</p> <p>W dniu 21 czerwca 2012r. w miejscowości <span class="anon-block">K.</span> (<span class="anon-block">droga krajowa (...)</span>) ujawniono, że będąc osobą zarządzającą transportem w <span class="anon-block"> przedsiębiorstwie (...)</span> lodów, mrożonek i art. Spożywczych <span class="anon-block">(...)</span> naruszył przepisu ustawy o transporcie drogowym w ten sposób, że dopuścił kierowcę <span class="anon-block">A. R. (1)</span> do naruszenia przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i odpoczynku oraz aktywności kierowcy</p> <p>Tj. o czyn z art. 92 ust 3 i 4 załącznik nr 2 lp. 16 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011251371" title="Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - Dz. U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 ()">Ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym</a>.</p> <p>Sąd Rejonowy w Przasnyszu w sprawie IIW 207/13, wyrokiem z dnia 5 września 2013r., uznał obwinionego za winnego dokonania zarzucanego mu czynu i na podstawie art. 92 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym skazał i wymierzył mi karę 500zł zł. grzywny.</p> <p>Obciążył obwinionego kosztami sądowymi w tym opłatą.</p> <p>Apelację od przedmiotowego wyroku wniósł obrońca obwinionego i zarzucił mu:</p> <p>1.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść wyroku, tj niezasadne ustalenie, że:</p> <p>- obwiniony był w czasie popełnienia czynu i jest nadal osobą zarządzając transportem w <span class="anon-block"> przedsiębiorstwie (...)</span> </p> <p>- obwiniony dopuścił się czynu z winy umyślnej,</p> <p>2.  błędną ocenę materiału dowodowego w postaci zeznań świadka <span class="anon-block">A. C.</span>, zeznań świadka <span class="anon-block">A. R. (1)</span> akt osobowych obwinionego i umowy cywilnoprawnej na podstawie której obwiniony świadczył usługo na rzecz pracodawcy.</p> <p>W konkluzji apelacji skarżący wniósł o:</p> <p>- zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czyny</p> <p>- uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i umorzenie postępowania,</p> <p>Ewentualnie o:</p> <p>Uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja jest niezasadna a podnoszone w niej zarzuty i argumentacja nie została podzielona przez Sąd Okręgowy.</p> <p>Zasadniczo pomimo sformułowania dwóch odrębnych zarzutów w treści apelacji uznać należy, iż skarżący postawił jeden zarzut – zarzut błędu w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia.</p> <p>Trudno bowiem uznać, iż zarzut z pkt 2 stanowić może samodzielny zarzut apelacyjny skoro odnosi się do oceny materiału dowodowego poczynionego przez Sąd Rejonowy, który <strong> <!-- -->w konsekwencji </strong>miał doprowadzić do błędu w ustaleniach fatycznych w zakresie rodzaju i charakteru świadczonych przez obwinionego czynności.</p> <p>Kluczową kwestią w sprawie niniejszej jest ustalenie, czy w istocie obwiniony był w <span class="anon-block"> przedsiębiorstwie (...)</span> osobą odpowiedzialną za transport -w kontekście stosownych zapisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011251371" title="Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - Dz. U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 ()">Ustawy z dnia 6 września 2001r. o Transporcie drogowym</a>.</p> <p>Zdaniem Sądu Okręgowego, a wbrew twierdzeniom skarżącego, analiza materiału dowodowego zgromadzonego w toku niniejszego postępowania pozwala na udzielenie pozytywnej odpowiedzi w tym zakresie.</p> <p>Warto na wstępie podkreślić, iż odpowiedzialność osoby „odpowiedzialnej za transport” w kontekście treści Ustawy o transporcie drogowym, ukształtowana jest jako odpowiedzialność o charakterze administracyjnym:</p> <p>„Odpowiedzialność określona w art. 92 ust. 1 u.t.d. ma charakter administracyjny co oznacza, że <strong> <!-- --> nie jest ona oparta na zasadzie winy</strong> i do stwierdzenia zaistnienia tej odpowiedzialności wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia, nawet jeżeli powstało ono w sposób niezawiniony. Należy przy tym podkreślić, że adresatami sankcji określonej w art. 92 ust. 1 u.t.d. jest podmiot wykonujący przewóz drogowy oraz podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem. Odpowiedzialności na podstawie tego przepisu nie podlegają kierowcy wykonujący fizycznie przewóz na rzecz przedsiębiorcy, tj. kierujący pojazdem w ramach przewozu czy transportu, lecz sam przedsiębiorca, na którego rzecz przewóz jest wykonywany. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 kwietnia 2013 r. II SA/Gl 156/12, (<em> <!-- --> LEX nr 1316753). </em> </p> <p>Podzielając tezę wyrażona w powyżej cytowanym orzeczeniu podnieść należy, iż zarzut dotyczący braku winy po stronie obwinionego w kontekście możliwości przypisania mu odpowiedzialności za popełnienie zarzucanego czynu – nie ma znaczenia.</p> <p>Odpowiedzialność „rodzi” się w momencie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego.</p> <p>Niewątpliwie – a okoliczność ta nie była kwestionowana, doszło do naruszenia obowiązków związanych z transportem drogowym, przez jednego z kierowców zatrudnionych w <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwie (...)</span>. Otóż <span class="anon-block">A. R. (1)</span> w trakcie wykonywania czynności kierowcy nie realizował obowiązku rejestracji prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi za pomocą urządzenia rejestrującego te dane.</p> <p>Jak zeznał, powodem tego był fakt, początkowo urządzenie to uległo uszkodzeniu a następnie po jego naprawie nie było przez <span class="anon-block">A. R. (2)</span> uruchamiane.</p> <p>Jak zeznał <span class="anon-block">A. R. (2)</span> w firmie był chaos i bałagan, nikt nie sprawdzał czy urządzenia te były uruchamiane przez kierowców, nikt też nawet nie odbierał tarcz tachografów.</p> <p>Sąd Okręgowy podzielił ocenę dowodu w postaci zeznań tego świadka – jak słusznie stwierdził Sąd Rejonowy są one spontaniczne i szczere i w pełni oddają panujące w <span class="anon-block">N.</span> warunki pracy kierowców i w zasadzie całkowity brak nadzoru nad wykonywaną przez nich pracą.</p> <p>Jednocześnie znamienne jest to, iż jak to wynika z zeznań <span class="anon-block">A. R. (2)</span> to właśnie obwiniony mówił świadkowi o używaniu tarczek oraz pytał go „czy wszystko w porządku”.</p> <p>Dodał także, że obwiniony przynosił tarczki, kiedy się „skończyły”.</p> <p>Znamienność tego dowodu, zdaniem Sądu Okręgowego, tkwi w tym, iż jak wynika z tychże zeznań, faktyczną pieczę nad wykonywaniem przez kierowców swoich obowiązków sprawował w <span class="anon-block">N.</span> właśnie obwiniony.</p> <p>Słusznie jednocześnie Sąd Rejonowy odmówił wiarygodności zeznaniom świadka <span class="anon-block">A. C.</span>.</p> <p>Sąd Okręgowy podziela pogląd Sadu Rejonowego co do braku bezstronności tego świadka. <span class="anon-block">A. C.</span> w swoich zeznaniach przeczy nawet tezom głoszonym przez <span class="anon-block">A. R. (2)</span> o bałaganie, braku odpowiedniego przeszkolenia kierowców i obiegu dokumentacji w postaci tarcz tachografów.</p> <p>Przechodząc do zasadniczego zarzutu zawartego apelacji – błędu w ustaleniach faktycznych a dotyczącego tego, że to nie obwiniony był osobą zarządzającą transportem w <span class="anon-block">N.</span>, podnieść należy, iż zarzut ten jest chybiony a argumentacja zawarta w treści środka odwoławczego w ocenie Sądu Okręgowego stanowi li tylko polemikę z dowodami w sprawie a także pewnego rodzaju selektywny dobór okoliczności, który miałby wyłączać winę obwinionego.</p> <p>Zgodnie z treścią Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 października 2009r., ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE, - „zarządzający transportem" oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy”.</p> <p>Jakkolwiek zgodzić można się ze skarżącym, iż pomiędzy pracodawcą a obwinionym nie została zawarta umowa dotycząca tego, że to on będzie osobą zarządzającą transportem o tyle okoliczność ta w ocenie Sądu Okręgowego nie wyłącza odpowiedzialności obwinionego.</p> <p>Skarżący bowiem, zdaje się nie dostrzegać brzmienia treści art. 92 ust. 3 Ustawy o Transporcie drogowym, w którym to zapisie ustawowym stwierdzono, iż odpowiedzialności podlega – oprócz wskazanych w przepisie osób „<strong> <!-- -->każda inna osoba</strong> wykonująca czynności związane z przewozem drogowym”.</p> <p>Co zostało powiedziane wyżej, Sąd Okręgowy nie podzielił argumentacji skarżącego co do wykonywania obowiązków nadzoru w oddziale <span class="anon-block">N.</span> w <span class="anon-block">Ł.</span>, w którym zatrudniony był <span class="anon-block">A. R. (2)</span>, przez <span class="anon-block">T. T.</span>. Przeczą tej tezie zeznania świadka <span class="anon-block">R.</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Faktyczną</strong> pieczę i nadzór nad kierowcami – w zakresie ich pracy, jako kierownik techniczny sprawował właśnie obwiniony – on miał rozliczać czas ich pracy, odbierać tarcze tacho, a zatem – był właśnie tą inną osobą wykonującą czynności związane z przewozem drogowym. Tym samym w pełni zasadne jest przypisanie mu przez Sąd Rejonowy popełnienia zarzucanego mu czynu.</p> <p>Stąd też Sąd nie podzielając zarzutów zawartych w apelacji zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.</p> </div>