IV Kz 752/13

<p>Sygn. akt IV Kz 752/13</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p> Dnia 12 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział IV Karny – Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Tomasz Grebla</p> <p>Sędziowie SSO Elżbieta Jabłońska - Malik</p> <p>SSR /del./ Janusz Kawałek /spraw./</p> <p>Protokolant: st. prot. Teresa Orlik</p> <p>przy udziale Magdaleny Woronieckiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej</p> <p>po rozpoznaniu w sprawie zażalenia pokrzywdzonych na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście – Zachód -</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span>o umorzeniu postępowania w sprawie sygn. 4 Ds. 103/13</p> <p>na skutek zażalenia pełnomocnika pokrzywdzonej <span class="anon-block">A. D.</span>na postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 7 listopada 2013 r. sygn. akt II Kp 948/13/S</p> <p>w przedmiocie stwierdzenia swej niewłaściwości</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> </p> <p>p o s t a n a w i a</p> <p>utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Postanowieniem z dnia 7 listopada 2013 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie sygn. akt II Kp 948/13/S uznał się niewłaściwym do rozpoznania sprawy zażalenia na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście – Zachód z dnia 22 lipca 2013 r. o umorzeniu postępowania w sprawie sygn. 4 Ds. 103/13 i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w <span class="anon-block">(...)</span> jako sądowi miejscowo właściwemu do jej prowadzenia. U podstaw powyższego rozstrzygnięcia legło stwierdzenie, iż czyn objęty postanowieniem o umorzeniu postępowania miał zostać popełniony na obszarze właściwości Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Powyższe postanowienie zaskarżył w całości pełnomocnik pokrzywdzonej <span class="anon-block">A. D.</span> zarzucając mu obrazę przepisu prawa materialnego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 6;art. 6 § 2)">art. 6 § 2 kk</a> poprzez stwierdzenie, iż czyn objęty postanowieniem o umorzeniu postępowania został popełniony na obszarze właściwości Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span>podczas, gdy został on popełniony na obszarze właściwości Sadu Rejonowego <span class="anon-block">(...)</span>. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, iż czyn polegający na poświadczeniu nieprawdy miał jedynie służyć realizacji typu czynu zabronionego opisanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 273)">art. 273 kk</a>, gdyż stwierdzająca nieprawdę dokumentacja geodezyjna została przedłożona w <span class="anon-block"> (...)</span> Urzędzie Wojewódzkim z <span class="anon-block">K.</span>. Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Sąd Odwoławczy zważył, co następuje:</p> <p>Zażalenie nie jest zasadne i jako takie nie mogło zostać uwzględnione. Jak wynika z akt sprawy Prokuratury Rejonowej <span class="anon-block">(...)</span> sygn. 4 Ds./103/13/D po częściowym uchyleniu przez Sąd Rejonowy <span class="anon-block">(...)</span>postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II Kp 1110/12/S (k 92-93) uprzedniego postanowienia prokuratora o odmowie wszczęcia śledztwa, w dniu 3 czerwca 2013 r. wszczęto i prowadzono dochodzenie w sprawie „poświadczenia w dniu 20 maja 2011 r. w <span class="anon-block">C.</span>, nieprawdy w dokumentacji geodezyjnej nr <span class="anon-block">(...)</span>przez osobę uprawnioną do wystawienia dokumentu” (k 163). Tak więc nie może budzić wątpliwości, iż postępowanie przygotowawcze prowadzono w sprawie czynu, który miał być popełniony w miejscowości <span class="anon-block">C.</span>, która to miejscowość leży na obszarze właściwości Sądu Rejonowego <span class="anon-block">(...)</span>. Skoro zaś zgodnie z zasadą wyrażoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 465;art. 465 § 2)">art. 465 § 2 kpk</a> na postanowienie prokuratora przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpoznania sprawy, należy stwierdzić, iż jest to Sąd Rejonowy <span class="anon-block">(...)</span>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 31;art. 31 § 1)">Art. 31 § 1 kpk</a> stanowi bowiem, iż właściwy miejscowo do rozpoznania sprawy jest sąd, w którego okręgu przestępstwo zostało popełnione. Jest przy tym oczywiste i jako takie nie było dotychczas kwestionowane w praktyce orzeczniczej, iż przy ustalaniu sądu właściwego do rozstrzygania sprawy w pierwszej instancji należy się kierować obrazem czynu ustalonym na danym etapie postępowania przygotowawczego, w szczególności kwalifikacją prawną przyjętą przez oskarżyciela w postanowieniu o wszczęciu postępowania oraz poczynionymi w toku postępowania ustaleniami, a nie kwalifikacją prawną i opisem czynu przedstawionym przez osoby zawiadamiające o</p> <p>podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Z uwagi na ustalenia poczynione w toku postępowania przygotowawczego, nie można z kolei przyjąć, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z wielomiejscowością, czyli sytuacją, o której mowa w tzw. teorii wszędobylstwa, zgodnie z którą można by przyjąć, iż przestępstwo zostało popełnione w różnych miejscach. W tej sytuacji jedynie na marginesie należy zauważyć, iż skarżący zarzuca zaskarżonemu postanowieniu obrazę przepisu prawa materialnego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 6;art. 6 § 2)">art. 6 § 2 kk</a>, w sytuacji, gdy całość argumentacji sprowadza się do wykazania, iż Sąd I instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego postanowienia o swej niewłaściwości, a dotyczących miejsca popełnienia przestępstwa. Poczynienie powyższej uwagi, w sytuacji uznania zasadności zaskarżonego postanowienia, ze wskazanych powyżej względów, ma jednak charakter jedynie teoretyczny.</p> <p> <em> <!-- -->SSO Elżbieta Jabłońska - Malik SSO Tomasz Grebla SSR Janusz Kawałek </em> </p> </div>