IV Ka 984/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt. </strong>IV Ka 984/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 12 grudnia 2013 roku</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy <br/> </strong>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący SSO Włodzimierz Hilla</strong> </p> <p>Sędziowie SO Mariola Urbańska - Trzecka – sprawozdawca</p> <p>SO Włodzimierz Wojtasiński</p> <p>Protokolant sekr. sądowy Hanna Płaska</p> <p>przy udziale Gizeli KubickiejProkuratora Prokuratury Okręgowej <br/>w Bydgoszczy</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 roku</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. S.</span> </strong> </p> <p>oskarżonej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270§1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora oraz obrońcę oskarżonej</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy</p> <p>z dnia 7 czerwca 2013 roku sygn. akt XVI K 3197/12</p> <p>uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 6)">art. 17 § 1 pkt 6 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 101;art. 101 § 1;art. 101 § 1 pkt. 4)">art. 101 § 1 pkt 4 kk</a> postępowanie umarza; koszty procesu ponosi Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt IV Ka 984/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 7 czerwca 2013 roku sygn. akt XVI K 3197/12 uznał, że oskarżona <span class="anon-block">A. S.</span>w okresie od 10.01.2006 roku do dnia 8.12.2006 roku pracując w <span class="anon-block">firmie (...) sp. z o.o.</span>z siedzibą w <span class="anon-block">O.</span> <span class="anon-block">ul. (...)</span>w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru podrabiała dokumenty w celu użycia ich za autentyczne tj. zlecenia na zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze, w ten sposób, że podpisywała się na tych zleceniach danymi świadczeniobiorców tj. osób uprawnionych do odbioru przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych, wskazanych w wyroku, potwierdzając w ten sposób odbiór przez te osoby przedmiotu ortopedycznego bądź i środka pomocniczego, a następnie przedkładała te zlecenia celem refundacji do Narodowego Funduszu Zdrowia , nadto uznał, że czyn oskarżonej stanowi wypadek mniejszej wagi z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2 a)">art. 270 § 2 a kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a>, oraz, że wina oskarżonej i społeczna szkodliwość nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 66;art. 66 § 1;art. 66 § 2)">art. 66 § 1 i 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67;art. 67 § 1)">art. 67 § 1 kk</a> warunkowo umorzył postępowanie na okres próby 2 lat.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67;art. 67 § 3)">art. 67 § 3 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 39;art. 39 pkt. 7)">art. 39 pkt 7 kk</a> orzeczono wobec oskarżonej świadczenie pieniężne w kwocie 4.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.</p> <p>Wyrok zawiera także rozstrzygnięcie o kosztach procesu.</p> <p>Apelacje od powyższego wyroku wnieśli prokurator oraz obrońca oskarżonej.</p> <p>Prokurator zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonej. Wyrokowi na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 1 i 3 kpk</a> zarzucił:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p>obrazę prawa materialnego w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 kk</a> polegającego a jego bezzasadnym pominięciu w kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonej czynu, w sytuacji gdy powołany w treści wyroku sam przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2 a)">art. 270 § 2a kk</a> nie określa samodzielnie znamion czynu zabronionego, a jedynie wymiar kary w odniesieniu do wypadku mniejszej wagi.</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść a polegający na niewłaściwym stwierdzeniu, iż przypisany oskarżonej czym stanowi wypadek mniejszej wagi i umorzeniu w związku tym warunkowo postępowania karnego wobec <span class="anon-block">A. S.</span> podczas gdy okoliczności nie dostarczają podstaw do stwierdzenia, że zachodzi w sprawie wypadek mniejszej wagi i bark jest podstaw do warunkowego umorzenia postępowania.</p> </dd> </dl> <p>Stawiając te zarzuty prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p>Obrońca oskarżonej zaskarżył wyrok na korzyść oskarżonej w całości.</p> <p>Wyrokowi na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 1 i 3 kpk</a> zarzucił:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p>obrazę przepisów prawa materialnego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 101;art. 101 § 1;art. 101 § 1 pkt. 4)">art. 101 § 1 pkt 4 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 102)">art. 102 kk</a> poprzez ich niezastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu, iż z dniem 8 grudnia 2011 roku upłynął 5 letni termin przedawnienia karalności czynu zarzucanego oskarżonej wynikający z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 101;art. 101 § 1;art. 101 § 1 pkt. 4)">art. 101 § 1 pkt 4 kk</a> , a w konsekwencji przeprowadzenie rozprawy i uznanie, że oskarżona dopuściła się zarzucanego jej czynu, podczas gdy do zakończenia tego okresu tj. do dnia 8 grudnia 2011 roku nie przedstawiono oskarżonej zarzutów ( co nastąpiło w dniu 12 maja 2012r.), prowadzi do wniosku, iż termin przedawnienia nie uległ przedłużeniu o kolejne 5 lat i wobec tego nastąpiło przedawnienie karalności , które przemawiało za umorzeniem toczącego się postępowania</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>obrazę prawa materialnego tj. przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2 a)">art. 270 § 2a kk</a> poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że działanie oskarżonej wypełniło hipotezę przepisu podczas gdy oskarżona zmuszona była wpisywać imię i nazwisko świadczeniobiorcy na formularzu co wynikało z zarządzenia Dyrektora NFZ jak również z treści formularza, gdzie wskazano, że ma zostać umieszczone „imię, nazwisko i podpis”</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że oskarżona wpisywała innym niż swoim charakterem pisma imiona i nazwiska świadczeniobiorców w celu wykazania, że to świadczeniobiorcy się podpisali, co miało wpływ na uznanie winy oskarżonej, podczas gdy analiza tych podpisów wskazuje, że oskarżona w żaden sposób nie starała się podrobić tych podpisów.</p> </dd> </dl> <p>Stawiając te zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania wobec <span class="anon-block">A. S.</span> ewentualnie o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu.</p> <p>Sąd odwoławczy zważył co następuje:</p> <p>Apelacja obrońcy w zakresie zarzutu przedawnienia karalności była zasadna i musiała skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i umorzeniem postępowania.</p> <p>Stwierdzić jednak w pierwszym rzędzie należy, że w ocenie sądu odwoławczego - sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, po czym poczynił trafne ustalenia faktyczne, w zakresie określonym w części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, po przeprowadzeniu gruntownej analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie dochodząc do słusznego wniosku, że materiał zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na nie budzące żadnych wątpliwości stwierdzenie, że oskarżona dopuściła się ostatecznie przypisanych czynów. Sąd zgodnie z przepisami procedury karnej sąd zebrał i ujawnił pełny materiał dowodowy niezbędny do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia o przedmiocie procesu, opierając wyrok na kompletnym materiale.</p> <p>Lektura uzasadnienia wskazuje nadto, że sąd dokonał zgodnej z wymogami i zasadami procesowymi, wszechstronnej i rzetelnej analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, stosownie do wskazania zawartego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, uwzględnił zarówno dowody przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonej nie przekraczając przy tym zasady swobodnej ich oceny, z których to wyprowadził prawidłowe wnioski, które odpowiadają zasadom logicznego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Sąd orzekający wskazał, jakie fakty uznał za dowiedzione, na czym opierał poszczególne ustalenia i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. W związku z powyższym podkreślić należy, iż proces wyrokowania w przedmiotowej sprawie w pełni odpowiada przepisom procedury karnej.</p> <p>Czyniąc natomiast zadość stosownym wymogom procesowym przewidzianym dla postępowania odwoławczego treścią przepisów art. art.: 433 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 2;§ 457;§ 3)">§ 2 i 457 § 3 k.p.k.</a>, należy stwierdzić co następuje w odniesieniu do zarzutów podniesionych w apelacjach.</p> <p>W pierwszym jednak rzędzie w związku z konstrukcją zarzutów obydwu apelacji przypomnieć należy, że z utrwalonego orzecznictwa i poglądów doktryny wynika jednoznacznie, że „podniesienie w jednym środku zaskarżenia zarzutu obrazy prawa materialnego oraz zarzutu obrazy przepisów postępowania czy błędu w ustaleniach faktycznych powoduje tak daleko idącą sprzeczność tego środka, że uniemożliwia wręcz łączne rozpoznanie stawianych w nim zarzutów. Oczywiste jest, bowiem, że zarzut obrazy prawa materialnego może być skutecznie postawiony w wypadku niekwestionowania ustaleń faktycznych; w przeciwnym razie niewłaściwie ustalone fakty nie mogą stanowić podstawy subsumcji. Nie oznacza to jednak niemożności rozpoznania środka odwoławczego w ogóle, powoduje jednak konieczność rozważania w pierwszej kolejności zarzutu obrazy przepisów prawa procesowego, który, w wypadku trafności, wyklucza możliwość rozpoznania zarzutu obrazy prawa materialnego, zaś w wypadku nieskuteczności - otwiera drogę do rozpoznania tego zarzutu (postanowienie SN z 14.05 2003r.,II KK 26/03 LEX nr 78385).</p> <p>Przechodząc zatem w pierwszej kolejności do stawianego w apelacji prokuratora obrońcy zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, to godzi się przypomnieć, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania.</p> <p>Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego podkreślić trzeba, że zarzut ten nie może ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych, lecz powinien wykazywać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu.</p> <p>W realiach niniejszej sprawy prokurator <strong> <!-- -->zarzucając</strong> błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niewłaściwym stwierdzeniu, iż przypisany oskarżonej czym stanowi wypadek mniejszej wagi i umorzeniu w związku tym warunkowo postępowania karnego wobec <span class="anon-block">A. S.</span> podczas gdy okoliczności nie dostarczają podstaw do stwierdzenia, że zachodzi w sprawie wypadek mniejszej wagi i brak jest podstaw do warunkowego umorzenia postępowania, <strong> <!-- -->podjął</strong> jedynie nieudolną polemikę z oceną sądu co do istnienia podstaw do uznania czynu za wypadek mniejszej wagi.</p> <p>Autor apelacji popadł zresztą w rażącą sprzeczność, podnosząc ów zarzut a równocześnie w uzasadnieniu rzeczonego środka odwoławczego wskazując, że sąd poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Trudno odnosić się do tego rodzaju zarzutów, które w sposób wybitnie polemiczny kwestionują li tylko ocenę sądu w zakresie przyjęcia wypadku mniejszej wagi oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu. Prokurator nie wykazał w żaden sposób, iżby podjęcie takiego rozstrzygnięcia było wynikiem błędu w ocenie okoliczności podmiotowych i przedmiotowych sprawy tudzież motywacji oskarżonej, która jak wynika z uzasadnienia wyroku nie zasługuje na potępienie acz była naganna, bowiem godziła w porządek prawny.</p> <p>Z tych tez powodów sąd odwoławczy nie podzielił stanowiska prokuratora w zakresie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych.</p> <p>Nie było te podstaw do podzielenia zarzutu błędu skonstruowanego w apelacji obrońcy oskarżonej. Jak wspomniano wyżej, sąd odwoławczy nie ma żadnych zastrzeżeń do tej oceny dowodów jak została zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w szczególności w kwestionowanym przez obrońcę zakresie co do ustalenia, że oskarżona wpisywała innym niż swoim charakterem pisma imiona i nazwiska świadczeniobiorców w celu wykazania, że to świadczeniobiorcy się podpisali, podczas gdy zdaniem obrońcy analiza tych podpisów wskazuje, że oskarżona w żaden sposób nie starała się podrobić tych podpisów a nadto, że była zmuszona składać te podpisy w świetle obowiązującego rozporządzenia NFZ.</p> <p>W ocenie sądu odwoławczego sąd meriti dokonał w tym zakresie prawidłowych ustaleń, a argumentacja obrońcy wobec oczywistej wymowy dowodów w postaci dowodowych dokumentów, opinii biegłego z dziedziny pisma ręcznego, wreszcie treści formularza, nie wytrzymuje krytyki i stanowi wyłącznie polemikę z prawidłowymi ustaleniami sądu. Sąd odwoławczy w pełni podziela argumentację sądu meriti i się do niej odwołuje, nie widząc potrzeby jej powtarzania.</p> <p>Odrzucenie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych otwiera drogę do oceny zarzutu obrazy prawa materialnego. Zarzut obrazy prawa materialnego może być zasadny tylko wówczas, gdy dotyczy zastosowania lub niezastosowania przepisu zobowiązującego <span class="underline"> <!-- -->sąd do jego bezwzględnego respektowania</span>. Obraza prawa materialnego polega na wadliwym jego zastosowaniu (lub niezastosowaniu) w orzeczeniu opartym na prawidłowych ustaleniach faktycznych.</p> <p>Prokurator w apelacji zarzucił obrazę prawa materialnego polegającą na błędnym niezastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 kk</a> w kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonej czynu, w sytuacji gdy powołany w treści wyroku sam przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2 a)">art. 270 § 2a kk</a> nie określa samodzielnie znamion czynu zabronionego, a jedynie wymiar kary w odniesieniu do wypadku mniejszej wagi.</p> <p>Zarzut ten nie jest trafny. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2 a)">Art. 270 § 2 a kk</a> przewiduje uprzywilejowany typ przestępstwa fałszerstwa dokumentów w postaci wypadku mniejszej wagi.</p> <p>Przywołując go samodzielnie w kwalifikacji prawnej czynu oskarżonej sąd nie dopuścił się obrazy prawa materialnego w odniesieniu do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 kk</a>.</p> <p>Natomiast wobec przyjęcia w stosunku do czynu oskarżonej kwalifikacji z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2 a)">art. 270 § 2 a kk</a> trafny okazał się obrazy prawa materialnego podniesiony przez obrońcę w zakresie obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 101;art. 101 § 1;art. 101 § 1 pkt. 4)">art. 101 § 1 pkt 4 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 102)">art. 102 kk</a> poprzez ich niezastosowanie.</p> <p>Oskarżonej przypisano popełnienie czynów, które miały miejsce w okresie od 10.01.2006 roku do dnia 8.12.2006 roku. Czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2 a)">art. 270 § 2 a kk</a> zagrożony jest karą grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat 2, a zatem stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 101;art. 101 § 1;art. 101 § 1 pkt. 4)">art. 101 § 1 pkt 4 kk</a> czyn te ulega przedawnieniu z upływem 5 lat od daty popełnienia. Okres ten z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 102)">art. 102 kk</a> ulega przedłużeniu o kolejne 5 lat, o ile terminie wynikającym z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 101;art. 101 § 1;art. 101 § 1 pkt. 4)">art. 101 §1 pkt 4 kk</a> wszczęto postępowanie przeciwko osobie. Innymi słowy o ile doszło do wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów i jego ogłoszenia.</p> <p>W realiach niniejszej sprawy, jak wynika z lektury akt postanowienie o przedstawieniu zarzutów zostało wydane w dniu 29 maja 2012 roku ( k. 668), zaś do ich ogłoszenia podejrzanej doszło w dniu 5 listopada 2011 roku ( k. 673) .</p> <p>Z porównania dat popełnienia czynu i dat czy to wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów czy to daty jego ogłoszenia oskarżonej, nie budzi wątpliwości, że czynność ta miała miejsce po upływie owego 5 letniego okresu jaki wynika z cezury czasowej zakreślonej treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 101;art. 101 § 1;art. 101 § 1 pkt. 4)">art. 101§ 1 pkt 4 kk</a>. Przedawnienie karalności czynów ostatecznie przypisanych oskarżonej nastąpiło bowiem z dniem 8 grudnia 2011 roku. Powyższa konstatacja prowadzi do wniosku, iż termin przedawnienia nie uległ przedłużeniu o kolejne 5 lat ( art, 102 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a>) i wobec tego nastąpiło przedawnienie karalności , które przemawiało za umorzeniem toczącego się postępowania.</p> <p>Taki stan rzeczy spowodował, że zaistniała ujemna przesłanka procesowa, która stosownie do treści przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 101;art. 101 § 1;art. 101 § 1 pkt. 4)">art. 101§ 1 pkt 4 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 6)">art. 17 §1 pkt 6 kk</a>. - implikowała konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji i umorzenia przedmiotowego postępowania z powodu przedawnienia karalności.</p> <p>Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania podyktowane było treścią przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt 2 kpk</a>.</p> </div>