V Pa 154/13

<p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sygn. akt</span> VPa 154/13</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia</strong> 12 grudnia 2013 roku</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w składzie następującym:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący – SSO Jacek Wilga (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SSO Andrzej Marek</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SSR del. Anna Jabłońska - Socha</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant:</strong> Ewa Sawiak</p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu</strong> 12 grudnia 2013 roku <strong> <!-- -->w Legnicy</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na rozprawie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy z powództwa</strong> <span class="anon-block">A. K.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko</strong> <span class="anon-block">A. M.</span> </p> <p>o przywrócenie do pracy</p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji</strong> powódki</p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku</strong> Sądu Rejonowego - Sądu Pracy w Lubinie</p> <p> <strong> <!-- -->z dnia</strong> 10 września 2013 roku</p> <p> <strong> <!-- -->sygn. akt</strong> IV P 151/13</p> <p>I.  <strong> <!-- -->oddala apelację, </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 20 września 2013r. w sprawie o sygn. akt IV P 151/13 Sąd Rejonowy w Lubinie oddalił powództwo <span class="anon-block">A. K.</span> skierowane przeciwko <span class="anon-block">A. M.</span> o przywrócenie do pracy (punkt I) i zasądził od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 60,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (punkt II).</p> <p>Powyższe rozstrzygniecie Sąd I instancji powziął po ustaleniu, iż z dniem 9 kwietnia 2013r. <span class="anon-block">A. K.</span> została zatrudniona u <span class="anon-block">A. M.</span> prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą <span class="anon-block">(...)</span>na podstawie umowy o pracę na okres próbny do dnia 30 czerwca 2013r. W dacie zatrudnienia powódka była w ciąży, która została stwierdzona w zaświadczeniu lekarskim z dnia 13 maja 2013r. Sąd Rejonowy ustalił ponadto, iż z uwagi na złe samopoczucie oraz na charakter pracy związany z dźwiganiem ciężkich przedmiotów, w dniu 17 maja 2013r. <span class="anon-block">A. K.</span> otrzymała zwolnienie lekarskie na okres od 20 maja 2013r. do 20 czerwca 2013r. W dniu 18 maja 2013r. kierownik sklepu, w którym pracowała powódka, <span class="anon-block">K. W.</span> w obecności <span class="anon-block">M. G.</span> wręczył powódce pisemne oświadczenie z dnia 17 maja 2013r. o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem, które zawierało pouczenie o przysługującym pracownikowi prawie odwołania do sądu pracy. Po zapoznaniu się z treścią pisma, powódka zwróciła je przełożonej oraz poinformowała, iż jest w ciąży, a w konsekwencji korzysta z ochrony trwałości stosunku pracy. Na okoliczność odmowy potwierdzenia odbioru wypowiedzenia umowy o pracę przez powódkę <span class="anon-block">K. W.</span> i <span class="anon-block">M. G.</span> sporządziły stosowną notatkę. Sąd I instancji ustalił również, iż w dniu 3 czerwca 2013r. <span class="anon-block">A. K.</span> sporządziła wniosek o sprostowanie świadectwa pracy, które zostało jej doręczone w dniu 31 maja 2013r. W tym samym dniu odbyła wizytę lekarską, w trakcie której zgłaszała złe samopoczucie i plamienie. Lekarz, w razie braku poprawy zalecił hospitalizację. W czasie kolejnej wizyty, w dniu 21 czerwca 2013r. <span class="anon-block">A. K.</span> otrzymała zwolnienie lekarskie na dalszy okres. Z ustaleń faktycznych w sprawie wynikało ponadto, iż w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim powódka opiekowała się trzyletnim synem oraz odbierała córkę z przedszkola, natomiast w okresie do dwóch tygodni po wręczeniu pisemnego oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę, powódka odwiedziła <span class="anon-block">M. G.</span> w jej domu.</p> <p>Przy tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał powództwo <span class="anon-block">A. K.</span> za nieuzasadnione. Wskazał, iż przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że strona pozwana doręczyła powódce oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy, a zatem doszło do skutecznego wypowiedzeniu umowy o pracę. Z zeznań świadków <span class="anon-block">M. W.</span>, <span class="anon-block">K. W.</span> oraz <span class="anon-block">M. G.</span>, które Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne wynikało, iż w dniu 18 maja 2013r. <span class="anon-block">A. K.</span> wręczono oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę, które powódka zwróciła przełożonej. Niezależnie od powyższego Sąd I instancji wskazał, że wytaczając powództwo o przywrócenie do pracy w dniu 5 czerwca 2013r. powódka uchybiła terminowi do złożenia odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę. Powołując się na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 265;art. 265 § 1;art. 265 § 2)">art. 265 § 1 i § 2 k.p.</a> wywodził, iż brak było podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę, bowiem zwolnienie lekarskie powódka otrzymała po wypowiedzeniu umowy o pracę, zaś z jego treści nie wynikało zalecenia leżenia. Z zeznań powódki, <span class="anon-block">M. G.</span> i <span class="anon-block">S. K.</span> wynikało przy tym, że w okresie zwolnienia lekarskiego powódka czuła się na tyle dobrze, że zajmowała się dziećmi, oraz odwiedziła <span class="anon-block">M. G.</span> w jej domu. <span class="anon-block">A. K.</span> nie wykazała również, aby nie mogła złożyć odwołania do sądu z uwagi na zagrożenie ciąży. Dodatkowo Sąd Rejonowy, odnosząc się do zasady wynikającej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 177;art. 177 § 3)">art. 177 § 3 k.p.</a> wskazał, iż strony zawarły umowę o pracę na okres próbny do dnia 30 czerwca 2013r. Analiza dokumentacji lekarskiej wykazała natomiast, iż trzeci miesiąc ciąży upływał w dniu 1 lipca 2013r. Tym samym umowa o pracę uległaby rozwiązaniu zgodnie z terminem, na jaki została zawarta.</p> <p>Powyższy wyrok zaskarżyła w całości <span class="anon-block">A. K.</span>, zarzucając:</p> <p>I. naruszenie przepisu prawa procesowego w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a>, poprzez dowolną, nie zaś swobodną ocenę materiału dowodowego, sprzeczną z zasadami doświadczeni życiowego, polegającą w szczególności na:</p> <p>1. pominięciu dowodu z zeznań świadków <span class="anon-block">S. K.</span> oraz <span class="anon-block">G. K.</span> na okoliczność nieotrzymania przez powódkę wypowiedzenia umowy o pracę z uwagi fakt, iż nie byli oni świadkami zdarzenia z dnia 18 maja 2013r. oraz ze względu na pokrewieństwo z <span class="anon-block">A. K.</span>;</p> <p>2. przyjęciu, iż stan zdrowia powódki nie uniemożliwiał jej wniesienia odwołania, podczas gdy powódka od dnia 20 maja 2013r. do chwili obecnej przebywa na zwolnieniu lekarskim, a świadkowie <span class="anon-block">K. W.</span> ora <span class="anon-block">M. G.</span> potwierdziły, iż powódka informowała je o zagrożeniu ciąży oraz o problemach z ciśnieniem;</p> <p>3. przyjęciu, jedynie na podstawie daty ostatniej menstruacji, iż powódka w dniu 30 czerwca 2013r. była w 12 tygodniu ciąży, podczas gdy data wskazana przez powódkę mogła być nieprecyzyjna, a ponadto jak wynika z karty ciąży, w dniu 30 czerwca 2013r. powódka była w 13 tygodniu ciąży;</p> <p>4. nieodniesienie się do treści zaświadczenia lekarskiego z dnia 7 czerwca 2013r., z którego wynika, ze w dniu 7 czerwca 2013r. <span class="anon-block">A. K.</span> była w 9 tygodniu ciąży, co oznacza, że w dacie 30 czerwca 2013r. upłynął trzeci miesiąc ciąży;</p> <p>II. naruszenie prawa materialnego:</p> <p>1. w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 177;art. 177 § 3)">art. 177 § 3 k.p.</a> poprzez jego niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu wieku ciąży jedynie na podstawie daty ostatniej miesiączki, podczas gdy data wskazana mogła być nieprecyzyjna, a ponadto jak wynika z karty ciąży, w dniu 30 czerwca 2013r. powódka była w 13 tygodniu ciąży;</p> <p>2. w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 265)">art. 265 k.p.</a> poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż powódka uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę ze swej winy, podczas gdy powódka uchybiła terminowi bez swojej winy, bowiem w tym czasie przebywała na zwolnieniu lekarskim, a nadto o wypowiedzeniu umowę o pracę dowiedziała się w dniu 31 maja 2013r., gdy doręczono jej świadectwo pracy.</p> <p>Wskazując na powyższe, powódka wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.</p> <p>W odpowiedzi na apelacje strona pozwana wniosła o jej oddalenie oraz o rozstrzygniecie o kosztach postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że zarzuty podniesione w apelacji są bezpodstawne i nieuzasadnione, gdyż Sąd I instancji nie naruszył przepisów prawa procesowego ani prawa materialnego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy uznając ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy za prawidłowe i przyjmując je za własne, zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja jest nieuzasadniona.</p> <p>Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Ocena wiarygodności i mocy przeprowadzonych dowodów powinna odpowiadać regułom logicznego myślenia wyrażającym formalne schematy powiązań między podstawami wnioskowania i wnioskami oraz uwzględniać zasady doświadczenia życiowego będące wyznacznikiem granic dopuszczalnych wniosków i stopnia prawdopodobieństwa ich przydatności w konkretnej sytuacji. Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to taka ocena dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, choćby dowiedzione zostało, że z tego samego materiału dałoby się wysnuć równie logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski odmienne. Tylko w przypadku wykazania, że brak jest powiązania, w świetle kryteriów wyżej wzmiankowanych, przyjętych wniosków z zebranym materiałem dowodowym, możliwe jest skuteczne podważenie oceny dowodów dokonanej przez sąd. Nie jest wystarczająca sama polemika naprowadzająca wnioski odmienne, lecz wymagane jest wskazanie, w czym wyraża się brak logiki lub uchybienie regułom doświadczenia życiowego w przyjęciu wniosków kwestionowanych.</p> <p>Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I Instancji wyprowadził ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego logiczny poprawnie wniosek, iż w dniu 18 maja 2013r. <span class="anon-block">A. K.</span> wręczono pisemne oświadczenie z dnia 17 maja 2013r. o rozwiązaniu umowy o pracę, które zawierało pouczenie o przysługującym pracownikowi prawie odwołania do sądu pracy.</p> <p>Przesłuchana w sprawie <span class="anon-block">K. W.</span> zeznała, iż osobiście wręczyła <span class="anon-block">A. K.</span> wypowiedzenie umowy o pracę, natomiast powódka odmówiła pokwitowania odbioru dokumentu i zwróciła go przełożonej. Okoliczność tę potwierdziła <span class="anon-block">M. G.</span>, która była obecna w biurze kierownika w chwili, gdy powódka została poinformowana o rozwiązaniu stosunku pracy. Sąd miał na uwadze, iż w dacie przesłuchania świadek <span class="anon-block">M. G.</span> nie była zatrudniona u strony pozwanej, a zatem nie miała interesu w składaniu zeznań korzystnych dla pracodawcy. Ponadto treść zeznań <span class="anon-block">M. G.</span> znalazły odzwierciedlenie w zeznaniach <span class="anon-block">M. R.</span>, która wskazała, iż w dniu 20 maja 2013r. została poinformowana przez kierownika sklepu o odmowie przyjęcia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę przez powódkę oraz <span class="anon-block">M. W.</span>, która podała, iż poleciła <span class="anon-block">K. W.</span> i <span class="anon-block">M. G.</span> sporządzenie notatki na okoliczność odmowy podpisania oświadczenia o rozwiązaniu umowy.</p> <p>Za chybiony należało również uznać zarzut pominięcia przy rozstrzygnięciu sprawy dowodu z zeznań <span class="anon-block">G. K.</span> i <span class="anon-block">S. K.</span>. Sąd Odwoławczy miał na względzie, iż <span class="anon-block">G. K.</span> i <span class="anon-block">S. K.</span> nie byli świadkami zdarzenia z dnia 18 maja 2013r., a ponadto należą do najbliższej rodziny powódki. W związku z powyższym ich zeznania stanowiły wyłącznie relację subiektywnej wersji zdarzeń prezentowanych im przez <span class="anon-block">A. K.</span>, a zatem nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych w sprawie. Co więcej, zeznania <span class="anon-block">G. K.</span> i <span class="anon-block">S. K.</span> nie znajdowały odzwierciedlenia w całokształcie materiału dowodowego.</p> <p>Odnosząc się do naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a> należy zauważyć, iż zarzut ten może być usprawiedliwiony tylko w tych wyjątkowych okolicznościach, w których treść uzasadnienia orzeczenia uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania orzeczenia lub w przypadku zastosowania prawa materialnego do niedostatecznie jasno ustalonego stanu faktycznego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2009r., sygn. akt I UK 129/09), czego jednak nie sposób zarzucić zaskarżonemu orzeczeniu.</p> <p>Za chybiony należało uznać zarzut naruszenia prawa materialnego. Z dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 264;art. 264 § 1)">art. 264 § 1 k.p.</a> wynika, iż odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę wnosi się do sądu pracy w ciągu 7 dni od dnia doręczenia pisma wypowiadającego umowę o pracę. Terminy do złożenia odwołania od wypowiedzenia z żądaniem przywrócenia do pracy lub odszkodowania biegną od dnia, w którym oświadczenie pracodawcy doszło do pracownika w sposób pozwalający mu zapoznać się z jego treścią, choćby pracownik odmówił zapoznania się z nim.</p> <p>W dniu 18 maja 2013r. <span class="anon-block">K. W.</span> w obecności <span class="anon-block">M. G.</span> wręczył powódce pisemne oświadczenie z dnia 17 maja 2013r. o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem, które zawierało pouczenie o przysługującym pracownikowi prawie odwołania do sądu prac. Wytaczając powództwo o przywrócenie do pracy w dniu 5 czerwca 2013r. powódka uchybiła zatem terminowi do złożenia odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę.</p> <p>Stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 265;art. 265 § 1)">art. 265 § 1 k.p.</a>, jeżeli pracownik nie dokonał - bez swojej winy - w terminie czynności, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 264)">art. 264 k.p.</a>, sąd pracy na jego wniosek postanowi przywrócenie uchybionego terminu. W myśl hipotezy zawartej w normie powołanego przepisu przywrócenie uchybionego terminu możliwe przy spełnieniu przesłanki braku winy pracownika w przekroczeniu terminu. O istnieniu winy lub jej braku należy wnioskować na podstawie całokształtu okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy oraz subiektywnej zdolności wnioskodawcy do oceny rzeczywistego stany rzeczy, mierzonej zwłaszcza poziomem wykształcenia, skalą posiadanej wiedzy prawniczej i życiowego doświadczenia. Muszą zatem zaistnieć szczególne okoliczności, które spowodowały opóźnienie w wytoczeniu powództwa oraz związek przyczynowy pomiędzy tymi okolicznościami a niedochowaniem terminu do wystąpienia strony na drogę sądową (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2001r., sygn. akt I PKN 660/00). Istotne jest przy tym, że okres niedyspozycji związanej z ciążą może, lecz nie w każdym wypadku usprawiedliwia uchybienie terminu do wniesienia pozwu (por. wyrok SN z 25 sierpnia 1998r., sygn. akt I PKN 270/98; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2006r., sygn. akt II PK 277/05).</p> <p>Sąd Odwoławczy miał na uwadze, iż jakkolwiek powódka od dnia 20 maja 2013r. korzystała ze zwolnienia lekarskiego, to jednak stan ciąży w tym okresie nie był na tyle groźny, by wyłączał ją z funkcjonowania i z możliwości dokonania prostych działań polegających na złożeniu odwołania do sądu pracy. Jakkolwiek <span class="anon-block">K. W.</span> oraz <span class="anon-block">M. G.</span> podały, iż ciąża powódki była zagrożona, to jednak ich zeznania stanowiły jedynie relację informacji przekazywanych im przez <span class="anon-block">A. K.</span>. Co więcej, analizując dokumentację medyczną powódki, Sąd Okręgowy ustalił, iż <span class="anon-block">A. K.</span> otrzymała zwolnienie lekarskie na okres od 20 maja 2013r. do 20 czerwca 2013r. z uwagi na złe samopoczucie oraz na charakter pracy związany z dźwiganiem ciężkich przedmiotów. Ponadto, lekarz ginekolog zalecił jej jedynie oszczędny tryb życia, nie wspominając o konieczności hospitalizacji. Z treści zwolnienia lekarskiego również nie wynikało zalecenie leżenia. Ponadto, jak wynikało z zeznań <span class="anon-block">S. K.</span>, <span class="anon-block">M. G.</span> oraz <span class="anon-block">A. K.</span> w okresie zwolnienia lekarskiego powódka opiekowała się trzyletnim synem oraz odbierała córkę z przedszkola, zaś po wypowiedzeniu umowy o pracę dwukrotnie odwiedziła <span class="anon-block">M. G.</span> w jej domu.</p> <p>W konsekwencji Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, iż w sprawie nie zaistniały żadne okoliczności, które pozwoliłyby na wyłączenie winy powódki w uchybieniu terminu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 264;art. 264 § 1)">art. 264 § 1 k.p.</a> Powyższe przesądziło już o bezzasadności wniesionej apelacji.</p> <p>Odnosząc się w takiej sytuacji jedynie dodatkowo do zarzutów powódki związanych z ustaleniem daty upływu dwunastego tygodnia ciąży oraz wynikającej z tego konsekwencji należało zauważyć, iż okoliczność ta pozostawała dla sprawy neutralną. Pozwem z dnia 5 czerwca 2013r. powódka domagała się przywrócenia do pracy u strony pozwanej na poprzednich warunkach. Tymczasem, strony niniejszego postępowania łączyła umowa o pracę na okres próbny, a zatem z uwagi na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 50;art. 50 § 1)">art. 50 § 1 k.p.</a> powódce przysługiwałoby wyłącznie prawo do odszkodowania niezależnie od stanu zaawansowania ciąży.</p> <p>Z uwagi na powyższe, Sąd Odwoławczy oddalił wnioski dowodowe na okoliczność ustalenia daty upływu dwunastego tygodnia ciąży powołane przez powódkę w apelacji oraz w następujących po niej pismach procesowych.</p> <p>W tym stanie rzeczy, apelacja pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu w oparciu o treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </p> <p>Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania Sąd Odwoławczy oparł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 12;art. 98 § 12 ust. 1;art. 98 § 12 ust. 1 pkt. 1)">§ 12 ust. 1 pkt 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 13;§ 13 ust. 1;§ 13 ust. 1 pkt. 1)">§ 13 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> i zasądził od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 60,00 tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.</p> </div>