IV Ka 989/13

<p>Sygn. akt IV Ka 989/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 13 grudnia 2013 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Sławomir Noga (spr.)</p> <p>Sędziowie: SO Grażyna Pawela-Gawor</p> <p>SR del. Krzysztof Chodak</p> <p>Protokolant: st. prot. Teresa Orlik</p> <p>przy udziale Marty Gdańskiej-Kusior Prokuratora Prokuratury Okręgowej,</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2013 roku,</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. M.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271 § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie</p> <p>z dnia 28 czerwca 2013r. sygn. akt II K 1915/12/S</p> <p>wyrok w zaskarżonej części to jest w odniesieniu do oskarżonego <span class="anon-block">Z. M.</span> utrzymuje w mocy i kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.</p> <p> <em> <!-- -->SSO Grażyna Pawela-Gawor SSO Sławomir Noga SSR Krzysztof Chodak </em> </p> <p>Sygn. akt IV Ka 989/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. G.</span> </strong> została oskarżona o to, że:</p> <p>I.  w nieustalonym bliżej dniu 2007 roku, nie później jednak niż dnia 20 listopada 2007 roku w <span class="anon-block">K.</span>, działając w zamiarze, by dwie ustalone osoby, przy czym odnośnie jednej z nich skierowano akt oskarżenia do Sądu i postępowanie karne zostało prawomocnie zakończone, a odnośnie drugiej wyłączono materiały do odrębnego postępowania, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 5.000 złotych <span class="anon-block">(...)</span>Kasę Oszczędnościowo – Kredytową, ułatwiła im popełnienie tego czynu zabronionego w ten sposób, że dostarczyła im poświadczające nieprawdę zaświadczenia o ich zatrudnieniu w firmie<span class="anon-block">(...)</span>w <span class="anon-block">K.</span> wystawione uprzednio przez <span class="anon-block">Z. M.</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 3)">art. 18 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. M.</span> </strong> został oskarżony o to, że:</p> <p>II.  w okresie od nieustalonego bliżej dnia 2007 roku nie później jednak niż dnia 29 listopada 2007 roku w <span class="anon-block">K.</span>, jako osoba uprawniona, poświadczył nieprawdę w dokumencie wystawiając jako właściciel firmy <span class="anon-block">(...)</span>” dla <span class="anon-block">M. W.</span> zaświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach w powyższej firmie,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p>III.  w okresie od nieustalonego bliżej dnia 2007 roku nie później jednak niż dnia 29 listopada 2007 roku w <span class="anon-block">K.</span>, jako osoba uprawniona, poświadczył nieprawdę w dokumencie wystawiając jako właściciel firmy <span class="anon-block">(...)</span> dla <span class="anon-block">Ł. W.</span> zaświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach w powyższej firmie,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p>Sąd Rejonowy dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2013 roku sygn. akt II K 1915/12/S orzekł w tym przedmiocie następująco:</p> <p>I.  uznał oskarżoną <span class="anon-block">A. G.</span> winną tego, że działając celem osiągnięcia korzyści majątkowej dla siebie, w nieustalonym bliżej dniu listopada 2007 roku, nie później jednak niż dnia 28 listopada 2007 roku w <span class="anon-block">K.</span>, działając w zamiarze, by dwie ustalone osoby, odnośnie których materiały wyłączono do odrębnych postępowań, działające w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 5.000 złotych <span class="anon-block">(...)</span>Kasę Oszczędnościowo – Kredytową poprzez zawarcie umowy pożyczki z dnia 29 listopada 2007 r. i wprowadzenie w błąd upoważnionego pracownika <span class="anon-block"> (...)</span> Kasy Oszczędnościowo – Kredytowej, co do możliwości spłaty tej pożyczki, ułatwiła im popełnienie tego czynu zabronionego w ten sposób, że dostarczyła im dwa poświadczające nieprawdę zaświadczenia o ich zatrudnieniu w firmie <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> dotyczące okoliczności mających istotne znaczenie prawne dla udzielenia przedmiotowej pożyczki, a to czynu stanowiącego występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 3)">art. 18 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a>, i za to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 19;art. 19 § 1)">art. 19 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonej karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2;art. 33 § 3)">art. 33 § 2 i § 3 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonej karę grzywny w wymiarze 40 (czterdziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;</p> <p>II.  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 k.k.</a> warunkowo zawiesił oskarżonej <span class="anon-block">A. G.</span> wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata;</p> <p>III.  na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 414;art. 414 § 1)">art. 414 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 2)">art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.</a> oskarżonego <span class="anon-block">Z. M.</span> uniewinnił od zarzutu popełnienia czynu opisanego w punkcie II aktu oskarżenia tj. występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271 § 1 k.k.</a>;</p> <p>IV.  na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 414;art. 414 § 1)">art. 414 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 2)">art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.</a> oskarżonego <span class="anon-block">Z. M.</span> uniewinnił od zarzutu popełnienia czynu opisanego w punkcie III aktu oskarżenia tj. występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271 § 1 k.k.</a>;</p> <p>V.  na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt 2 k.p.k.</a> kosztami postępowania dotyczącego <span class="anon-block">Z. M.</span> obciążył Skarb Państwa;</p> <p>VI.  na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 2;art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (Dz.U. z 1983 r. Nr 49 poz. 223 ze zm.) zasądził od oskarżonej <span class="anon-block">A. G.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu części kosztów sądowych, a w pozostałym zakresie na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> zwolnił oskarżoną <span class="anon-block">A. G.</span> od obowiązku ponoszenia należnych Skarbowi Państwa kosztów sądowych.</p> <p>Wyrok ten w drodze apelacji zaskarżył prokurator i zarzucił mu obrazę przepisu prawa materialnego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271)">art. 271 kk</a> poprzez wadliwą interpretację tegoż przepisu na skutek uznania, iż <span class="anon-block">Z. M.</span>, prowadzący własną działalność <span class="anon-block">(...)</span> wystawiając dla <span class="anon-block">M. W.</span> i <span class="anon-block">Ł. W.</span> zaświadczenia o zatrudnieniu i osiąganych zarobkach, podczas gdy w rzeczywistości wymienieni w tej firmie nie byli zatrudnieni, nie był inną osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu, a nadto, iż zaświadczenia o zatrudnieniu zarobkach są dokumentami prywatnymi, nie posiadającymi charakteru publicznoprawnego, co w konsekwencji skutkowało uniewinnieniem oskarżonego od zarzucanych mu czynów.</p> <p>Prokurator wniósł w apelacji o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Odwoławczy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja prokuratora jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Zasadnie Sąd Rejonowy przyjął, wbrew zarzutowi skarżącego prokuratora, że oskarżony <span class="anon-block">Z. M.</span> nie był „inną osobą uprawnioną” do wystawienia dokumentu w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271 § 1 kk</a>, tym samym nie było dopuszczalne przypisanie mu znamion tego przestępstwa.</p> <p>Bezsporne w sprawie jest, co ustalił Sąd Rejonowy, że oskarżony <span class="anon-block">Z. M.</span> dwukrotnie wystawił zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości zarobków – dnia 26 i 28 listopada 2007 roku i poświadczył w nich, że zatrudnia <span class="anon-block">M. W.</span> od sierpnia 2005 roku i <span class="anon-block">Ł. W.</span> (od 15.05.2006r.) na stanowisku pracownika fizycznego na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony z wynagrodzeniem miesięcznym 1.850 zł brutto.</p> <p>Zarówno ani <span class="anon-block">M. W.</span> ani <span class="anon-block">Ł. W.</span> nigdy u niego nie pracowali, czy to legalnie czy to bez umowy. Zatem owe zaświadczenia niewątpliwie potwierdzały nieprawdę.</p> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">Art. 271 § 1 kk</a> przewiduje odpowiedzialność funkcjonariusza publicznego lub innej osoby uprawnionej do wystawienia dokumentu, która poświadcza w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne.</p> <p>Podmiotem tego przestępstwa może być zatem jedynie funkcjonariusz publiczny, albo inna osoba uprawniona do wystawienia dokumentu.</p> <p>Uprawnienie innej osoby, o jakim mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271 § 1 kk</a> do wystawienia dokumentów jest uzupełnieniem kompetencji funkcjonariusza publicznego i nie jest równoznaczne z ogólną możliwością uczestnictwa w czynnościach prawnych i sporządzania tam różnych oświadczeń oraz wystawiania zaświadczeń.</p> <p>Chodzi tu zatem o taki podmiot, który na mocy ściśle określonej, szczególnej delegacji wynikającej z przepisów prawa, wystawia na rzecz innej osoby dokument odnośnie okoliczności mających znaczenie prawne.</p> <p>Stanowisko takie jest już od dawna utrwalone zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. wyr. SN z dnia 18 kwietnia 2013r., II KK 97/13, Lex nr 1299165, wyr. SN z dnia 23 lutego 2012r., III KK 375/11, OSN KW 2012r., z. 6, poz. 64, wyr. SN z dnia 30 sierpnia 2011r., IV KK 190/11, Lex 950443, wyr. SN z dnia 3 sierpnia 2006r., III K 133.08, Lex 193076, postan. SN z dnia 15 marca 2013r., VI KK 433/12, Lex 1300043; wyr. SN z dnia 13 listopada 2008r., IV KK 373/08, Lex nr 468649).</p> <p>Zasadnie Sąd Rejonowy, wbrew zarzutowi prokuratora, uznał, że oskarżony <span class="anon-block">Z. M.</span> w przedmiotowej sprawie nie był osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu, w którym by poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, gdyż nie był pracodawcą w stosunku do <span class="anon-block">M. W.</span> i <span class="anon-block">Ł. W.</span>.</p> <p>W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2004r. sygn. akt I KZP 12/04 (OSNKW 2004/6/59) jednoznacznie stwierdzono, że osobą uprawnioną do wystawienia ,,zaświadczenia o zatrudnieniu” jest tylko pracodawca, a więc podmiot prawa pracy, którego łączy z konkretnym pracownikiem stosunek pracy.</p> <p>Pracodawca nie ma potencjalnego uprawnienia do wystawienia tego rodzaju dokumentów każdej osobie fizycznej, a wyłącznie pracownikowi w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 2)">art. 2 kp</a>.</p> <p>Posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem ,,inna osoba uprawniona” oznacza, że chodzi o uzyskanie uprawnienia w sposób wynikający z regulacji obowiązujących w określonej dziedzinie. Z uwagi na charakter prawa karnego, jako prawa granic, ramy hipotezy normy prawnej niejednokrotnie zostają wyznaczone również za pośrednictwem regulacji przynależnych do innych dziedzin prawa.</p> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271 § 1 kk</a> sankcjonuje czynność polegającą na ,,wystawieniu” dokumentu, z którym to wystawianiem mamy do czynienia wówczas, gdy osoby go sporządzające, nawet jeśli nie są funkcjonariuszami publicznymi, to realizują w ten sposób wynikające z przepisów uprawnienia do sporządzania dokumentów, które odnoszą skutki także w sferze publicznej.</p> <p>Należy jednoznacznie stwierdzić, że samo prowadzenie działalności gospodarczej nie implikuje do wystawienia zaświadczenia o zatrudnieniu.</p> <p>Przyjęcie, jak podnosi w apelacji prokurator, że prowadzenie działalności gospodarczej uprawnia do wydania takiego zaświadczenia, w konsekwencji powodowałoby, że takie uprawnienie przysługiwałoby wszystkim podmiotom obrotu prawnego albowiem każdy z podmiotów obrotu prawnego ma możliwość zawarcia umowy o pracę.</p> <p>Uprawnienie, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271§ 1 kk</a> nie może wypływać z samej potencjalnej możliwości nawiązania stosunku pracy, lecz z faktycznego pozostawania w takim stosunku. Pracodawca jest zobowiązany do wydania pracownikowi stosownego zaświadczenia o zatrudnieniu w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 16)">art. 16 kp</a>.</p> <p>Reasumując, pojęcie ,,inna osoba uprawniona do wystawienia dokumentu” należy interpretować wąsko, obejmując nim wyłącznie te osoby, które na mocy szczególnej regulacji otrzymują prawo do sporządzenia dokumentu, któremu podobnie, jak w przypadku dokumentów sporządzonych przez funkcjonariuszy, przysługuje cecha zaufania publicznego.</p> <p>Prokurator w swojej apelacji nie wykazał jaka to szczególna regulacja prawna uprawniała oskarżonego do sporządzenia przedmiotowych zaświadczeń.</p> <p>Należy podzielić również argumentację Sądu I instancji zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, iż zaświadczenie o zatrudnieniu nie jest dokumentem, o którym stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271 § 1 kk</a>. Wystawienie takiego dokumentu dotyczy stosunku prawnego zatrudnienia, który nie ma charakteru publiczno-prawnego.</p> <p>Brak jest też szczegółowych uregulowań prawnych, które przypisywałyby wystawionemu przez pracodawcę zaświadczeniu o zatrudnieniu oraz wysokości wynagrodzenia szczególną cechę zaufania publicznego.</p> <p>Sąd Najwyższy w cytowanej powyżej uchwale z dnia 30 czerwca 2004r. uznał, że uprawnienie pracodawcy do wystawienia pracownikowi zaświadczenia o zatrudnieniu wynika z ogólnej zasady prawa pracy dbałości o zaspokojenie bytowych i socjalnych potrzeb pracownika wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 16)">art. 16 kp</a>, przy czym podkreślił, iż <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">kodeks pracy</a> nie nakłada na zakład pracy wyraźnego obowiązku wydania pracownikowi takiego zaświadczenia.</p> <p>Należy stwierdzić, iż tego typu zasada generalna regulująca stosunki zobowiązaniowe, także te występujące w stosunkach pracy, nie może być źródłem uprawnienia publicznoprawnego, do którego odnosi się <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 271;art. 271 § 1)">art. 271 § 1 kk</a>, nie czyni tym samym z zaświadczenia o zatrudnieniu dokumentu zaufania publicznego.</p> <p>Inną kwestią jest ocena moralna takich zachowań, jakie zarzucono oskarżonemu, a czym innym odpowiedzialność karna, bo przecież to ustawodawca określa, jakie to zachowania powodują ową odpowiedzialność i nie w każdym przypadku uznał, że wszystkie dokumenty, bez względu na to kto je wystawia, podlegają ochronie prawa karnego w kontekście ich wiarygodności i choć może to być społecznie szkodliwe, przyjął, że pewne zachowania pozostają bezkarne.</p> <p>Z tych przyczyn, na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> wyrok w zaskarżonej części, to jest w odniesieniu do oskarżonego <span class="anon-block">Z. M.</span> utrzymano w mocy, a kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciążono Skarb Państwa.</p> <p> <em> <!-- -->SSO Grażyna Pawela – Gawor SSO Sławomir Noga SSR Krzysztof Chodak </em> </p> <p>MK</p> </div>