X Ka 507/13

<p> <strong> <!-- -->S ygn. akt X Ka 507 / 13</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. D.</span> </strong>i<strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. M.</span>i </strong>zostali oskarżeni o to, że:</p> <p>1.  w dniu 20 marca 2011r. w <span class="anon-block">P.</span> działając wspólnie i w porozumieniu oraz w krót­kich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, po uprzednim wybiciu szyb w pojeździe marki <em> <!-- --> <span class="anon-block">I.</span> </em> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> dokonali zaboru w celu przywłaszczenia radia samochodowego <span class="anon-block">marki P.</span> oraz <span class="anon-block"> radia (...)</span>, następnie po uprzednim uszkodzeniu wlewu paliwa w pojeździe marki <em> <!-- --> <span class="anon-block">M.</span> </em> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> dokonali zaboru w celu przyw­łaszczenia 20 litrów oleju napędowego, a następnie poprzez uszkodzenie zamka korka wlewu paliwa do pojazdu <em> <!-- --> <span class="anon-block">V.</span> </em> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> usiłowali dokonać zaboru oleju napę­dowego, jednak zamiaru tego nie zrealizowali z uwagi na interwencję jednego z pracow­ników pokrzywdzonego, gdzie łączna wartość strat wyniosła 980 zł na szkodę <span class="anon-block">Ł. J.</span>, <br/> <strong> <!-- -->to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 kk</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> </strong>;</p> <p>2.  w dniu 20 marca 2011r. w <span class="anon-block">P.</span> działając wspólnie i w porozumieniu dokonali zaboru w celu przywłaszczenia dwóch butli gazowych o wartości 360 zł na szkodę <span class="anon-block"> firmy (...) Sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">P.</span>, <br/> <strong> <!-- -->to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 kk</a> </strong>.</p> <p>Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">P.</span> wyrokiem <strong> <!-- -->zaocznym</strong> z dnia 22 listopada 2012r. (sygn. akt <strong> <!-- -->V K 1352/12</strong>):</p> <p>I.  oskarżonego <span class="anon-block">R. D.</span> uznał winnym zarzuconego mu czynu, za który skazał go i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 kk</a> wymierzył mu karę 1 roku poz­bawienia wolności;</p> <p>II.  oskarżonego <span class="anon-block">J. M.</span> uznał winnym zarzuconego mu czynu, za który skazał go i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 kk</a> wymierzył mu karę 1 roku poz­bawienia wolności;</p> <p>III.  zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 270,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy nie rozpoznał sprawy w zakresie </strong>zarzutu zawartego w punkcie 2. aktu os­karżenia. Analiza akt wskazuje, że zarzutu tego nie wyłączono do odrębnego rozpoznania.</p> <p>Wyrok w odniesieniu do oskarżonego <span class="anon-block">R. D.</span> uprawomocnił się bez zaskarże­nia.</p> <p>Przedmiotowe orzeczenie – w części dotyczącej wymiaru kary – zaskarżyła natomiast ob­rońca oskarżonego <span class="anon-block">J. M.</span>. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a> wyrokowi zarzuciła rażącą niewspółmierność – w stosunku do popełnionego czynu zab­ronionego – wymierzonej oskarżonemu kary oraz zastosowanie wadliwych kryteriów jej wy­miaru. Obrońca domagała się zmiany wyroku w zaskarżonym zakresie poprzez wymierzenie oskarżonemu <span class="anon-block">J. M.</span> kary pozbawienia wolności z warunkowym zawiesze­niem jej wykonania, jak też – przyznania honorarium za obronę z urzędu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Wniesiona apelacja okazała się oczywiście bezzasadna.</p> <p>Na wstępie należało zauważyć, że Sąd Rejonowy nie dopuścił się żadnych uchybień określo­nych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1)">art. 439 § 1 kpk</a>, których wystąpienie obligowałoby Sąd odwoławczy do uchylenia za­skarżonego wyroku niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów, a także wpły­wu uchybienia na treść orzeczenia.</p> <p>Sąd Rejonowy przeprowadził pełne i wyczerpujące postępowanie dowodowe. Zaskarżony wy­rok został oparty na całokształcie dowodów przeprowadzonych na rozprawie, które oceniono zgodnie z kryteriami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Sąd <em> <!-- -->meriti</em> prawidłowo oparł ustalenia fak­tyczne na zeznaniach świadków i wyjaśnieniach współoskarżonego <span class="anon-block">R. D.</span> za­sadnie odmawiając wiarygodności wyjaśnieniom <span class="anon-block">J. M.</span>, co zostało przekonu­jąco umotywowane w pisemnym uzasadnieniu. W rezultacie bezsporna podstawa faktyczna legła u podstaw trafnej subsumcji zachowań obu oskarżonych pod normę prawa karnego. Os­karżeni (czego obrońca nie kwestionuje) działając wspólnie i w porozumieniu, w warunkach przestępstwa ciągłego dopuścili się kradzieży z włama­niem oraz usiłowania kradzieży z wła­maniem.</p> <p>Mimo niezbyt obszernych rozważań Sądu Rejonowego w zakresie wymierzonej oskarżonym kary apelacja obrońcy kwestionująca jej wymiar nie mogła zostać oceniona jako zasadna. Sąd <em> <!-- -->meriti</em> (k. 202-203) jednoznacznie wskazał okoliczności, które brał pod uwagę przy wymiarze kary, jak też syntetycznie uzasadnił dlaczego nie zdecydował się na warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej kary pozbawienia wolności. W opinii Sądu Okręgowego wymierzo­na oskarżonemu <span class="anon-block">J. M.</span> kara 1 roku pozbawienia wolności nie mogła być uznana za rażąco surową tak w aspekcie jej wymiaru, jak i niezastosowania środka probacyj­nego.</p> <p>Rażąca niewspółmierność kary zachodzi tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych oko­liczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, że za­chodziłaby <span class="underline"> <!-- -->wyraźna różnica</span> pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowa­nia dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a> oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a> nie chodzi o każdą, Ewentu­alną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - <span class="underline"> <!-- -->rażąco niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu niedającym się wręcz zaakcepto­wać</span> (np. wyrok SN z dnia 2.02.1995r., II KRN 198/94, OSNKW 1995/5-6/33).</p> <p>Oskarżony <span class="anon-block">J. M.</span> został skazany za kradzież z włamaniem do dwóch pojazdów oraz usiłowanie kradzieży z włamaniem, dokonane w warunkach przestępstwa ciągłego. Za czyn ten możliwe było wymierzenie kary 10 lat pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy tym­czasem wymierzył karę 1 roku pozbawienia wolności, <span class="underline"> <!-- --> która jest równa dolnej granicy zagro­żenia ustawowego</span>. Obrońca wskazała, że pokrzywdzonemu nic nie zginęło, a rozmiar pow­stałej szkody zamknął się kwotą 980 zł. Przyznała, że okoliczność ta została wzięta pod uwa­gę przy wymiarze kary jako przemawiająca na korzyść oskarżonego – zatem w tym zakresie nie sposób rozsądnie stawiać zarzutu. Wywodziła też, iż <em> <!-- --> <span class="anon-block">J. M.</span> w czasie dokony­wania czynu zabronionego był pod wpływem alkoholu, zaś jego rola w popełnieniu zarzuca­nych czynów była marginalna</em>. O tej <em> <!-- --> marginalności</em> miało świadczyć to, że <em> <!-- --> odkręcał jedynie korki wlewu paliwa w samochodzie albo stał na czatach</em>. Z żadnym z tych argumentów nie można było się zgodzić – popełnienie przestępstwa w stanie nietrzeźwości jednoznacznie jest oceniane przez orzecznictwo jako okoliczność przemawiająca na niekorzyść sprawcy. W kon­strukcji przestępstwa kradzieży z włamaniem <em> <!-- --> odkręcanie korków</em> nie mogło być uznane za marginalny wkład w realizację ustawowych znamion tego typu czynu zabronionego. Przecież odkręcając korki wlewu paliwa <span class="anon-block">J. M.</span> pokonywał mechaniczne zabezpieczenia mienia przed kradzieżą (wyłamując zamki w korkach). Tym samym jego zachowanie stano­wiło doniosły wkład w realizację przestępstwa przez obu oskarżonych. To, że w czasie spusz­czania paliwa do zbiorników <span class="anon-block">J. M.</span> nie pozostawał bezpośrednio przy pojazdach, ale obserwował otoczenie nie zmniejsza stopnia społecznej szkodliwości zachowania i stopnia zawinienia. Skoro oskarżony wykonał już swoje zadanie pokonując zabezpieczenia baków pa­liwa, to w kolejnej fazie akcji przestępczej jego obecność przy samochodach nie była niez­będna – w ramach podziału ról mógł stać na czatach.</p> <p>Obrońca oskarżonego słusznie zakwestionowała przywołanie przez Sąd <em> <!-- -->meriti</em> nagminności przestępstw kradzieży z włamaniem (w skali lokalnej i ogólnokrajowej), co nie zostało popar­te – poza ogólnym przeświadczeniem – żadnym dowodem, np. opracowaniem statystycznym Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości. Niemniej uchybienie Sądu Rejonowego w tym zakresie nie uzasadniało ewentualnej korekty wymierzonej <span class="anon-block">J. M.</span> kary, zwłaszcza, że była ona równa dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Obrońca tymczasem nie wskazy­wała na konieczność zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary.</p> <p>Sąd Okręgowy podzielił pogląd Sądu <em> <!-- --> a quo</em>, że jakkolwiek kara wymierzona <span class="anon-block">J. M.</span> nie przekraczała dwóch lat pozbawienia wolności, to nie zostały spełnione po­zostałe przesłanki określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 §§ 1 i 2 kk</a>, które – ewentualnie – dawałaby możliwość warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej kary. Przypomnieć wypadało, iż w orze­cznictwie na tle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 §§ 1 i 2 kk</a> wskazuje się m. in., że jeżeli fakt toczenia się postępowa­nia karnego przeciwko sprawcy nie powoduje zmiany jego postępowania oznacza to koniecz­ność odstąpienia od pobłażliwego podejścia do tego sprawcy i sięgnięcia po radykalniejsze środki. Ponadto, gdyby kara pozbawienia wolności miała nie prowadzić do poprawy etycz­nej, a co najmniej - jurydycznej, nie byłaby przewidziana w ustawodawstwie karnym, które m. in. osiągnięcie takich celów przez stosowanie kar przewiduje (por. wyrok Sądu Apelacyj­nego w <span class="anon-block">Ł.</span> z dnia 10.12.1998r., II AKa 229/98, Prok. i Pr. 1999/7-8/29). Podobnie pos­tulowanie by nie karać oskarżonego pozbawieniem wolności, bo może to spowodować jego dalszą demoralizację (a do tego sprowadza się argumentacja prezentowana w końcowym akapicie apelacji) uważane jest za wyraz postawy opacznej. Unikanie karania byle nie ryzy­kować deterioracji sprawcy przestępstwa, jest wręcz sprzeczne z założeniami postępowania karnego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 12.11.2003r., II AKa 255/03, OSA 2005/3/18). Tak samo przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 58;art. 58 § 1)">art. 58 § 1 kk</a> nie powinien być przyjmowany jako sa­moistna norma oznaczania kar, ale jako kierunkowa wskazówka wymiaru kary, którą należy stosować wraz z innymi podobnymi dyrektywami. Obligatoryjność potrzeby szczególnego uzasadnienia, dlaczego sąd musiał orzec karę pozbawienia wolności bez warunkowego za­wieszenia jej wykonania (<em> <!-- --> ultima ratio</em> tej kary) nie uchyla uznania sędziowskiego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1)">art. 53 § 1 kk</a>), a jest tylko zabiegiem redakcyjnym ustawodawcy, wyrażającym założenia przyjętego systemu wartości. Sąd ma prawo orzec karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawie­szenia jej wykonania właśnie wtedy, gdy po oznaczeniu celów kary (zapobiegawczych bądź wychowawczych, a także potrzeb kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1)">art. 53 § 1 kk</a>) uzna, że ta kara jest niezbędna (w tym duchu wyrok Sądu Apelacyjnego w Kra­kowie z dnia 12.10.2000r., II AKa 168/00, KZS 2000/11/40). Tak samo nie ma automatyzmu między wymierzeniem kary w wysokości czy rodzaju przewidzianym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1)">art. 69 § 1 kk</a> i roz­ważaniem co do potrzeby zastosowania przewidzianej w nim instytucji. Wymierzenie kary do 2 lat pozbawienia wolności wcale nie oznacza, że sąd obowiązany jest zawsze rozważyć, czy sprawca zasługuje na dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia jej wykonania. Rozpat­rzenie warunków tej decyzji, określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1)">art. 69 § 1 <em> <!-- --> in fine</em> kk</a> i w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 2)">art. 69 § 2 kk</a> nie ak­tualizuje się, jeżeli sąd uzna, że powody wskazane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 2)">art. 53 §§ 1 i 2 kk</a> przemawiają za orzeczeniem kary w bezwzględnym wymiarze (tak postanowienie SN z dnia 19.07.2006r., V KK 174/06, Lex nr 188375).</p> <p>Sąd Rejonowy się do tego zagadnienia odniósł (k. 202-203) trafnie akcentując, że wielokrot­na karalność <span class="anon-block">J. M.</span> (k. 252-252v) wyklucza przyjęcie pozytywnej prognozy kryminologicznej. <span class="anon-block">J. M.</span> był uprzednio 6-krotnie karany, w tym za zbrodnię roz­boju. Wymierzano mu stosunkowo surowe kary pozbawienia wolności (2 lata, 2 lata i 6 mie­sięcy, 4 lata pozbawienia wolności). Mimo to oskarżony nie zaprzestał popełnienia kolejnych występków, a to – iż w dniu zdarzenia znajdował się w stanie nietrzeźwości w żadnym stop­niu go nie usprawiedliwia. Rozważając ewentualność warunkowego zawieszenia wykonania kary, sąd bierze pod uwagę nie tylko dane o osobie sprawcy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19320600571" title="Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1932 r. Nr 60, poz. 571 (art. 69;art. 69 § 2)">art. 69 § 2 kk</a>), ale i ogólne dyrektywy wymiaru kary, w tym potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19320600571" title="Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1932 r. Nr 60, poz. 571 (art. 53;art. 53 § 1)">art. 53 § 1 k.k.</a>). Choć obecny <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19320600571" title="Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1932 r. Nr 60, poz. 571 ()">kodeks karny</a> nie przejął z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19320600571" title="Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1932 r. Nr 60, poz. 571 (art. 73;art. 73 § 2)">art. 73 § 2 dkk</a> <em> <!-- --> względu na społeczne oddziaływanie kary</em> jako negatywnej przesłanki zawieszenia wykona­nia kary, to o stosowaniu go decyduje nie tylko poprzedni tryb życia sprawcy, ale również szersze względy słuszności i celowości karania (wyrok SA w Krakowie z dnia 30.09.1998r., II AKa 184/98, Prok. i Pr. wkł. 1999/4/15).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy wskazuje, że Sąd Rejonowy </strong>wydając wyrok zaniechał zaliczenia na poczet kary pozbawienia wolności okresu zatrzymania oskarżonego od dnia 20 marca 2011r. do dnia 22 marca 2011r. (k. 10). Rozstrzygnięcie w tym zakresie winno zatem zostać wydane na po­siedzeniu w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 420)">art. 420 kpk</a>.</p> <p>O kosztach sądowych postępowania odwoławczego Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a>.</p> <p>O wynagrodzeniu za pomoc prawną udzieloną przez obrońcę ustanowionego z urzędu Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29;art. 29 ust. 1)">art. 29 ust. 1 Ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze</a> (tekst jednolity: Dz. U. z 2002r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 4, § 2 ust. 3 i § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czyn­ności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy praw­nej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 461).</p> <p>Tym wszystkim się kierując Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.</p> </div>