IX Ka 1745/13

<p>Sygn. akt IX Ka 1745/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 16 grudnia 2013 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSO Anna Szeliga (spr.) </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sędziowie: SO Zbigniew Karamara</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO Leszek Grzesiak</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: st.sekr.sądowy Dorota Ziółkowska </strong> </p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Andrzeja Kędziory</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2013 roku</p> <p>sprawy <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a>; <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 k.k.</a>; <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 189;art. 189 § 1)">art. 189 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 275;art. 275 § 1)">art. 275 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 276)">art. 276 k.k.</a> <br/>i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> </p> <p> <span class="anon-block">G. Z.</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 189;art. 189 § 1)">art. 189 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 275;art. 275 § 1)">art. 275 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 276)">art. 276 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span> <br/>i oskarżonego <span class="anon-block">G. Z.</span> </p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach</p> <p>z dnia 14 czerwca 2013 roku sygn. akt XII K 399/12</p> <p>I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne;</p> <p>II.  zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p>Sygn. akt IX Ka 1745/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 423;art. 423 § 1 a)">art. 423 par. 1 a k.p.k.</a> sporządzone w zakresie odnoszącym się do oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span>.</p> <p>Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 14 czerwca 2013r. w sprawie o sygn. akt XII K 399/12:</p> <p>I. uznał <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span> za winnego tego, że w dacie bliżej nieustalonej w lutym 2012 roku w <span class="anon-block">B.</span> stosował wobec <span class="anon-block">M. P. (1)</span> przemoc polegającą na jednokrotnym uderzeniu w lewą nogę i dwukrotnym uderzeniu w lewą rękę metalową rurką w celu wymuszenia wierzytelności w postaci kosztów wyjazdu zagranicznego w kwocie nie mniejszej niż 500 złotych, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu, co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za podobne przestępstwo umyślne wyrokiem Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 30 sierpnia 2005 roku w sprawie IX K 562/05, którą odbywał w okresie od 22 stycznia 2009 roku do dnia 18 listopada 2010 roku</p> <p>tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 par. 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 par. 1 k.k.</a> i za to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 par. 2 k.k.</a> wymierzył <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span> karę 1 roku pozbawienia wolności;</p> <p>II. uznał <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span> za winnego tego, że w dniu 19 lutego 2012 roku w <span class="anon-block">K.</span> groził <span class="anon-block">M. P. (1)</span> pozbawieniem życia, a groźby te wzbudziły u <span class="anon-block">M. P. (1)</span> uzasadnioną obawę, że będą spełnione</p> <p>tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 par. 1 k.k.</a> i za to na podstawie tego przepisu wymierzył <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span> karę 5 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>III. uznał <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span> i <span class="anon-block">G. Z.</span> za winnych tego, że w dniu 19 lutego 2012 roku w <span class="anon-block">K.</span> działając wspólnie i w porozumieniu pozbawili wolności <span class="anon-block">M. P. (1)</span> w ten sposób, że przetrzymywali i przewozili wyżej wymienionego w bagażniku samochodu marki <span class="anon-block">B. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, a także działając wspólnie i w porozumieniu stosowali wobec <span class="anon-block">M. P. (1)</span> przemoc, w ten sposób, że <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span> przytrzymywał, kopał, uderzał ręką <span class="anon-block">M. P. (1)</span> w twarz oraz uderzał <span class="anon-block">M. P. (1)</span> po głowie, rękach i nogach kluczem typu „żabka”, co spowodowało u pokrzywdzonego obrażenia w postaci sińców z obrzękiem na twarzy, kończynach dolnych i górnych, otarć naskórka na kończynach dolnych, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała <span class="anon-block">M. P. (1)</span> na czas trwający nie dłużej niż 7 dni, a <span class="anon-block">G. Z.</span> przytrzymywał i uderzył ręką w twarz <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, którą to przemoc oskarżeni stosowali w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span> w postaci kosztów wyjazdu zagranicznego w kwocie nie mniejszej niż 500 złotych, oraz zabrali portfel wartości 5 złotych z dowodem osobistym oraz dokumentem w postaci decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie dotyczącej przyznania zasiłku, przy czym <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span> czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu, co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za podobne przestępstwo umyślne wyrokiem Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 30 sierpnia 2005 roku w sprawie IX K 562/05, którą odbywał w okresie od 22 stycznia 2009 roku do dnia 18 listopada 2010 roku</p> <p>tj. w stosunku do oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span> przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 189;art. 189 § 1)">art. 189 par. 1 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 par. 2 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 par. 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 par. 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 par. 1 k.k.</a> a w stosunku do oskarżonego <span class="anon-block">G. Z.</span> przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 189;art. 189 § 1)">art. 189 par. 1 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 par. 2 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 par. 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 par. 2 k.k.</a> i za to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 par. 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 par. 3 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span> karę 3 lat pozbawienia wolności a oskarżonemu <span class="anon-block">G. Z.</span> karę 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 par. 1 k.k.</a> orzeczone wobec <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span> w punktach I, II i III kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył mu, jako karę łączną karę 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Zasądził od <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span> i <span class="anon-block">G. Z.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 805 złotych tytułem części kosztów sądowych, zwalniając ich od ponoszenia tych kosztów w pozostałej części.</p> <p>Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońca oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span> i oskarżony <span class="anon-block">G. Z.</span>.</p> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span> zaskarżył wyrok na jego korzyść w całości zarzucając:</p> <p>1. naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na jego treść, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 par. 2 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> wynikające z dokonania ustaleń faktycznych z naruszeniem swobodnej oceny dowodów, w szczególności przyznanie wiarygodności i mocy dowodowej zeznaniom pokrzywdzonego, niekonsekwentnym i rażąco niespójnym, opartym zgodnie z twierdzeniami samego pokrzywdzonego w znacznej części na urojeniach wynikających z zaburzeń osobowości będących rezultatem uzależnienia od alkoholu i środków psychoaktywnych a nadto niepełne uwzględnienie dowodów korzystnych dla oskarżonego i interpretację niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego,</p> <p>2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść, a wyrażający się w ustaleniu, że w inkryminowanym czasie oskarżony stosował wobec <span class="anon-block">M. P. (1)</span> przemoc fizyczną w celu wyegzekwowania wierzytelności, a nadto groził w/w pozbawieniem życia, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził zaistnienia w/w okoliczności, zaś bezsporne burzliwe relacje oskarżonego z pokrzywdzonym na tle wzajemnych rozliczeń finansowych, miały charakter obustronny, a ich przebieg nie mógł wywołać w pokrzywdzonym obiektywnie uzasadnionego przekonania o możliwości pozbawienia go życia przez oskarżonego,</p> <p>zaś z ostrożności procesowej</p> <p>3. rażącą niewspółmierność [surowość] orzeczonej kary bezwzględnego pozbawienia wolności nieadekwatną do stopnia zawinienia oraz społecznej szkodliwości czynu, w szczególności przy uwzględnieniu zaburzeń psychicznych oskarżonego istniejących w chwili czynu, a nadto nieuwzględniającą w sposób dostateczny okoliczności łagodzących.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span> wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynów zarzucanych mu aktem oskarżenia ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji a z ostrożności procesowej o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez złagodzenie wymiaru orzeczonej kary pozbawienia wolności.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje</span>:</p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span> nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Na wstępie podnieść należy, że Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził przewód sądowy, a w jego ramach postępowanie dowodowe. Zebrane w ten sposób dowody poddał całościowej ocenie, nie zawierającej żadnych błędów natury faktycznej i logicznej. Ocena ta czyni zadość przepisom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2;art. 4;art. 7;art. 410)">art. 2 par. 2, art. 4, art. 7 i art. 410 k.p.k.</a> Sąd I instancji przeprowadzone dowody ocenił z uwzględnieniem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasad logicznego rozumowania. W pisemnych motywach zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, którym dowodom dał wiarę, a którym przymiotu wiarygodności odmówił. Sąd Okręgowy w pełni tę ocenę akceptuje.</p> <p>Zdaniem Sądu Okręgowego apelacja kwestionując ustalenia Sądu Rejonowego stanowi jedynie nieprzekonywującą polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji i nie zawiera żadnych rzeczowych argumentów, które byłyby w stanie skutecznie podważyć ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i trafność dokonanych ustaleń faktycznych.</p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K.</span> sprowadza się w istocie do kwestionowania prawidłowości oceny zeznań pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. P. (1)</span>. Zarzut ten jest chybiony.</p> <p>Prawidłowo Sąd I instancji nadał przymiot wiarygodności zeznaniom świadka <span class="anon-block">M. P.</span> złożonym w toku postępowania przygotowawczego na ich podstawie ustalając przebieg zdarzeń opisanych w zarzutach. Faktem jest, że zeznania <span class="anon-block">M. P.</span> składane w toku procesu nie są spójne. W pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Rejonowy ocenił każdą z wersji przedstawionych przez pokrzywdzonego i ocena ta nie budzi żadnych zastrzeżeń sądu odwoławczego.</p> <p>Skarżący w apelacji eksponując niekonsekwencje w zeznaniach pokrzywdzonego, jak również fakt występujących u niego zaburzeń osobowości spowodowanych uzależnieniem od alkoholu i środków psychoaktywnych pomija dowody niekorzystne dla oskarżonego a potwierdzające pierwsze z zeznań <span class="anon-block">M. P.</span>. Zeznania pokrzywdzonego nie są jedynym dowodem stanowiącym podstawę ustaleń Sądu Rejonowego.</p> <p>Podkreślić należy, że sam dowód z przesłuchania pokrzywdzonego został przez Sąd I instancji przeprowadzony wnikliwie, z udziałem biegłego psychologa, jak również szczegółowo został przeanalizowany i oceniony. Skarżący pomija w apelacji, że w ocenie biegłego pomimo znajdowania się w czasie zdarzenia w stanie upojenia alkoholowego pokrzywdzony nie miał całkowicie zaburzonej orientacji i pamięci, choć stan ten utrudniał mu dokładne zaobserwowanie i zapamiętywanie przebiegu zdarzenia. Z dokumentacji lekarskiej nie wynika także, aby <span class="anon-block">M. P.</span> miał rozpoznane majaczenie [delirium], choć biegły tego nie wyklucza [k.738-743] . Skarżący eksponując tę część opinii pomija stwierdzenie biegłego, że jest to mało prawdopodobne.</p> <p>Trafnie Sąd Rejonowy uznał, że zmiana treści zeznań pokrzywdzonego z umniejszeniem roli oskarżonych w zajściu wynika z jego obawy przed oskarżonymi. Zeznania, bowiem <span class="anon-block">M. P.</span>, którym nadano przymiot wiarygodności znajdują potwierdzenie w innych dowodach, których wiarygodności skarżący nie podważa skutecznie w apelacji.</p> <p>Zeznania, co do pobicia i gróźb z punktu I i II aktu oskarżenia potwierdzili rodzice pokrzywdzonego, którzy widzieli obrażenia ciała syna i słyszeli jego relację, co do tego, że został pobity. W apelacji pominięto fakt, że <span class="anon-block">S. P.</span> nie tylko przekazała <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span> na poczet długu syna kwotę 200 złotych, ale słyszała wypowiedz tego oskarżonego, że jak nie odda tych pieniędzy to się z nim policzy i że jak go teraz zabierze, to już go nie przywiezie [k. 2-30, 514]. Jest to relacja bezpośrednia świadka, co do gróźb, a nie jak twierdzi skarżący pośrednia. Okoliczności te potwierdzone zostały przez <span class="anon-block">H. P.</span> i <span class="anon-block">Ł. P.</span>, który zeznał, że matka pokrzywdzonego pożyczyła pieniądze by oddać dług syna gdyż chcą go zabić. Dowody te jednoznacznie uwiarygadniają relację pokrzywdzonego stanowiącą podstawę ustaleń Sądu Rejonowego.</p> <p>Chybione są zarzuty skarżącego, że dowody niemające bezpośredniego charakteru nie podważają w żadnej części wersji zdarzeń przedstawionej przez oskarżonego. Co do zajścia z dnia 19 lutego 2012r. wersja przedstawiona przez <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span> została podważona nie tylko przez zeznania pokrzywdzonego, ale także bezpośrednich świadków, którzy obserwowali część zajścia. Odmiennie niż <span class="anon-block">Ł. K.</span> świadkowie <span class="anon-block">S.</span> i <span class="anon-block">H. P.</span> oraz <span class="anon-block">M. B.</span> i <span class="anon-block">E. M.</span> zeznali, że pokrzywdzony został przez sprawców umieszczony i zamknięty w bagażniku samochodu przy użyciu siły. Szczególnie istotne są zeznania <span class="anon-block">M. B.</span>, która jest osobą obcą dla stron i jednoznacznie zeznała, że oskarżeni szarpali pokrzywdzonego i siłą wepchnęli go do bagażnika. Z jej relacji wynika, że pokrzywdzony stawiał temu opór, ale został przez sprawców siłą wepchnięty do bagażnika, a nie tak jak twierdzili oskarżeni, że przypadkiem do niego wpadł. Zeznania tych świadków są ze sobą zbieżne i słusznie zostały uznane przez Sąd I instancji za wiarygodne. Skarżący pomija te dowody, które przecież wskazują na wiarygodność relacji pokrzywdzonego, co do użycia wobec niego przemocy.</p> <p>Fakt zadawania pokrzywdzonemu uderzeń potwierdza natomiast opinia biegłego lekarza <span class="anon-block">G. L.</span>, gdzie opisano rodzaj i ilość powstałych u <span class="anon-block">M. P.</span> obrażeń. Biegły dokonał oględzin w dniu 20 lutego 2012r. i wskazał też, że powstały one na skutek urazów zadanych narzędziem twardym, tępym lub tępokrawędzistym. Zarzut podniesiony w apelacji, że brak jest obdukcji lekarskiej jest sprzeczny z powołanym wyżej dowodem.</p> <p>Nie ma również racji skarżący, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 par. 2 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> Wątpliwości, o jakich mowa w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 par. 2 k.p.k.</a>, odnoszą się do zagadnień związanych z ustaleniami faktycznymi, a więc do sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego wynikają różne wersje, a żadnej z nich nie daje się wyeliminować drogą dostępnej weryfikacji. Nie należą do nich natomiast wątpliwości związane z problemem oceny dowodów, a więc, który z wzajemnie sprzecznych dowodów zasługuje na wiarę, a który tego waloru nie ma. Jeżeli sąd dokona ustaleń na podstawie swobodnej oceny dowodów, odpowiadającej zasadom logiki i doświadczenia życiowego i w zgodzie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>- tak jak w przedmiotowej sprawie, a ustalenia te są stanowcze, to nie może zachodzić obraza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 par. 2 k.p.k.</a> W apelacji nie wskazano też, które dowody w swej ocenie miały pominąć Sąd Rejonowy by można mówić o obrazie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> Ocena zaprezentowana w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest pełna i nie pomija, żadnego dowodu.</p> <p>Niezasadna jest też apelacja obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">Ł. K. (1)</span> w części, w której podniesiono zarzut rażącej niewspółmierności – surowości kary orzeczonej wobec tego oskarżonego.</p> <p>Sąd Okręgowy w pełni akceptuje przeprowadzoną przez Sąd I instancji analizę przesłanek rzutujących na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu, który to stopień odnośnie każdego z czynów został oceniony, jako znaczny tak samo jak stopień jego zawinienia. Oskarżony działał umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Sąd uwzględnił również rodzaj naruszonych dóbr. Prawidłowo szczegółowo oceniono przesłanki mające wpływ na wymiar kary tak, co do każdego z czynów jak i co do kary łącznej w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Podkreślono, że oskarżony jest sprawcą niepoprawnym, wielokrotnie karanym, a dwa spośród trzech przypisanych mu przestępstw popełnił w warunkach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 par. 1 k.k.</a> – okoliczność tę pomija skarżący w apelacji, starając się zbagatelizować uprzednią karalność <span class="anon-block">Ł. K.</span>.</p> <p>Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku wskazał także na okoliczności mające charakter łagodzący – tj. przeproszenie pokrzywdzonego. Okoliczności te znalazły odzwierciedlenie w wymierzonych karach, które mimo działania w warunkach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 par. 1 k.k.</a> nie zostały orzeczone w górnych granicach zagrożenia.</p> <p>Również kara łączna została ukształtowana w sposób prawidłowy przy zastosowaniu zasady asperacji, zważywszy na to, że przypisane oskarżonemu czynu popełnione zostały w pewnych odstępach czasu.</p> <p>W apelacji brak jest rzeczowych argumentów, które wskazywałyby na to, że faktycznie orzeczone wobec <span class="anon-block">Ł. K.</span> kary należy uznać za rażąco surowe. Sąd I instancji prawidłowo uwzględnił dyrektywy sądowego wymiaru kary z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> Dolegliwość kary nie przekracza stopnia winy, uwzględnia stopień społeczną szkodliwość czynów oraz bierze pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.</p> <p>Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 par. 1 k.p.k.</a> należało orzec jak w wyroku.</p> <p>O kosztach sądowych za II instancję na rzecz Skarbu Państwa Sąd Okręgowy orzekł biorąc za podstawę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 par. 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 k.p.k.</a> </p> <p>SSO Z. Karamara SSO A. Szeliga SSO L. Grzesiak</p> </div>