IV Ka 370/13

<p>Sygn. akt IV 1 Ka 370/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 16 grudnia 2013 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział IV Karny - Odwoławczy, Sekcja ds. postępowań szczególnych i wykroczeń w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Lidia Haj</p> <p>Protokolant: sekretarz sądowy Karolina Gębala</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie - Joanny Kowalskiej</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2013 roku sprawy</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. D.</span> </strong> </p> <p>oskarżonej o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art. 233 § 6 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez Prokuratora,</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa- Śródmieścia w Krakowie, Wydział XIV Karny z dnia 13 czerwca 2013 roku, sygn. akt XIV K 373/13/S</p> <p>zaskarżony wyrok zmienia w całości w ten sposób, że na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 414;art. 414 § 1)">art. 414 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 2)">art. 17 § 1 pkt 2 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt 2 kpk</a> uniewinnia oskarżoną od zarzutu popełnienia zarzucanego jej aktem oskarżenia czynu i kosztami procesu za obie instancje obciąża Skarb Państwa.</p> <p>SSO Lidia Haj</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt IV 1 Ka 370/13</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IV Karny Odwoławczy Sekcja ds postępowań szczególnych i wykroczeń</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 16 grudnia 2013 r.</strong> </p> <p> <span class="anon-block">D. D.</span> oskarżona została o to, że w dniu 7 stycznia 2013 roku w <span class="anon-block">K.</span> w Urzędzie Miasta <span class="anon-block">K.</span> złożyła fałszywe oświadczenie, iż nie został orzeczony w stosunku do niej prawomocnym wyrokiem Sądu zakaz prowadzenia pojazdów, podczas gdy wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Nowej Huty z dnia 20 kwietnia 2011 roku sygn. akt VIII K 79/11/N orzeczono wobec niej środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych obowiązujący w okresie od dnia 7.02.2011 roku do dnia 7.02.2013 roku, tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art. 233 § 6 kk</a>.</p> <p>Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie Wydział XIV Karny wyrokiem z dnia 13 czerwca 2013 roku w sprawie sygn. akt XIV K 373/13/S, wydanym na posiedzeniu w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 335)">art.335 kpk</a> ,orzekł w tym przedmiocie , jak następuje:</p> <p>I.  oskarżoną <span class="anon-block">D. D.</span> uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej aktem oskarżenia czynu stanowiącego występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art. 233 § 6 kk</a> i za to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art. 233 § 6 kk</a> przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 58;art. 58 § 3)">art. 58 § 3 kk</a> wymierza jej karę 50/pięćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej w kwocie 20/dwudziestu/ złotych;</p> <p>II.  na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 190 złotych tytułem kosztów sądowych, w tym</p> <p>kwotę 90 złotych tytułem wydatków oraz kwotę 100 złotych tytułem opłaty.</p> <p>Apelację wniósł prokurator .</p> <p>Zaskarżając wyrok w całości, na korzyść oskarżonej, zarzucił obrazę przepisów postępowania, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 343;art. 343 § 7)">art. 343 § 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 335)">art. 335 kpk</a>, mającą wpływ na treść orzeczenia, polegającą na uwzględnieniu wniosku prokuratora o skazanie <span class="anon-block">D. D.</span> za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art. 233 § 6 kk</a> bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie jej uzgodnionej z nią kary, mimo, że okoliczności popełnienia zarzucanego oskarżonej przestępstwa budziły wątpliwości.</p> <p>W związku z powyższym, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej <span class="anon-block">D. D.</span> od popełnienia zarzucanego jej czynu.</p> <p>Sąd Odwoławczy zważył, co następuje ;</p> <p>Apelacja prokuratora okazała się o tyle uzasadniona, o ile skutkowała ona zmianą zaskarżonego wyroku w całości, poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej aktem oskarżenia czynu na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 414;art. 414 § 1)">art. 414 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 2)">art. 17 § 1 pkt 2 kpk</a> wobec stwierdzenia braku w ustalonej postaci jej zachowania się wszystkich znamion niezbędnych do skazania jej za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art. 233§ 6 kk</a>.</p> <p>Rozpoznając apelację prokuratora odnotować należy , iż skarga ta, chociaż pochodząca od podmiotu profesjonalnego nie została sporządzona w sposób prawidłowy.</p> <p>Mianowicie, w petitum apelacji, skarżący podniósł zarzut obrazy przepisów postępowania , a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 343;art. 343 § 7)">art. 343 § 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 335)">art. 335 kpk</a>, mającą wpływ na treść orzeczenia, polegającą na uwzględnieniu wniosku prokuratora o skazanie oskarżonej bez przeprowadzania rozprawy i wymierzeniu jej uzgodnionej z nią kary, pomimo istnienia uzasadnionych wątpliwości co do popełnienia przez nią zarzuconego jej przestępstwa .</p> <p>W związku z tak postawionym zarzutem, prokurator wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej aktem oskarżenia czynu.</p> <p>Zwraca uwagę, że prokurator nie zarzucił w petitum apelacji obrazy przepisu prawa materialnego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art.233§ 6 kk</a> wskutek jego niezasadnego zastosowania przez sąd I instancji i skazania oskarżonej, w sytuacji gdy zachowanie oskarżonej, prawidłowo w sprawie zrekonstruowane nie wypełniło wszystkich znamion koniecznych do skazania z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art.233§ 6 kk</a>.</p> <p>Poza uwagą skarżącego, który kwestii tej w ogóle nie zarzucił w apelacji, pozostało też, że w opisie czynu zarzucanego oskarżonej w akcie oskarżenia brak było wszystkich znamion relewantnych w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art. 233§6 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art.233§1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 2)">art.233§2 kk</a>, co w sposób oczywisty eliminowało możliwość skazania oskarżonej za występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art. 233§6 kk</a>.</p> <p>Mianowicie, nie zawarto w opisie czynu zarzucanego oskarżonej, że jej fałszywe oświadczenie zostało złożone w ramach postępowania prowadzonego przed Urzędem Miasta <span class="anon-block">K.</span> na podstawie ustawy i konkretnie jakiej, jak też nie wskazano, że oświadczenie to miało służyć w nim za dowód. Nie zawarto też w opisie czynu określenia znamienia relewantnego w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 2)">art. 233§ 2 kk</a> w zw.z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art.233§6 kk</a>, wskazującego na to, że oskarżona złożyła takie fałszywe oświadczenie</p> <p>będąc uprzedzona i na jakiej podstawie, o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.</p> <p>W sytuacji kiedy przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art.233§ 6kk</a> odsyła w swej redakcji do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233)">art.233 kk</a> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233 § 1)">§1</a> do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 3)">§3 kk</a>, oczywistym jest, że tego rodzaju znamiona powinny były znaleźć się w opisie czynu zarzucanego oskarżonej i zakwalifikowanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art.233 § 6kk</a>.</p> <p>W petitum apelacji prokuratora nie postawiono zarzutu obrazy przepisu prawa materialnego, chociaż jak się okazuje do tego rodzaju uchybienia doszło i to wielokierunkowo. Raz z powodu braku w opisie przypisanego oskarżonej czynu wszystkich znamion relewantnych w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art.233§6 kk</a> a po drugie z racji ujawnienia, że Urząd przed którym oskarżona złożyła fałszywe oświadczenie, nie był uprawniony na mocy ustawy do odebrania od niej takiego oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej.</p> <p>Oczywistym jest, że tylko z tak postawionym zarzutem, tj obrazy przepisu materialnego korespondowałby wniosek apelacji o zmianę wyroku przez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej aktem oskarżenia czynu.</p> <p>Z zarzutem obrazy przez sąd I instancji przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 343;art. 343 § 7)">art.343§ 7 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 335)">art. 335 kpk</a>, która także miała miejsce, koresponduje natomiast wniosek o orzeczenie kasatoryjne .</p> <p>Znamiennym przy tym jest, że przy tak skonstruowanym zarzucie i wniosku apelacji, w uzasadnieniu skargi, apelujący opisywał okoliczność przez wzgląd na którą nie można było skazać oskarżonej za zarzucany jej aktem oskarżenia czyn, a to brak po stronie organu administracji przed którym oskarżona złożyła fałszywe oświadczenie upoważnienia ustawowego do odbierania takiego oświadczenia od niej pod rygorem odpowiedzialności karnej , w obliczu czego uznać należało, że doszło do obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art.233§ 6 kk</a>.</p> <p>Nie ulega wątpliwości, że w takiej sytuacji, to w petitum apelacji powinien być postawiony zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art.233§ 6 kk</a>, nie zaś dopiero w uzasadnieniu apelacji powinno zwracać się uwagę na zasadniczy zarzut .</p> <p>Oczywisty jest też, że zarzuty apelacji muszą korelować z wnioskami apelacji.</p> <p>Dodatkowo kontrola wniesionej w sprawie apelacji prokuratora i jej uzasadnienia prowadzi do wniosku, że jej uzasadnienie stanowi prawie wierne, z nielicznymi modyfikacjami natury stylistycznej, przytoczenie wprost uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2012 roku, V KK 62/12, publik. Lex nr 1165294.</p> <p>Przy czym z konstrukcji uzasadnienia skargi apelacyjnej nie wynika, aby uzasadnienie wyroku SN przytoczono jako cytat wspomnianego judykatu Sądu Najwyższego.</p> <p>Oczywiście dopuszczalne jest cytowanie tez i uzasadnień judykatów czy poglądów doktryny, dla wsparcia przedstawianej argumentacji, niemniej jednak w tekście w którym judykat lub pogląd się cytuje, winno to być wyraźnie zaznaczone.</p> <p>Wskazany, wyżej omówiony błędny i niepełny sposób konstrukcji zarzutów apelacji , nie dostrzeżenie faktu braku w opisie czynu przypisanego oskarżonej wszystkich znamion relewantnych w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art. 233§ 6kk</a> oraz błędny sposób skonstruowania wniosku apelacji wpisuje się logicznie w zastosowaną metodę sporządzenia skargi, wzorowaną wprost na uzasadnieniu wyżej powołanego wyroku SN, przy dodatkowym podkreśleniu, że przedmiotem rozpoznania w powołanym wyżej wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2012 roku VKK 62/12 była kasacja w której zarzutach, w podobnym stanie faktycznym, nie podniesiono także zarzutu obrazy przepisu prawa materialnego a tylko zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 343;art. 343 § 7)">art.343§ 7 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 335)">art.335 kpk</a>.</p> <p>Powyższe nie spotkało się z krytycznym podejściem i w konsekwencji nie spowodowało korekty zarzutów do realiów niniejszej sprawy i wymogów proceduralnych apelacji .</p> <p>Pomimo tak wadliwie sformułowanej apelacji, z uwagi na okoliczność, że jest to skarga wniesiona na korzyść oskarżonej, Sąd Odwoławczy uwzględnił ją w zakresie, w jakim oskarżyciel publiczny wnosił o uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanego jej aktem oskarżenia czynu, z uwagi na niezrealizowanie przez nią wszystkich znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art. 233 § 6 kk</a> oraz z uwagi na dostrzeżenie, że niezależnie od tego brak w opisie przypisanego jej czynu wszystkich znamion <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art.233 § 6kk</a> w zw.z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1;art. 233 § 2)">art.233§1 i§2 kk</a>.</p> <p>Ustalenia faktyczne poczynione przez sąd I instancji są prawidłowe, opierają się na swobodnie ocenionym materiale dowodowym i nie budzą wątpliwości.</p> <p>Zaprezentowana przez prokuratora argumentacja, prowadząca do konstatacji iż oskarżona nie wypełniła zarzuconym jej zachowaniem wszystkich znamiona <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art.233 § 6 kk</a>, stanowiąca nawiązanie do trafnego uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2012 r. sygn. akt V KK 62/12, w którego tezie stwierdzono , że :</p> <p>„upoważnienie do uprzedzenia o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art. 233 § 6 k.k.</a>, musi wynikać z ustawy, na podstawie której prowadzone jest postępowanie. Takiego upoważnienia zatem nie może kreować akt rangi podustawowej, jakim jest rozporządzenie ministra..”, została przez sąd odwoławczy, podzielający wyrażony w tym judykacie pogląd Sądu Najwyższego, uwzględniona.</p> <p>Jak trafnie odnotował to już w swoim uzasadnieniu sąd I instancji</p> <p>o realizacji znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art. 233 § 6 kk</a> mówić można dopiero wtedy, gdy możliwość odebrania przez organ administracji</p> <p>publicznej oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej przewiduje przepis rangi ustawowej, a nie przepis aktu podustawowego.</p> <p>Ten wymóg, jak słusznie dostrzegł to Sąd Orzekający w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (k. 86), nie został jednak w realiach niniejszej sprawy spełniony.</p> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym</a> w brzmieniu obowiązującym w dniu 7 stycznia 2013 r. nie uprawniała organów administracji publicznej do odbierania od osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy a więc i od oskarżonej oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej, iż nie został wobec nich orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych.</p> <p>Brak jest również podstaw do uznania, aby na dzień złożenia przez oskarżoną wniosku o wydanie jej prawa jazdy, jakikolwiek inny akt rangi ustawowej upoważniał organ administracji publicznej prowadzący postępowanie zainicjowane takim wnioskiem, do odebrania od niej pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia, iż wobec niej nie został orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Podstawy takiej nie może w szczególności stanowić przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 75)">art. 75 kpa</a>, na co wielokrotnie zwracał już uwagę Sąd Najwyższy (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2012 r. sygn. akt V KK 62/12, LEX nr 1165294; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt III KK 375/11 Prok. i Pr. wkł .2012/7-8/3; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2009 r. sygn. akt IV KK 459/08, OSNKW 2009/9/75.</p> <p>W tej sytuacji, uznać należy, iż jedynym aktem prawnym zawierającym upoważnienie dla organu administracji publicznej do odebrania pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia, iż</p> <p> wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy nie został orzeczony</p> <p>zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych było wydane na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 100;art. 100 ust. 1;art. 100 ust. 1 pkt. 2)">art. 100 ust. 1 pkt.2 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20040240215" title="Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami - Dz. U. z 2004 r. Nr 24, poz. 215 ()">rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami</a>. Załącznikiem do tego rozporządzenia był wzór wniosku o wydanie prawa jazdy, który przewidywał złożenie takiego oświadczenia, z jednoczesnym zaznaczeniem, iż składająca je osoba uprzedzona została o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Był to jednak akt rangi podstawowej, co zgodnie z konsekwentnym w tym zakresie orzecznictwem Sądu Najwyższego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2012 r. sygn. akt V KK 62/12, LEX nr 1165294; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2009 r. sygn. akt IV KK 459/08, OSNKW 2009/9/75, Prok.i Pr.-wkł. 2009/11-12/7, Biul.SN 2009/9/16) nie jest wystarczające do przyjęcia, iż spełniony został warunek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art. 233 § 6 kk</a> w postaci ustawowo przewidzianej możliwości odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej.</p> <p>Mając powyższe okoliczności na względzie, Sąd Odwoławczy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 kpk</a> zmienił zaskarżony wyrok w całości i na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 414;art. 414 § 1)">art. 414 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 2)">art. 17 § 1 pkt 2 kpk</a> uniewinnił oskarżoną od popełnienia zarzucanego jej aktem oskarżenia czynu, wobec braku w ustalonej postaci jej zachowania wszystkich znamion występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art.233§ 6 kk</a>, przy dodatkowym uwzględnieniu, że sam opis zarzucanego w akcie oskarżenia i przypisanego jej czynu już nie zawierał kompletu znamion zezwalającego na skazanie jej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art.233§6 kk</a>.</p> <p>Z uwagi na treść rozstrzygnięcia, Sąd Odwoławczy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt 2 kpk</a> kosztami procesu za obie instancje obciążył Skarb Państwa.</p> <p>Końcowo zauważyć należy, że zarzut rażącego uchybienia przez sąd I instancji przepisom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 343;art. 343 § 7)">art.343§ 7 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 335)">art.335 kpk</a> został podniesiony przez apelującego oskarżyciela , obecnego na posiedzeniu Sądu Rejonowego i popierającego wówczas wniosek o skazanie oskarżonej bez rozprawy w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 335;art. 335 § 1)">art.335§ 1kpk</a> / k.78/.</p> <p>Skoro wniosek o skazanie oskarżonej bez rozprawy był oczywiście wadliwy, bo jak się okazuje, w ustalonym w sprawie zachowaniu oskarżonej brak było wszystkich znamion niezbędnych do jej skazania z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art.233§ 6 kk</a>, a sam opis czynu w akcie oskarżenia już</p> <p>nie zawierał wszystkich znamion koniecznych do skazania z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 6)">art.233§6 kk</a>, to nie ulega wątpliwości, że w tak oczywistej i rażącej, co</p> <p>podkreśla sam skarżący sytuacji , nie powinien był popierać takiego wniosku przed Sądem Rejonowym .</p> <p>Przeciwna sytuacja wskazuje na nie przygotowanie strony do sprawy na posiedzenie lub zamiar rezerwacji zarzutów dopiero na</p> <p>etap postępowania odwoławczego, co nie stanowi pożądanej praktyki, prowadząc do nieuzasadnionego przewlekania postępowania</p> <p>i  niezasadnego generowania jego kosztów.</p> <p>SSO Lidia Haj</p> </div>