II AKa 337/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 337/13</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 18 grudnia 2013r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie - II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA – Paweł Rysiński (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA – Krzysztof Karpiński</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SA – Marek Czecharowski </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: – st. sekr. sąd. Małgorzata Reingruber </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Elżbiety Kozakiewicz - Jackowskiej </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">D. K.</span> (poprzednio: <span class="anon-block">P.</span>)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 15 kwietnia 2013 r. sygn. akt XII K 21/12</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->zwalnia oskarżonego od uiszczenia należnych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">P. W.</span> 738 zł (w tym VAT) z tytułu zwrotu kosztów obrony z urzędu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 15 kwietnia <br/>2013 r. <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. K.</span> </strong> (poprzednio <span class="anon-block">P.</span>) został skazany na karę 1 roku <br/>i 6 miesięcy pozbawienia wolności za to, że w bliżej nieokreślonym czasie, nie później jednak niż 26 sierpnia 2005 r., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzić <span class="anon-block"> (...) S.A</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wielkiej wartości w kwocie 2 283 116 złotych w ten sposób, że podając się za Prezesa Zarządu spółki <span class="anon-block">U.</span> podpisał wniosek o wszczęcie egzekucji wobec <span class="anon-block"> (...) S.A</span>, który to wniosek wraz z podrobionym przez nieustaloną osobę nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu nakazowym Sądu Okręgowego w Warszawie XVI Wydział Gospodarczy w sprawie o sygn. akt XVI GNc 211/05 oraz innymi dokumentami został następnie złożony przez nieustaloną osobę w Kancelarii Komornika Sądowego <span class="anon-block">(...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>, czym wprowadził w błąd komornika sądowego co do pełnionej w <span class="anon-block"> spółce (...)</span> funkcji jak też co do istnienia przedmiotowego roszczenia, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na ujawnienie fałszerstwa przedmiotowego nakazu zapłaty przez <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->tj. za popełnienie czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p>We wniesionej apelacji skarżący zarzucił wyrokowi obrazę przepisów postępowania, a to:</p> <p>I. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">Art. 7 k.p.k.</a> poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania w tym:</p> <p>a) uznanie, że oskarżony zdawał sobie sprawę z braku autentyczności nakazu zapłaty będącego podstawą złożonego wniosku o wszczęcie egzekucji wobec <span class="anon-block"> (...) S.A</span> pomimo braku jakichkolwiek dowodów potwierdzających wiedzę oskarżonego oraz wbrew wyjaśnieniom samego oskarżonego;</p> <p>b) uznanie, że oskarżony działał z bezpośrednim zamiarem, tak co do celu przypisywanego mu działania jak i użytych środków;</p> <p>c) uznanie, wbrew zasadom logiki za wiarygodne zeznań świadka <span class="anon-block">W. W.</span> przy jednoczesnym, niezrozumiałym uznaniu wyjaśnień samego oskarżonego za niewiarygodne.</p> <p>2. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">Art. 7 k.p.k.</a> w zw. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art.424 § 1 k.p.k.</a> poprzez całkowite pominięcie w rozważaniach Sądu wniosków opinii psychiatrycznych uzyskanych na drodze pomocy prawnej ze szpitali w <span class="anon-block">L.</span> i <span class="anon-block">I.</span> oraz braku uargumentowania uznania lub nieuznania tych dowodów w uzasadnieniu orzeczenia;</p> <p>3. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366)">Art. 366 k.p.k.</a> poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o przesłuchania w charakterze świadka <span class="anon-block">P. G.</span> oraz wniosku dowodowego o dokonanie tłumaczeń z języka niemieckiego dokumentów nadesłanych oskarżonemu przez lekarza leczącego oskarżonego w <span class="anon-block">A.</span> na rozprawie w dniu 25 listopada 2012 r. podczas gdy dowody te miały odpowiednio potwierdzić wyjaśnienia oskarżonego oraz podważyć opinie sądowo - psychiatryczne sporządzone w niniejszej sprawie a Sąd powinien dążyć do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.</p> <p>W konsekwencji podniesionych zarzutów apelacyjnych na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 437;art. 437 § 1)">art. 427 § 1, art. 437 § 1 k.p.k.</a> wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I Instancji.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Zarzuty apelacji okazały się bezzasadne w stopniu oczywistym, dlatego akceptując w pełni ustalenia i oceny Sądu Okręgowego wystarczy stwierdzić co następuje.</strong> </p> <p>Uzasadnienie apelacji w części odnoszącej się do zarzutu obrazy <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> (pkt 1 apelacji) nie zawiera żadnych argumentów mogących wskazywać na uchybienia Sądu pierwszej instancji. Poprzestaje na powołaniu fragmentów wyjaśnień oskarżonego, nieprzyznającego się do winy, którym Sąd w kontekście zgromadzonych dowodów nie dał wiary, a swoje stanowisko obszernie i przekonująco, z zachowaniem, a nie jak chce obrońca, naruszeniem reguł <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> wyjaśnił i uzasadnił. Wystarczy wskazać, że przedmiotowy wniosek do komornika podpisał oskarżony. Podpisał go nazwiskiem <span class="anon-block">P.</span> mimo, że nazywa się obecnie - <span class="anon-block">K.</span>. Co więcej podpisał go jako prezes zarządu spółki mimo, że nigdy na prezesa nie został powołany przez stosowny organ. Co więcej, oskarżony w ogóle w <span class="anon-block"> spółce (...)</span> nie był formalnie zatrudniony. Już to tylko dyskwalifikuje wiarygodności wyjaśnień oskarżonego. Co więcej zaś, dołączone do wniosku dokumenty były podrobione – nakaz zapłaty i wydruk z KRS-u stwierdzający, że <span class="anon-block">D. P.</span> jest jedynym udziałowcem spółki.</p> <p>Dodatkowo o świadomym, umyślnym działaniu oskarżonego z zamiarem bezpośrednim przesądzają jego czynności podjęte w bankach (vide k. 2 – 3 pisemnych motywów wyroku) - w szczególności w <span class="anon-block"> Banku (...) SA</span> w <span class="anon-block">K.</span>, gdzie również złożył podrobiony odpis z Rejestru Przedsiębiorców KRS stwierdzający nieprawdziwie, że jest jedynym wspólnikiem spółki.</p> <p>W tym stanie rzeczy to uznanie wyjaśnień oskarżonego za wiarygodne, jak chce tego skarżący, byłoby nie tylko sprzeczne z regułami oceny dowodów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, ale rażąco naruszałoby zasady logiki i doświadczenia życiowego, jeśli mieć nadto na względzie wielokrotną karalność tego oskarżonego za oszustwa popełnione przy wykorzystaniu tego samego <em> <!-- -->modus operandi</em>.</p> <p>Z tych przyczyn zarzuty z pkt 1a i b apelacji zostały uznane za oczywiście bezzasadne.</p> <p>Oczywiście bezzasadne okazały się również zarzuty z pkt 2 i 3 apelacji – te jako niezgodne z realiami sprawy, wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego oskarżony poddany był badaniu sądowo – psychiatrycznemu, a biegli dysponowali pełną dokumentacją lekarską, w tym wytworzoną przez niemieckich lekarzy szpitali w <span class="anon-block">L.</span> i w <span class="anon-block">I.</span>.</p> <p>Z kolei oddalenie wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka <span class="anon-block">P. G.</span> nastąpiło w toku procesu z uwagi na niemożność przeprowadzenia tego dowodu. Mimo starań sądu i licznych podjętych czynności nie udało się ustalić miejsca pobytu tej osoby, która prawdopodobnie przebywa za granicą (być, może pod innymi personaliami). W tym stanie rzeczy zarzut obrazy prawa przez oddalenie wniosku jest co najmniej niezrozumiały, skoro skarżący nie wskazuje także obecnie miejsca pobytu lub zamieszkania tej osoby.</p> <p> <strong> <!-- -->Z tych wszystkich względów należało uznać zarzuty apelacji za chybione w tym stopniu, że apelacja okazała się oczywiście bezzasadna, co musiało prowadzić do utrzymania zaskarżonego wyroku w mocy.</strong> </p> </div>