II AKa 348/13

<p>Sygn. akt II AKa 348/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 18 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="219"/> <col width="398"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Jerzy Skorupka (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSA Stanisław Rączkowski</p> <p>SSA Tadeusz Kiełbowicz</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>Iwona Łaptus</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Marka Ratajczyka</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. P. (1)</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a> </p> <p>z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora i oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu</p> <p>z dnia 17 lipca 2013 r. sygn. akt III K 152/12</p> <p> <strong> <!-- -->I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->II. zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">A. P. (1)</span> na rzecz oskarżycieli posiłkowych <span class="anon-block">D. K.</span> i <span class="anon-block">S. K.</span> po 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed sądem odwoławczym;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->III. zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">A. P. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa połowę wydatków wyłożonych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym, tj. 10 zł oraz wymierza mu opłatę 2300 zł za drugą instancję, zaś koszty związane z apelacją prokuratora zalicza na rachunek Skarbu Państwa. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Okręgowy w Opolu wyrokiem z dnia 17 lipca 2013 r., III K 152/12 uznał <span class="anon-block">A. P. (1)</span> za winnego tego, że:</p> <p>1.  w okresie od 27 czerwca do 27 października 2011 r. w <span class="anon-block">O.</span>, prowadząc działalność gospodarczą w ramach <span class="anon-block"> firmy (...)</span> P.<span class="anon-block">A. P.</span> s.j., działając w krótkich odstępach czasu ze z góry powziętym zamiarem oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim wprowadzeniu w błąd <span class="anon-block">D. K.</span>, prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą <span class="anon-block"> (...)</span>, co do możliwości i zamiaru realizacji zamówionych dostaw towaru w postaci opon samochodowych oraz co do posiadania zabezpieczenia wekslowego na kwotę 4.000.000 zł., doprowadził ww. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci dokonywanych przedpłat na zamówiony towar w łącznej kwocie 479.728,25 zł, która stanowi mienie znacznej wartości, tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286§1 KK</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294§1 KK</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 KK</a>,</p> <p>2.  w okresie od 1 września do 27 października 2011 r. w <span class="anon-block">Z.</span>, prowadząc działalność gospodarczą w ramach <span class="anon-block"> firmy (...)</span> P.<span class="anon-block">A. P.</span> s.j., działając w krótkich odstępach czasu ze z góry powziętym zamiarem oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim wprowadzeniu w błąd <span class="anon-block">S. K.</span>, prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą <span class="anon-block"> Biuro (...)</span>, co do możliwości i zamiaru realizacji zamówionych dostaw towaru w postaci opon samochodowych oraz wyzyskując błąd pokrzywdzonej co do posiadania zabezpieczenia wekslowego na kwotę 4.000.000 zł., doprowadził ww. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci dokonywanych przedpłat na zamówiony towar w łącznej kwocie 1.597.082,16 zł, która stanowi mienie znacznej wartości, tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286§1 KK</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294§1 KK</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 KK</a>, przyjmując dodatkowo, że przypisanych przestępstw <span class="anon-block">A. P. (1)</span> dopuścił się w warunkach ciągu przestępstw i za to, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294§1 KK</a> przy zast. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91§1 KK</a> wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33§2 KK</a> karę grzywny w ilości 200 stawek po 50 zł każda.</p> <p>Ponadto, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1)">art. 69§1 KK</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70§1 pkt 1 KK</a> wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono <span class="anon-block">A. P. (1)</span> na okres próby lat 5, oddając go w tym czasie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 73;art. 73 § 1)">art. 73§1 KK</a> pod dozór kuratora sądowego. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46§1 KK</a> zobowiązano <span class="anon-block">A. P. (1)</span> do naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem przez uiszczenie na rzecz pokrzywdzonych: <span class="anon-block">D. K.</span> kwoty 479.728,25 zł i <span class="anon-block">S. K.</span> kwoty 1.597.082,16 zł. Rozstrzygnięto w przedmiocie kosztów postępowania.</p> <p>Wymieniony wyrok zaskarżył apelacją oskarżyciel publiczny (Prokurator Rejonowy w Strzelcach Opolskich) w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego <span class="anon-block">A. P. (1)</span>, zarzucając:</p> <p>1.  obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 2)">art. 424§2 KPK</a> przez zbyt skrótowe przedstawienie i nienależyte uzasadnienie okoliczności mających stanowić podstawę warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary w postaci postawy, właściwości i warunków osobistych oskarżonego przy jednoczesnym zaniechaniu dokonania w uzasadnieniu charakterystyki zachowania się sprawcy po popełnieniu przestępstw,</p> <p>2.  błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku, polegający na niezasadnym zastosowaniu warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, poprzez przyjęcie dodatniej prognozy kryminologicznej wobec <span class="anon-block">A. P. (1)</span>, gdy zastosowanie wymienionego środka probacyjnego opiera się przede wszystkim na względach prognostycznych, co oznacza, że całokształt dotychczasowego postępowania oskarżonego uzasadnia przekonanie, że w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności, że naprawi wyrządzoną przestępstwem szkodę, choć przeciwko temu świadczy bierna dotąd postawa oskarżonego wobec pokrzywdzonych, a nadto celowe wyzbycie się składników majątkowych i niepodejmowanie zatrudnienia, co w realiach sprawy czyni przyjętą przez sąd I instancji prognozę nieuzasadnioną, a przez to tak orzeczona kara, nie odpowiada względom społecznego jej oddziaływania.</p> <p>Podnosząc wymieniony zarzut, apelujący wniósł o uchylenie orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności oraz podwyższenie wymierzonej kary pozbawienia wolności do 2 lat i 6 miesięcy, a w pozostałej części o utrzymanie wyroku w mocy.</p> <p>Obrońca <span class="anon-block">A. P. (1)</span> zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:</p> <p>1.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że oskarżony działał z góry powziętym zamiarem oszukania pokrzywdzonego <span class="anon-block">D. K.</span>, gdy przeprowadzone postępowanie wykazało, że działanie oskarżonego mieściło się w ramach podjętego przez niego ryzyka gospodarczego,</p> <p>2.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że oskarżony działał z góry powziętym zamiarem oszukania pokrzywdzonej <span class="anon-block">S. K.</span>, gdy przeprowadzone postępowanie wykazało, że działanie oskarżonego mieściło się w ramach podjętego przez niego ryzyka gospodarczego, a nadto oskarżony przed rozpoczęciem działalności gospodarczej, a także w trakcie jej prowadzenia nie miał kontaktu z pokrzywdzoną.</p> <p>Podnosząc wymieniony zarzut, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Obie apelacje są niezasadne, a apelacja oskarżonego bezzasadna w stopniu bliskim oczywistej bezzasadności, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 457;art. 457 § 2)">art. 457§2 KPK</a>. Odnośnie do apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">A. P. (1)</span> należy stwierdzić, że ustalenia sądu <em> <!-- -->a quo</em>, że oskarżony działał ze z góry powziętym zamiarem oszukania <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">S. K.</span> są prawidłowe i oparte na całokształcie okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej.</p> <p>Według wymienionej apelacji, oskarżony nigdy nie rozmawiał z <span class="anon-block">S. K.</span>, a jedynie z jej mężem. Zatem to nie oskarżony a <span class="anon-block">D. K.</span> wprowadził swoją żonę w błąd, co do zabezpieczenia wekslowego, które rzekomo posiadał <span class="anon-block">A. P. (1)</span>. Poza tym, ustalenie, że oskarżony zapewniał <span class="anon-block">D. K.</span> o posiadaniu zabezpieczenia wekslowego oparte zostało jedynie na zeznaniach wymienionego pokrzywdzonego i nie znajduje oparcia w innym źródle dowodowym. Zważyć więc należy, że sąd <em> <!-- -->meriti</em> ustalił, że oskarżony zapewnił pokrzywdzonego, że posiada zabezpieczenie wekslowe na kwotę 4.000.000 zł, które otrzymał w związku z dokonywaniem przedpłat na dostawę opon. Oskarżony odmówił jednak okazania tego „zabezpieczenia”, tłumacząc się tajemnicą handlową i koniecznością utrzymania w tajemnicy danych swoich klientów (s. 2 uzasadnienia wyroku). Sąd ustalił również, że <span class="anon-block">S. K.</span> podejmując współpracę z oskarżonym nie spotkała się nim, a o zabezpieczeniu wekslowym dowiedziała się od męża (s. 4 uzasadnienia wyroku). W ocenie sądu pierwszej instancji „oskarżony od samego początku […] mylnie informował pokrzywdzonego o posiadanym zabezpieczeniu finansowym [oraz] niezgodnie z prawdą wskazywał, że atrakcyjna oferta cenowa wiąże się ze sprowadzaniem opon z zagranicy. Podejmując współpracę z <span class="anon-block">S. K.</span>, <span class="anon-block">A. P. (1)</span> wykorzystał mylne wyobrażenie pokrzywdzonej o powyższych okolicznościach, utwierdzone dotychczasową współpracą oskarżonego z jej mężem i przekazywanymi […] zapewnieniami”. Podkreślić więc należy, że według poczynionych przez sąd ustaleń, zachowanie oskarżonego nie polegało na wprowadzeniu <span class="anon-block">S. K.</span> w błąd, co do posiadania zabezpieczenia finansowego, ale na wykorzystaniu jej mylnego wyobrażenia, że oskarżony takowe zabezpieczenie posiada. Wymienionych ustaleń sąd <em> <!-- -->a quo</em> dokonał na podstawie zeznań pokrzywdzonych, które ocenił swobodnie. Według sądu, „stanowcze zeznania <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">S. K.</span> […] na których oparł się sąd, są jednoznaczne” (s. 8 uzasadnienia wyroku). Ponadto, sąd stwierdził, że <span class="anon-block">D. K.</span> starał się dociec, jakie to zabezpieczenia posiada oskarżony, gdyż miało to istotne znaczenie dla planowanej współpracy z oskarżonym (s. 9 uzasadnienia wyroku). Z ujawnionych przez sąd zeznań <span class="anon-block">D. K.</span> wynika, że pokrzywdzony pytał oskarżonego czy jest on zadłużony, lecz <span class="anon-block">A. P. (1)</span> podał, że nie jest zadłużony. Nie ujawnił pokrzywdzonemu i jego żonie, że jest dłużnikiem wekslowym na kwotę 4.000.000 zł. (k. 1082). W tym stanie rzeczy, wymienione ustalenia należy uznać za prawdziwe, odpowiadające rygorom wyrażonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2;art. 2 § 7;art. 2 § 410)">art. 2§2, 7 i 410 KPK</a>. Dodać należy, że z wyrażonej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 KPK</a> zasady swobodnej oceny dowodów wynika zakaz dokonywania ustaleń faktycznych na podstawie wybranych, czy z góry przewidzianych źródeł i środków dowodowych. Stosownie do tej zasady, sąd kształtuje swoje przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, które ocenia swobodnie. Zatem wskazywanie, czy sugerowanie w apelacji, że ustalenie, że oskarżony zapewniał pokrzywdzonego o posiadaniu zabezpieczenia finansowego na kwotę 4.000.000 zł jest błędne, gdyż poza zeznaniem <span class="anon-block">D. K.</span> nie znajduje oparcia w innym źródle dowodowym, nie może odnieść oczekiwanego skutku, gdyż stanowi ono wyraz odrzuconej przez prawo karne procesowe koncepcji (teorii) legalnej, czy związanej oceny dowodów. Poza tym, w samej apelacji przyznano, że oskarżony posiadał liczne zobowiązania finansowe, zastrzegając jedynie, że nie były one wymagalne.</p> <p>W apelacji obrońcy oskarżonego podnosi się, że powinnością pokrzywdzonych było sprawdzenie rzetelności swojego klienta pod względem prawnym. Zważyć więc należy, że sąd ustalił, że przed podjęciem współpracy z oskarżonym, <span class="anon-block">D. K.</span> „sprawdzał” <span class="anon-block"> firmę (...)</span> z Krajowym Rejestrze Sądowym. Według pokrzywdzonej „na samym początku, przed rozpoczęciem współpracy, w czerwcu 2011 r. sprawdziliśmy czy [firma oskarżonego] nie jest w BIK-u (Biurze Informacji Kredytowej) (k. 1070).</p> <p>W wymienionej apelacji eksponuje się, że wadliwość ustaleń sądu wyraża się także w tym, że oskarżony sprzedając pokrzywdzonym opony po cenie niższej od ceny ich zakupu, chciał pozyskać rynek zbytu i wzmocnić na nim swoją pozycję przez sprzedaż opon po konkurencyjnej cenie. Tym samym, działał on w ramach tzw. ryzyka działalności gospodarczej. Tymczasem sąd pierwszej instancji taką argumentację uznał za nonsensowną, obszernie uzasadniając, że „sprzedaż opon poniżej kosztów zakupu, z góry doprowadzić musiała do sytuacji, w której <span class="anon-block">A. P. (1)</span> pozbawiony zostałby środków na dalsze zakupy, a następnie sprzedaż zamówionych przez pokrzywdzonych opon” (s. 9 uzasadnienia wyroku).</p> <p>Prawidłowych ustaleń sądu w żadnej mierze nie podważa też okoliczność, że oskarżony część swojego majątku przeniósł na swoją żonę dopiero w dniu 25 października 2011 r., a nie wcześniej.</p> <p>Zdaniem apelującego, wadliwość ustaleń sądu wyraża się także w tym, że do połowy października 2011 r. współpraca oskarżonego z pokrzywdzonymi układała się dobrze i dopiero później nastąpiło znaczne zmniejszenie ilości dostarczanych opon. Ostatnia dostawa opon miała zaś miejsce 26 października 2011 r. Gdyby więc oskarżony rzeczywiście chciał oszukać pokrzywdzonych, to zaprzestałby współpracy z nimi nie w dniu 27 października 2011 r., ale dużo wcześniej, gdy na którymkolwiek z rachunków bankowych zgromadziłby znaczne środki pieniężne. W związku z tym stwierdzić należy, że okoliczność realizowania przez oskarżonego dostaw opon aż do 26 października 2011 r. może wskazywać na brak zamiaru doprowadzenia pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. W perspektywie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej taki wniosek jest jednak nieuprawniony. Sąd <em> <!-- -->a quo</em> przekonująco wyjaśnił, że „oskarżony od samego początku […] mylnie informował pokrzywdzonego o posiadanym zabezpieczeniu finansowym, niezgodnie z prawdą wskazał, że atrakcyjna oferta cenowa wiąże się ze sprowadzaniem opon z zagranicy. […] Pierwsze z błędnych zapewnień miało wyrobić w świadomości pokrzywdzonych błędne przekonanie, że współpraca z oskarżonym jest z finansowego punktu widzenia bezpieczna. Drugie, utwierdzić miało pokrzywdzonych w przekonaniu, że podjęta współpraca jest finansowo korzystna. […] Bez nieprawdziwych zapewnień przez oskarżonego […] współpracy z <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">S. K.</span> nie byłoby (s. 11 uzasadnienia wyroku). Od momentu rozpoczęcia współpracy <span class="anon-block">A. P. (1)</span> miał na celu osiągnięcie korzyści majątkowej, poprzez niewywiązanie się ze wszystkich otrzymanych zaliczek. Sposób działania oskarżonego, zresztą z góry przesądzał taki efekt finalny współpracy, o czym oskarżony […] wiedział (s. 12 uzasadnienia wyroku). W ocenie sądu apelacyjnego, sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że oskarżony z góry zakładał, że nie jest w stanie wywiązać się ze wszystkich przyjętych wobec pokrzywdzonych zobowiązań. Wynikało to przede wszystkim z braku dostatecznej ilości własnych środków finansowych i oparcia współpracy na zaliczkach otrzymywanych od kontrahentów oraz sprzedawania im opon po cenie poniżej od ceny zakupu. W sytuacji finansowej, w jakiej znajdował się oskarżony, sprzedaż opon poniżej ceny zakupu, nieuchronnie musiała doprowadzić oskarżonego do stanu braku środków pieniężnych pozwalających na kolejne zakupy opon, a później ich sprzedaż pokrzywdzonym. Dodatkowym argumentem jest okoliczność, że otrzymane od pokrzywdzonych zaliczki, oskarżony przeznaczał w znacznej mierze na zaspokojenie własnych potrzeb. Dlatego nieuprawnione jest ocenianie zachowania oskarżonego jedynie przez pryzmat ostatniej niezrealizowanej dostawy opon i twierdzić, że skoro wcześniej dostarczał opony pokrzywdzonym, to nie miał zamiaru doprowadzić ich do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Przeciwnie, oskarżony od początku działalności handlowej z pokrzywdzonymi wiedział, że zakończy się ona niepowodzeniem w tym sensie, że zrealizuje jedynie część opłaconych transakcji, gdyż nie miał faktycznych możliwości zrealizowania ich wszystkich. Oskarżony z góry zatem zakładał, że doprowadzi pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia ich mieniem. Taki był cel jego działania.</p> <p>Podsumowując, stwierdzić należy, że apelacja obrońcy oskarżonego stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami sądu. Poza prezentowaniem własnego stanowiska, co do oceny poszczególnych dowodów i przebiegu zdarzenia, apelujący nie wskazał, co jest źródłem dokonania przez sąd wadliwych ustaleń. Z uzasadnienia apelacji wnosić jedynie należy, że błędne ustalenia zostały dokonane w następnie wadliwej oceny dowodów. W takim jednak wypadku, wytknąć należy apelującemu, że nie wskazał błędów popełnionych przez sąd przy ocenie dowodów. Zatem, wbrew apelacji, sąd nie zbagatelizował żadnych dowodów, a tym bardziej wyjaśnień oskarżonego. Rzecz w tym, że przytoczone w wymienionej apelacji okoliczności wskazujące na przekroczenie przez sąd granic swobodnej oceny dowodów, uzasadniają taki zarzut jedynie w subiektywnym przekonaniu apelującego. Dla Sądu Okręgowego w Opolu, wymienione w uzasadnieniu apelacji okoliczności, nie świadczą o braku sprawstwa i winy oskarżonego. Sąd <em> <!-- -->a quo</em> prawidłowo ustalił, że oskarżony umyślnie, działając w zamiarze bezpośrednim wprowadził w błąd <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">S. K.</span>, doprowadzając ich do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Wyraz przeprowadzonej w tej kwestii oceny dowodów i ustalonych w następstwie tego faktów, sąd dał uzasadnieniu wyroku.</p> <p>Niezasadna okazała się także apelacja oskarżyciela publicznego. Wbrew tej apelacji, sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że w sprawie występują okoliczności uzasadniające warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w stosunku do oskarżonego. Sąd dał temu wyraz na s. 13-14 uzasadnienia wyroku, dopełniając tym samym ustawowy wymóg przytoczenia okoliczności, które miał na względzie przy wymiarze kary, co czyni bezzasadnym zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 2)">art. 424§2 KPK</a>. Pozbawiony racji jest także wniosek o zaostrzenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności, poprzez wymierzenie mu wymienionej kary w wysokości 2 lat i 6 miesięcy. I w tym wypadku, sąd pierwszej instancji należycie i przekonująco wykazał zasadność wymierzenia oskarżonemu kary pozbawienia wolności w wymiarze jedynie 2 lat.</p> <p>Mając na względzie powyższe okoliczności, orzeczono, jak na wstępie.</p> </div>