III AUa 477/13

Суды общей юрисдикции2013-12-19

Номер дела

III AUa 477/13

Дата решения

2013-12-19

Тип

SENTENCE

Судьи

Irena GoikMarek Procek (PRESIDING_JUDGE)Marek Żurecki

Правовое основание

art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS

Текст решения

Sygn. akt III AUa 477/13 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 19 grudnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: <table> <colgroup> <col width="167"/> <col width="498"/> </colgroup> <tr> <td> Przewodniczący </td> <td> SSA Marek Procek (spr.) </td> </tr> <tr> <td> Sędziowie </td> <td> SSA Irena Goik SSA Marek Żurecki </td> </tr> <tr> <td> Protokolant </td> <td> Ewa Bury </td> </tr> </table> po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013r. w Katowicach sprawy z odwołania W. P. (W. P. ) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. o prawo do emerytury na skutek apelacji ubezpieczonego W. P. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie z dnia 21 grudnia 2012r. sygn. akt IV U 967/12 1. oddala apelację, 2.  zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Częstochowie) na rzecz adwokata M. P. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) wraz z 23% podatkiem od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu apelacyjnym. /-/SSA I.Goik /-/ SSA M.Procek /-/SSA M.Żurecki Sędzia Przewodniczący Sędzia Sygn. akt: III AUa 477/13 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2011 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie oddalił odwołanie ubezpieczonego W. P. od decyzji organu rentowego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w C. z dnia 28 czerwca 2011 r. odmawiającej prawa do, opisanej normą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 32)">art. 32</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184)">art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz. U. 2004 r. nr 39, poz. 353 ze zm.), emerytury z tytułu pracy wykonywanej w warunkach szczególnych. W motywach przedstawionej decyzji – po rozpoznaniu wniosku ubezpieczonego z dnia 3 czerwca 2011 r. - organ rentowy podniósł, że wnioskodawca nie wykazał przesłanki w postaci piętnastoletniego okresu pracy w warunkach szczególnych. Sąd Okręgowy, odwołując się do norm art. 184 w zw. z art. 32 cyt. ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. oraz przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a> (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), podniósł, że wnioskodawca nie udowodnił, iż legitymuje się 15-letnim okresem pracy w warunkach szczególnych określonym w Wykazie A, stanowiącym załącznik do cyt. rozporządzenia RM z dnia 7 lutego 1983 r. Jednocześnie w motywach przedstawionego wyroku Sąd Okręgowy podał, że odmówił dopuszczenia do udziału w sprawie pracowników Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w C., którym udzielono pełnomocnictwa na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 87;art. 87 § 2)"> art. 87 §  2 k.p.c. </a>  W apelacji od zaprezentowanego rozstrzygnięcia ubezpieczony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, twierdząc, że jak wynika ze zgromadzonych dokumentów, w trakcie zatrudnienia w okresach od dnia 12 listopada 1979 r. do dnia 31 sierpnia 1988 r., od dnia 1 września 1988 r. do dnia 31 stycznia 1989 r., od dnia 1 lutego 1989 r. do dnia 30 kwietnia 1992 r. oraz od dnia 2 maja 1993 r. do dnia 31 października 1996 r. był zatrudniony stale i pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych, warunkujących prawo do spornego świadczenia. Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2012 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach uchylił przedstawione orzeczenie oraz zniósł postępowanie w zakresie objętym posiedzeniem wyznaczonym na rozprawę w dniu 13 grudnia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wymienionemu Sądowi Okręgowemu, pozostawiając temuż Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego. Według Sądu drugiej instancji, odwołującego się do dyspozycji norm <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 379;art. 379 pkt. 5)">art. 379 pkt 5</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 2)">art. 386 § 2 k.p.c.</a>, zaskarżony wyrok nie mógł się ostać, gdyż skoro pełnomocnik organu rentowego - nie będący pełnomocnikiem wymienionym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 87;art. 87 § 1)">art. 87 § 1 k.p.c.</a>, lecz pracownikiem ZUS - który był obecny na rozprawie w dniu 13 grudnia 2011 r. i wniósł o dopuszczenie do udziału w sprawie, nie został dopuszczony do reprezentowania Oddziału ZUS w C., to organ rentowy został pozbawiony możliwości obrony swoich praw. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2012 r. oddalił odwołanie i orzekł o kosztach procesu. Sąd Okręgowy ustalił, iż W. P., urodzony w dniu (...), nie jest członkiem OFE i nie pozostaje w stosunku pracy; w dniu 3 czerwca 2011 r. wystąpił z wnioskiem emerytalnym, dysponując wówczas ogólnym stażem emerytalnym przekraczającym 30 lat. Organ rentowy nie uznał wnioskodawcy żadnego okresu pracy za wykonywany w szczególnych warunkach. Sąd Okręgowy wskazał, iż w okresie od dnia 12 listopada 1979 r. do dnia 30 kwietnia 1992 r. ubezpieczony był zatrudniony w (...) Przedsiębiorstwie (...) w G., przy czym początkowo wykonywał pracę na stanowisku ślusarza (montera) konstrukcji stalowych w (...) C., do dnia 1 stycznia pełniąc jednocześnie obowiązki brygadzisty. Z dniem 1 listopada 1982 r. został przeniesiony do Wydziału Remontowego (...) w G. na stanowisko ślusarza remontowego, zaś od dnia 1 stycznia 1985 r. powierzono mu funkcję brygadzisty. Pracę w kraju wykonywał do dnia 31 sierpnia 1988 r. Od dnia 1 września 1988 r. do dnia 31 stycznia 1989 r. pracował na stanowisku ślusarza na budowie eksportowej w Czechach. Po powrocie z pracy za granicą, pracę w kraju podjął od dnia 14 lutego 1989 r., świadcząc ją na stanowisku montera urządzeń i konstrukcji stalowych na (...). W trakcie opisywanego zatrudnienia przebywał na urlopach bezpłatnych w dniach: 11 lipca 1980 r., 3 sierpnia 1988 r., od 29 sierpnia 1988 r. do 31 sierpnia 1988 r., od 18 grudnia 1989 r. do 19 grudnia 1989 r. oraz od 4 lutego 1991 r. do 6 lutego 1991 r. Ponadto, Sąd ten ustalił, że w okresie od dnia 1 lutego 1993 r. do dnia 31 stycznia 1996 r. ubezpieczony był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Usługowo-Handlowym (...) Sp. z o.o. w C.. Pracodawca ubezpieczonego zajmował się wykonawstwem konstrukcji stalowych. Odwołujący się został zatrudniony na stanowisku ślusarza. W hali pracowało pięć osób, w tym dwie na wydzielonych stanowiskach spawalniczych. Od dnia 2 maja 1993 r. ubezpieczonemu zostały powierzone obowiązki spawacza. Na tym stanowisku wnioskodawca pracował do końca okresu zatrudnienia, z wyjątkiem okresu od 1 maja 1994 r. do 31 stycznia 1995 r., kiedy ponownie zajmował stanowisko ślusarza. Ubezpieczony wykonywał zarówno prace ślusarskie jak i spawalnicze. Zajmował się również montażem przygotowanych elementów, które najczęściej były montowane na wysokości. W okresie od dnia 1 listopada 1995 r. do dnia 31 stycznia 1996 r. odwołujący się przebywał na urlopie bezpłatnym. Odwołując się do norm art. 184 w zw. z art. 32 cyt. ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r., Sąd Okręgowy podniósł, że jedną z przesłanek warunkujących nabycie prawa do żądanej emerytury jest dysponowanie piętnastoletnim okresem pracy w warunkach szczególnych. Według Sądu pierwszej instancji, z opisanego okresu zatrudnienia w (...) w G., do stażu pracy w warunkach szczególnych (przy bieżącej konserwacji agregatów i urządzeń oraz pracach budowlano-montażowych i budowlano-remontowych na oddziałach będących w ruchu) można zaliczyć jedynie okresy pracy w kraju: od 12 listopada 1979 r. do 10 lipca 1980 r., od 12 lipca 1980 r. do 2 sierpnia 1988 r., od 4 sierpnia 1988 r. do 28 sierpnia 1988 r., od 14 lutego 1989 r. do 3 lutego 1991 r. oraz od 7 lutego 1991 r. do 30 kwietnia 1992 r., co łącznie daje 11 lat, 11 miesięcy i 26 dni stażu pracy o jakiej mowa w treści działu XIV, poz. 25 wykazu A stanowiącego załącznik do cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r . Brak natomiast możliwości zaliczenia do opisanego stażu pracy w szczególnych warunkach okresów korzystania z urlopów bezpłatnych oraz okresu pracy na eksporcie od dnia 1 września 1988 r. do dnia 31 stycznia 1989 r. Sąd ten wskazał przy tym, iż ubezpieczony nie udowodnił, że w okresie pracy na budowie eksportowej, wykonywał pracę w szczególnych warunkach. Tak więc, w ocenie tegoż Sądu, nawet zaliczenie ubezpieczonemu do stażu pracy w warunkach szczególnych okresu od dnia 1 lutego 1993 r. do dnia 31 października 1995 r., jako zatrudnienia przy spawaniu w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Usługowo-Handlowym (...) Sp. z o.o. w C., nie pozwoli ubezpieczonemu na wykazanie piętnastoletniego okresu pracy w warunkach szczególnych. Sąd ten wskazał przy tym, iż do okresu pracy w szczególnych warunkach nie można ubezpieczonemu doliczyć okresu urlopu bezpłatnego od dnia 1 listopada 1995 r. do dnia 31 stycznia 1996 r. oraz okresów zwolnień chorobowych. Tak więc, wyłączenie tych okresów powoduje – zdaniem Sądu Okręgowego – iż z tytułu zatrudnienia w (...) można by uwzględnić jako staż pracy w szczególnych warunkach maksymalnie 2 lata, 6 miesięcy i 11 dni.  Co więcej – jak podaje tenże Sąd –  powoduje to również, iż nawet gdyby okres pracy ubezpieczonego w (...) uwzględnić w całości tj. łącznie z okresem eksportu i okresem niewykonywania pracy przypadającym po tym eksporcie (czyli razem 12 lat, 5 miesięcy i 9 dni), to ubezpieczony wykazałby łącznie 14 lat, 11 miesięcy i 20 dni pracy w szczególnych warunkach. Mając na uwadze przestawione okoliczności, Sąd ten, na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 1)">art. 477 14 § 1 k.p.c.</a> orzekł jak w sentencji. W apelacji od powyższego wyroku ubezpieczony, zarzucając Sądowi pierwszej instancji: 1. sprzeczność istotnych ustaleń ze zgromadzonym materiałem dowodowym tj. dokumentami znajdującymi się w aktach emerytalnych ubezpieczonego poprzez przyjecie, iż ubezpieczony nie spełnił przesłanek do przyznania świadczenia emerytalnego, tj. nie posiada wymaganego 15- letniego okresu pracy w warunkach szczególnych; 2. błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu przez sąd, iż: - ubezpieczony wykazał 11 lat, 11 miesięcy i 26 dni pracy w (...) w G. gdy ubezpieczony pracował 12 lat i 14 dni, - ubezpieczony nie wykazał, iż na eksporcie wykonywał prace w warunkach szczególnych, nie zaliczając okresu zatrudnienia od dnia 1 września 1988 r. do dnia 31 stycznia 1989 r. gdy z wyjaśnień ubezpieczonego wynika, iż przez cały okres zatrudnienia w (...) wykonywał on pracę spawacza również na eksporcie, ponadto trudno uznać, iż przez okres zatrudnienia w tej firmie tylko przez okres 5 miesięcy na eksporcie wykonywał prace ślusarza, wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uwzględnienie odwołania, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny ustalił i zważył, co następuje: Przyjmując ustalenia poczynione przez Sąd pierwszej instancji jako własne, uznał, iż apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie wnioskodawca domaga się przyznania prawa do świadczenia emerytalnego opisanego treścią art. 184 o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118). Zatem należy stwierdzić, że bezspornie ubezpieczony: - osiągnął wiek przewidziany w art. 32 cyt. ustawy, <dl> <dt>-</dt> <dd> w dniu wejścia w życie ustawy osiągnął okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27; </dd> <dt>-</dt> <dd> nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego; </dd> </dl> spór zaś dotyczył przesłanki w postaci okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat - dla mężczyzn. Tak więc, należy wskazać, że art. 32 cyt. ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. stanowi, iż ubezpieczonym zatrudnionym w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1. Za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagającej wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Ust. 4 cyt. przepisu stanowi, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Owe przepisy dotychczasowe to powołane przez Sąd Okręgowy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a>. Trzeba zatem wskazać, że przepis § 4 tegoż rozporządzenia RM stanowi, iż pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A stanowiącym załącznik do rozporządzenia, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące przesłanki: 1) osiągnął wiek 60 lat, 2) ma wymagany okres zatrudnienia, tj. 25 lat pracy, w tym co najmniej 15 lat pracy wymienionej w Wykazie A. Wbrew twierdzeniom, na które zdaje się powoływać apelujący, Sąd Okręgowy nie naruszył granic swobodnej oceny dowodów określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, albowiem ich wiarygodność i moc ocenił według własnego przekonania, na podstawie "wszechstronnego rozważenia zebranego materiału", a zatem, jak podkreśla się w orzecznictwie, z uwzględnieniem wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak również wszelkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych dowodów i mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 1966 r., sygn. II CR 423/66, niepubl.; uzasadnienie orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1999 r., sygn. I PKN 632/98, OSNAPiUS 2000/10/382; uzasadnienie orzeczenia Sądu Najwyższego z 11 lipca 2002 r., sygn. IV CKN 1218/00, niepubl.; uzasadnienie orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 18 lipca 2002 r., sygn. IV CKN 1256/00, niepubl.). Ramy swobodnej oceny dowodów muszą być zakreślone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego, regułami logicznego myślenia oraz pewnego poziomu świadomości prawnej, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Ustalenia faktyczne dokonane w oparciu o tak ocenione dowody nie mogą wykazywać błędów tak faktycznych, tzn. nie mogą być sprzeczne z treścią dowodów, jak i logicznych (błędności rozumowania i wnioskowania). Odnosząc powyższe dyrektywy do ustaleń dokonanych przez Sąd pierwszej instancji, w aspekcie wskazywanych przez skarżącego uchybień, nie sposób przyjąć zasadności jego argumentacji, że Sąd Okręgowy uznał dowolnie, wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu, że odwołujący się w okresach objętych sporem stale wykonywał pracę w szczególnych warunkach. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Okręgowy nie ustalił, iż ubezpieczony wykazał 11 lat, 11 miesięcy i 26 dni pracy w (...) w G., jako pracy w szczególnych warunkach. Przeciwnie Sąd ten, w sposób jednoznaczny wskazał, iż z pełnego okresu zatrudnienia w (...) w G., do stażu pracy w warunkach szczególnych (przy bieżącej konserwacji agregatów i urządzeń oraz pracach budowlano-montażowych i budowlano- remontowych na oddziałach będących w ruchu) zaliczył jedynie okresy pracy w kraju: od 12 listopada 1979 r. do 10 lipca 1980 r., od 12 lipca 1980 r. do 2 sierpnia 1988 r., od 4 sierpnia 1988 r. do 28 sierpnia 1988 r., od 14 lutego 1989 r. do 3 lutego 1991 r. oraz od 7 lutego 1991 r. do 30 kwietnia 1992 r., czyli łącznie: 11 lat, 11 miesięcy i 26 dni stażu pracy o jakiej mowa w treści działu XIV, poz. 25 wykazu A stanowiącego załącznik do cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r . Sąd pierwszej instancji wskazał, że do okresu pracy w szczególnych warunkach nie zaliczył okresów przebywania ubezpieczonego na urlopach bezpłatnych (szczegółowo opisanych w uzasadnieniu i znajdujących potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych w aktach osobowych ubezpieczonego z (...)) oraz urlopu bezpłatnego udzielonego w związku ze skierowaniem do pracy za granicą. Powyższe okoliczności wynikają wprost z dokumentów, poddających się jednoznacznej analizie, niewymagającej dowodu z opinii biegłych sądowych. Należy zatem powtórzyć za Sądem Najwyższym, iż brak wyraźnego wskazania, że okres urlopu bezpłatnego podlega zaliczeniu do okresu zatrudnienia również w zakresie uprawnień w sferze ubezpieczeń społecznych i to uprawnień szczególnych uzależnionych od wykonywania pracy na określonym stanowisku lub w określonym zawodzie, oznacza więc, że takiego okresu nieświadczenia pracy nie uwzględnia się w szczególnym stażu pracy wymaganym dla nabycia prawa do emerytury w wieku obniżonym. W tej materii w sposób jednoznaczny wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 listopada 2011 r. (I UK 127/11) stwierdzając, jednocześnie, że urlopu bezpłatnego, udzielonego w związku ze skierowaniem do pracy za granicą, nie wlicza się do okresu pracy w warunkach szczególnych wykonywanej u macierzystego pracodawcy, uprawniającego do emerytury w obniżonym wieku na podstawie art. 184 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. Słusznie również Sąd Okręgowy nie zaliczył do stażu pracy w szczególnych warunkach okresu zatrudnienia ubezpieczonego na budowie eksportowej w Czechach. W kwestionariuszu dotyczącym przebiegu ubezpieczenia wnioskodawca sam wyodrębnił ten okres wskazując: od 1.09.1988 r. do 31.01.1989 r. Bud. eksport. (...) K., brygadzista (k. 9 akt rentowych), dołączając świadectwo pracy z budowy eksportowej, z wpisem, iż w okresie od dnia 1 września 1988 r. do dnia 31 stycznia 1989 r. był zatrudniony na stanowisku ślusarz-brygadzista (k. 33 akt rentowych). Odnosząc się do zarzutów apelacji, przypomnieć należy, iż obowiązek udowodnienia faktów spoczywa na osobie, która wywodzi z nich skutki prawne (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a>), co oznacza, że na odwołującym się ciążył obowiązek przedstawienia dowodów dla udowodnienia spornych okoliczności. Musiały to być jednak środki dowodowe, które pozwolą na wiarygodne ustalenie okoliczności faktycznych. Przepisy z zakresu ubezpieczeń społecznych są normami bezwzględnie obowiązującymi i nie zawierają unormowań, które pozwalałyby na ustalenie przebiegu ubezpieczenia, będącego bazą do ustalenia okresu pracy w szczególnych warunkach w sposób dowolny, do czego faktycznie zmierza odwołanie i zarzuty podniesione w apelacji. Jako niepoparte żadnymi dowodami i oderwane od realiów niniejszego sporu ocenić należy twierdzenie skarżącego, iż przez cały okres zatrudnienia w (...) wykonywał on pracę spawacza również na eksporcie. Jednocześnie należy zauważyć, że za okres zatrudnienia w Spółce (...) wnioskodawca przedstawił świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach od dnia 2 maja 1993 r. do dnia 31 października 1995 r. na stanowisku spawacza (prace wymienione w dziale XIV Wykazu A poz. 12). Tak więc, bez odliczenia okresów niezdolności do pracy w z powodu choroby, wnioskodawca dysponował z okresu zatrudnienia w wymienionej Spółce okresem pracy w szczególnych warunkach wynoszącym: 2 lata i 6 miesięcy. Tak więc, skarżący dysponuje stażem pracy w szczególnych warunkach wynoszącym: 14 lat, 5 miesięcy i 26 dni. Trafnie, zatem, Sąd Okręgowy wskazał, że nie było podstaw do przyjęcia, że ubezpieczony wypełnił przesłankę w postaci posiadania wymaganego okresu co najmniej 15 lat pracy wymienionej w Wykazie A cyt. rozporządzenia RM. Konkludując, Sąd drugiej instancji uznał, że apelacja jest bezzasadna i na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> orzekł o jej oddaleniu. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej ubezpieczonemu z urzędu w postępowaniu apelacyjnym orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 13;§ 13 ust. 1;§ 13 ust. 1 pkt. 2)">§ 13 ust. 1 pkt 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 12;§ 12 ust. 2)">§ 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). /-/SSA I.Goik /-/ SSA M.Procek /-/SSA M.Żurecki Sędzia Przewodniczący Sędzia ek </div>