IV Ka 676/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt IV Ka 676/13</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 20 grudnia 2013 roku.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący SSA Stanisław Tomasik (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sędziowie SO Tomasz Ignaczak</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->del. SR Anna Hanus - Klara </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Protokolant </strong>Dagmara Szczepanik</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim Sławomira Kierskiego</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2013 roku</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Ł. Z.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art.280 §1 kk</a> </p> <p>z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim</p> <p>z dnia 22 października 2013 roku sygn. akt VII K 683/13</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art.437§1 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art.438 pkt 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art.624§1 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 17;art. 17 ust. 1)">art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a> (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami)</p> <p> <strong> <!-- -->zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:</strong> </p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p> <strong> <!-- -->uchyla rozstrzygnięcia zawarte w punkcie 2 i 5 wyroku dotyczące warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 5 (pięciu) lat oraz zaliczenia oskarżonemu na poczet orzeczonej kary grzywny okresu tymczasowego aresztowania;</strong> </p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <strong> <!-- -->na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art.63§1 kk</a> zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 02 września 2013 do dnia 22 października 2013 roku przyjmując że jeden dzień tymczasowego aresztowania jest równy jednemu dniowi pozbawienia wolności; </strong> </p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</strong> </p> <p>zwalnia oskarżonego <span class="anon-block">Ł. Z.</span> z opłaty za drugą instancję i zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.</p> <p>Sygn. akt IV Ka 676/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. wyrokiem z dnia 22 października 2013 roku w sprawie sygn. akt VII K 683/13 uznał oskarżonego <span class="anon-block">Ł. Z.</span> za winnego tego, że:</p> <p>w nocy 6 sierpnia 2013 roku około godz. 23:00 w <span class="anon-block">P.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span>działając wspólnie i w porozumieniu z drugą n/n osobą używając przemocy dokonał rozboju na osobie <span class="anon-block">M. Y.</span>w ten sposób, że sam zagrodził swoim ciałem drogę pokrzywdzonemu i po zadaniu dwóch ciosów w prawą stronę twarzy przez drugą osobę doprowadził pokrzywdzonego do upadku na trawnik zbierając mu w celu przywłaszczenia: pieniądze w kwocie 200 złotych z tylnej kieszeni spodni, słuchawki do telefonu komórkowego o wartości 30 złotych oraz czapkę z daszkiem o wartości 150 złotych czyn działał na szkodę <span class="anon-block">M. Y.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->tj. czynu wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280§1 kk</a> </strong> </p> <p>i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 1)">art. 280§1 kk</a> wymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69§1 i 2 kk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70§1 pkt 1 kk</a> wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 5 lat;</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33§2 kk</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w ilości 90 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych;</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46§1 kk</a> orzekł wobec oskarżonego <span class="anon-block">Ł. Z.</span> obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. Y.</span> kwotę 380 złotych.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63§1 kk</a> zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary grzywny okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 2 września 2013 roku do dnia 22 października 2013 roku przyjmując, że jeden dzień pozbawienia wolności jest równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny.</p> <p>Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwoty 234,24 złotych tytułem zwrotu wydatków oraz 480 złotych tytułem opłaty.</p> <p>Powyższy wyrok zaskarżył Prokurator Prokuratury Rejonowej w Piotrkowie Tryb. w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego <span class="anon-block">Ł. Z.</span>.</p> <p>Apelacja wywiedziona z podstawy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 kpk</a> zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść jego orzeczenia poprzez przyjęcie, że w sprawie występują okoliczności łagodzące: 1) złożenie wyjaśnień pomocnych w ustaleniach faktycznych, 2) przeproszenie pokrzywdzonego, 3) postawę pokrzywdzonego, który nie zgłasza pretensji wobec oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do orzeczenia kary pozbawienia wolności w zawieszeniu.</p> <p>W konkluzji skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności w wysokości 2 lat, a w pozostałej części o utrzymanie wyroku w mocy.</p> <p>Na rozprawie apelacyjnej w dniu 20 grudnia 2013r. prokurator popierał skargę apelacyjną wniesioną przez Prokuratora Rejonowego w Piotrkowie Tryb. i wnioski w niej zawarte.</p> <p>Oskarżony <span class="anon-block">Ł. Z.</span> wnosił o nieuwzględnienie skargi apelacyjnej Prokuratora Rejonowego w Piotrkowie Tryb. i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy. Oświadczył, że po opuszczeniu aresztu śledczego stara się nie nadużywać alkoholu, ani razu nie był w stanie nietrzeźwości. Podał, że nie ma kontaktu z pokrzywdzonym, bo chciał uregulować tę szkodę do której naprawienia został zobowiązany. Wskazał, że niedawno podjął pracę. Pracuje na okres próbny w firmie remontowo – wykończeniowej za wynagrodzeniem miesięcznym 1700 złotych. Nadto wskazał, że od czasu opuszczenia aresztu śledczego nie wszedł w konflikt z prawem. Natomiast w postępowaniu sądowym i przed prokuratorem powiedział tyle, ile wiedział o współsprawcy o imieniu <span class="anon-block">B.</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja Prokuratora Rejonowego w Piotrkowie Tryb. jest zasadna w takim stopniu, że w wyniku jej uwzględnienia powstały podstawy do zmiany zaskarżonego wyroku poprzez:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>uchylenie rozstrzygnięć zawartych w punkcie 2 i 5 wyroku dotyczących warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 5 (pięciu) lat oraz zaliczenie oskarżonemu na poczet orzeczonej kary grzywny okresu tymczasowego aresztowania;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>zaliczenie oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 02 września 2013 do dnia 22 października 2013 roku przyjmując, że jeden dzień tymczasowego aresztowania jest równy jednemu dniowi pozbawienia wolności.</p> </dd> </dl> <p>Bowiem w realiach przedmiotowej sprawy brak jest przesłanek do postawienia w stosunku do oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej, że będzie przestrzegał przepisów prawa, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa. Zatem nie ulega wątpliwości, że orzeczona w stosunku do oskarżonego kara 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat jest rażąco niewspółmierna w sensie jej łagodności. W tym względzie pamiętać należy o ugruntowanym w tej materii orzecznictwie Sądu Najwyższego. Wypływa z niego konkluzja, iż rażąca niewspółmierność kary określona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a> zachodzi wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można przyjąć, iż zachodzi wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a tą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiar kary przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 56)">art. 56 kk</a> oraz zasad ukształtowanych poprzez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Tym samym, zmiana kary w instancji odwoławczej nie może nastąpić w każdym wypadku, w którym jest możliwa wedle własnej oceny Sądu Odwoławczego, lecz wtedy tylko, gdy kara orzeczona nie daje się zaakceptować z powodu różnicy pomiędzy nią a karą sprawiedliwą, różnicy o randze zasadniczej i rażącej (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 1995 roku (KZS 4/96 poz. 42, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 1972 roku – V KRN 230/72, niepublikowany). Podzielając powyższy pogląd Sądu Najwyższego, wskazać należy, iż Sąd Rejonowy nie uwzględnił w dostatecznym stopniu okoliczności obciążających oskarżonego oraz błędnie uznał, że zachodzą przesłanki do powstania w stosunku do niego pozytywnej prognozy kryminologicznej. Chodzi tu oczywiście o to, że oskarżony swoim zachowaniem polegającym na zagrodzeniu drogi pokrzywdzonemu w drzwiach zainicjował przedmiotowe zdarzenie oraz działał w stanie pod wpływem alkoholu i uprzedniej karalności. Bowiem oskarżony nie wyciągnął żadnych wniosków z ostrzeżeń jakim były dwa skazania w 2010 roku za przestępstwa umyślne z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1;art. 288 § 2)">art. 288§1 i 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190§1 kk</a> na kary wolnościowe grzywny i ograniczenia wolności. Zatem nie ulega wątpliwości, że oskarżony jest sprawcą niepoprawnym, który będąc w stanie pod wpływem alkoholu zainicjował popełnienie rozboju na osobie pokrzywdzonego. Nie można również tracić z pola widzenia faktu, że oskarżony działał z drugim nieustalonym sprawcą, którego danych personalnych nie chciał ujawnić oraz usunął z miejsca przestępstwa butelki po piwie, aby policja nie mogła ujawnić i zabezpieczyć śladów linii papilarnych. Zatem rację ma prokurator, że w realiach przedmiotowej sprawy wyjaśnienia złożone przez oskarżonego nie były „pomocne” w ustaleniach faktycznych, dotyczących współsprawców.</p> <p>Z uwagi na te okoliczności Sąd Odwoławczy uznał, że wobec takiego sprawcy jak <span class="anon-block">Ł. Z.</span> nie da się postawić pozytywnej prognozy kryminologicznej, skutkującej warunkowym zawieszeniem wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Oskarżony bowiem swoim postępowaniem zainicjował rozbój na osobie pokrzywdzonego. Sąd Okręgowy nie podzielając oceny Sądu I instancji doszedł do przekonania, że kumulacja cech negatywnych, demoralizacja oskarżonego w połączeniu ze sposobem działania z nieustalonymi współsprawcami, wysokim stopniem społecznej szkodliwości czynu przemawiają za orzeczeniem bezwzględnej kary pozbawienia wolności.</p> <p>Uzasadnionym wydaje się więc pogląd, że brak dostatecznie dolegliwej kary – w przypadku takich sprawców – zamiast korygować ich osobowość, utwierdzałyby ich w przekonaniu o bezkarności, celowości oraz realnej możliwości uniknięcia odpowiedzialności, a więc utrwalałyby aspołeczne cechy, zamiast je eliminować. Zatem wobec takiego sprawcy jakim jest <span class="anon-block">Ł. Z.</span> nie da się postawić pozytywnej prognozy kryminologicznej. Dlatego premiowanie takich sprawców instytucją warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności było by niezgodne z zasadami wymiaru kary, a nadto nie spełniło by celów w zakresie prewencji indywidualnej, jak i ogólnej. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił rozstrzygnięcie o warunkowym zawieszeniu orzeczonej kary pozbawienia wolności.</p> <p>Oczywistą konsekwencją uchylenia orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności było również uchylenie zaliczenia oskarżonemu na poczet orzeczonej kary grzywny okresu tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 2 września 2013 roku do dnia 22 października 2013 roku i zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63§1 kk</a> zaliczenie go na poczet bezwzględnej kary pozbawienia wolności.</p> <p>W pozostałej części Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok jako słuszny i odpowiadający przepisom prawa.</p> <p>Mając na uwadze trudną sytuację materialną i rodzinną oskarżonego, Sąd Okręgowy zwolnił go od opłaty za drugą instancję i zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.</p> </div>