IV Ka 473/13

<p>Sygn. akt IV 1 Ka 473/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 16 grudnia 2013 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział IV Karny - Odwoławczy, Sekcja ds. postępowań szczególnych i wykroczeń w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Lidia Haj</p> <p>Protokolant: sekretarz sądowy Karolina Gębala</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie - Joanny Kowalskiej</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2013 roku sprawy</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. R.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 1)">art. 284 § 1 kk</a> w zw. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego,</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa- Śródmieścia w Krakowie, Wydział XIV Karny z dnia 25 lipca 2013 roku, sygn. akt XIV K 506/13/S</p> <p>zaskarżony wyrok uchyla i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie Wydział XIV Karny do ponownego rozpoznania.</p> <p>SSO Lidia Haj</p> <p>Sygn. akt IV 1 Ka 473/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział IV Karny Odwoławczy sekcja ds. postępowań szczególnych i wykroczeń z dnia 16 grudnia 2013 r.</p> <p> <span class="anon-block">P. R.</span> oskarżony został o to, że w dniu 11 maja 2013 roku w <span class="anon-block">K.</span> dokonał przywłaszczenia telefonu komórkowego m-ki <span class="anon-block">H. (...)</span> o wartości 500 złotych na szkodę <span class="anon-block">K. Ż.</span>, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 1)">art. 284 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a>.</p> <p>Sąd Rejonowy dla Krakowa-Sródmieścia w Krakowie Wydział XIV Karny wyrokiem z dnia 25 lipca 2013 roku w sprawie sygn. akt XIV K 506/13/S orzekł w tym przedmiocie jak następuje:</p> <p>I.  oskarżonego <span class="anon-block">P. R.</span> uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu stanowiącego występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 1)">art. 284 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> i za to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 1)">art. 284 § 1 kk</a> wymierza mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności ;</p> <p>II.  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 kk</a> zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 11 maja 2013 roku;</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 17;art. 17 ust. 1)">art. 17 ust. 1 Ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych</a> zwalnia oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.</p> <p>Apelację wniósł oskarżony, zaskarżając wyrok w całości.</p> <p>W uzasadnieniu skargi podniósł, że aktualnie znalazł się w trudnej</p> <p>sytuacji życiowej. Podjął prace z której utrzymuje swoją konkubinę i stara się jej pomóc w odzyskaniu dzieci, które odwiedzają w placówce opiekuńczo- wychowawczej. Sam oskarżony pozostający pod dozorem kuratora i starający stosować się do jego zaleceń, chce odzyskać władzę rodzicielską nad synem i brać udział w jego wychowaniu .</p> <p>Oświadczył, że żałuje swojego czynu i zapewniał, że więcej nie dopuści się przestępstwa.</p> <p>W apelacji skarżący nie sformułował wniosku.</p> <p>Na rozprawie odwoławczej oskarżony wnosił o warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej mu kary pozbawienia wolności .</p> <p>Sąd Odwoławczy zważył, co następuje ;</p> <p>Apelacja oskarżonego o tyle na uwzględnienie zasługiwała, że zainicjowana skargą kontrola odwoławcza całości zaskarżonego wyroku, skutkowała koniecznością jego uchylenia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji i to nie przez wzgląd na zarzuty apelacji oskarżonego dotyczące tylko wymiaru kary a z uwagi na stwierdzone z urzędu wątpliwości co do prawidłowości ustaleń faktycznych odnośnie wartości przedmiotu przestępstwa a w ślad za tym trafności zastosowanej kwalifikacji prawnej .</p> <p>Jakkolwiek oskarżony okoliczności tych w swojej apelacji nie podnosił, to ich nieuwzględnienie przez sąd odwoławczy z urzędu mogłoby skutkować sanowaniem orzeczenia rażąco niesprawiedliwego, w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 kpk</a> .</p> <p>Jak wynika z opisu czynu, oskarżony stanął pod zarzutem przywłaszczenia telefonu komórkowego marki <span class="anon-block">H. (...)</span> o wartości 500 zł.</p> <p>Z ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd a quo wynika, że</p> <p>wartość przywłaszczonego przez oskarżonego telefonu komórkowego wynosiła około 500 zł.</p> <p>Z treści zeznań pokrzywdzonego <span class="anon-block">K. Ż.</span> wynika, że przywłaszczony przez oskarżonego na jego szkodę telefon komórkowy miał wartość około 500 zł (karta 11). Z kolei z zeznań interweniującego w dniu zdarzenia ze zgłoszenia pokrzywdzonego funkcjonariusza policji <span class="anon-block">D. J.</span> karta (16v) wynika, że przywłaszczony przez oskarżonego w dniu zdarzenia na szkodę pokrzywdzonego telefon komórkowy marki <span class="anon-block">H.</span> <span class="anon-block">D.</span> miał wartość około 400 zł.</p> <p>W toku postępowania przygotowawczego nie przeprowadzono żadnego dowodu w kierunku ustalenia w sposób stanowczy rzeczywistej wartości przywłaszczonego telefonu komórkowego.</p> <p>W ocenie sądu odwoławczego, w świetle przedstawionego przez prokuratora wraz z aktem oskarżenia i wnioskiem o skazanie oskarżonego w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 335)">art.335 kpk</a> materiału dowodowego, zachodzi uzasadniona wątpliwość co do rzeczywistej wartości przedmiotu przestępstwa.</p> <p>W sytuacji kiedy zarzucane oskarżonemu przestępstwo przywłaszczenia należy do kategorii tzw. czynów przepołowionych, gdyż w sytuacji gdy wartość przywłaszczonej rzeczy ruchomej nie przekracza % najniższego miesięcznego wynagrodzenia sprawca odpowiada za wykroczenie z art. 119§ 1 kw a gdy wartość taką przekracza odpowiada za przestępstwo z art.284 § lkk wartość przedmiotu czynu powinna być w sposób stanowczy i nie budzący wątpliwości wyjaśniona i ustalona.</p> <p>Na dzień orzekania przez sąd I instancji wartość graniczna wynosiła 250 zł .Od dnia 09 listopada 2013 roku kiedy to na mocy art. 2 ust.4 i art.56 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 września 2013 r.o zmianie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">ustawy - Kodeks postępowania karnego</a> oraz niektórych innych ustaw Dz.U.2013.1247 nastąpiła zmiana art. 119§ kw, wynosi ona ^{<!-- -->¼}najniższego miesięcznego wynagrodzenia.</p> <p>W realiach dowodowych niniejszej sprawy, kiedy nie można wykluczyć, że wartość przywłaszczonego przez oskarżonego telefonu nie przekroczyła wartości zezwalającej na zakwalifikowanie czynu oskarżonego jako wykroczenia, wartość telefon powinna być stanowczo ustalona.</p> <p>W tych okolicznościach, wniosek prokuratora o skazanie bez rozprawy nie powinien był zyskać akceptacji sądu I instancji i skutkować wydaniem wyroku bez uprzedniego wyjaśnienia tej kwestii.</p> <p>Stwierdzenie powyższej okoliczności skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji .</p> <p>Z uwagi na przyczynę rozstrzygnięcia sądu odwoławczego, podniesiony w apelacji oskarżonego zarzut rażącej surowości kary jawi się jako przedwczesny do oceny.</p> <p>W toku ponownego rozpoznania sprawy ustalić należy faktyczną wartość przywłaszczonego przez oskarżonego telefonu komórkowego na dzień dokonania czynu i w ślad za tym zweryfikować poprawność zastosowanej kwalifikacji prawnej zachowania się oskarżonego.</p> </div>