IX Ka 1703/13

<p>Sygn. akt IX Ka 1703/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 23 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Kielcach, IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSO Zbigniew Karamara</strong> </p> <p>Protokolant: sekr.sądowy Katarzyna Komosa</p> <p>przy udziale oskarżyciela publicznego ---------------</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2013 r.</p> <p>sprawy <span class="anon-block">P. G.</span> </p> <p>obwinionej o wykroczenie z art.86 § 1 kw</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach</p> <p>z dnia 17 lipca 2013r. sygn. akt XI W 4737/12</p> <p>I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>II.  zasądza od obwinionej <span class="anon-block">P. G.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 90 (dziewięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania odwoławczego.</p> <p>Sygn. akt IX Ka 1703/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">P. G.</span> została obwiniona o to, że:</p> <p>w dniu 25 czerwca 2012 roku ok. godz. 15:30 w <span class="anon-block">K.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> kierując samochodem <span class="anon-block">A.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa <br/>w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachowała szczególnej ostrożności <br/>w trakcie manewru cofania i doprowadziła do zderzenia z pojazdem <span class="anon-block">S.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, powodując w nim straty na szkodę <span class="anon-block">R. P.</span> </p> <p>tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw</p> <p>Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 17 lipca 2013r. w sprawie XI W 4737/12 orzekł co następuje:</p> <p>I.  obwinioną <span class="anon-block">P. G.</span> uznał za winną popełnienia zarzucanego jej czynu stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw w związku z art. 24 § 1 i 3 kw wymierzył jej karę grzywny <br/>w wysokości 400 złotych;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a> zasądził od obwinionej <span class="anon-block">P. G.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 600 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.</p> <p>Powyższy wyrok zaskarżył w całości na korzyść obwinionej <span class="anon-block">P. G.</span> jej obrońca, który powołując się na przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 kpk</a> zarzucił:</p> <p>błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia, polegający na błędnych przyjęciu, iż obwiniona w dniu 25.06.2012r. w <span class="anon-block">K.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> dopuściła się czynu stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw, podczas gdy w postępowaniu przed Sądem I instancji nie zgromadzono materiału dowodowego dającego podstawę do przypisania obwinionej popełnienia wskazanego wykroczenia a nadto polegający na oparciu treści rozstrzygnięcia na selektywnie wybranym oraz ocenianym w sposób dowolny, z pominięciem zasady swobodnej oceny dowodów materiale dowodowym, przyjęciu za wiarygodne wyłącznie dowody przemawiające na niekorzyść obwinionej, <br/>w szczególności zeznania świadka <span class="anon-block">P. P.</span>, przy jednoczesnym odmówieniu waloru wiarygodności dowodom przemawiającym na korzyść obwinionej. W szczególności wyjaśnieniom obwinionej oraz zeznaniom świadka <span class="anon-block">M. Z.</span> oraz rozstrzygnięciu niedających się wyjaśnić wątpliwości na niekorzyść obwinionej</p> <p>i wnosił o:</p> <p>zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionej od zarzucanego jej wykroczenia</p> <p>ewentualnie</p> <p>o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy Sądowi <br/>I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważy co następuje:</span> </p> <p>Apelacja nie jest zasadna.</p> <p>Wbrew twierdzeniom apelacji Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o rzetelną o rzeczową analizę całokształtu zebranego <br/>w sprawie materiału dowodowego i ujawnionych w toku przewodu sądowego okoliczności, opierając się na kryteriach określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a>. Tak dokonana ocena dowodów jako swobodna, a nie dowolna, podlega ochronie prawa procesowego. Swoje stanowisko odnośnie wskazania jakie fakty uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze opierał się dowodach <br/>i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, w tym dlaczego tylko częściowo dał wiarę wyjaśnieniom obwinionej i świadka <span class="anon-block">M. Z.</span>, Sąd orzekający gruntownie motywował w pisemnych motywach swojego rozstrzygnięcia. Odmienne twierdzenia apelacji ignorujące wręcz ustalenia sądu i wywody przedstawione na ich uzasadnienie stanowi więc tylko polemikę z trafnymi ustaleniami Sądu Rejonowego zwłaszcza, że apelujący nie wykazał jakich to konkretnych uchybie w zakresie zasad logiki, zasad wiedzy i doświadczenia życiowego miałby się on dopuścić w ocenie materiału dowodowego. Wywody apelującego sprowadzają się w istocie do odwołania się do treści wyjaśnień obwinionej i świadka <span class="anon-block">Z.</span> i potraktowanie tych dowodów jako jedynych w sprawie i przekonywujących. Rzecz w tym, że Sąd analizował też i uwzględnił w swoich rozważaniach także zeznania <span class="anon-block">P. P.</span>, drugiej uczestniczki kolizji drogowej i poddał prezentowane przez obie strony wersje zdarzenia drogowego – przeciwstawne co do podstawowej okoliczności a mianowicie w zakresie który z kierowanych przez nich pojazdów najechał na drugi przy manewrach – weryfikacji w kontekście ustaleń i wniosków wynikających z opinii biegłego <span class="anon-block">W. S.</span>. Trafnie więc Sąd uznał, czego potwierdzeniem są rozważania Sądu na k. 120-120 uzasadnienia, iż to mechanizm powstania uszkodzeń na kolidujących pojazdach sprzeciwia się uznaniu wyjaśnień obwinionej i wspierających ją zeznań świadka <span class="anon-block">Z.</span> za wiarygodne. Apelujący <br/>w swej skardze w ogóle nie dostrzega istnienia w sprawie dowodu z opinii biegłego <span class="anon-block">S.</span>, stąd całość wywodów apelacji sprowadza się jedynie do przeciwstawieniu ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego, subiektywnego i dowolnego poglądu. Tu jedynie podnieść należy, iż Sąd odwoławczy w całości akceptuje stanowisko Sądu orzekającego – odnośnie oceny opinii biegłego <span class="anon-block">S.</span> jako logicznej i gruntownie uargumentowane bez potrzeby odnoszenia się odrębnie do tych kwestii skoro apelujący nie stawia zastrzeżeń odnośnie fachowości jej sporządzenia czy też nie przedstawia konkretnych zarzutów z czego wywodzić należy że jest niejasna, niepełna czy niespójna.</p> <p>W konsekwencji Sąd Rejonowy trafnie uznał, że wyjaśnienia obwinionej co do zasady nie są wiarygodne i stanowią jedynie wyraz prezentowanej przez nią linii obrony, a tym samym uznać należało ze ustalenia Sądu są zgodne z zebranym <br/>w sprawie materiałem dowodowym należycie ocenionym zgodnie z dyrektywą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. <br/>7 kpk</a>.</p> <p>Reasumując Sąd Okręgowy w całości podziela stanowisko Sądu I instancji co do winy, kwalifikacji prawnej jak i w zakresie rozstrzygnięcia o karze w zakresie przypisanego obwinionej wykroczenia.</p> <p>Mając na uwadze podniesioną wyżej argumentację rozstrzygnięcia oparto na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a> o kosztach postępowania odwoławczego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a>.</p> <p>/SSO Zbigniew Karamara/</p> </div>