VII Ka 1212/13

<p>Sygn. akt VII Ka 1212/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 23 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski</p> <p>Protokolant st. sekr. sądowy Katarzyna Filipiak</p> <p>przy udziale oskarżyciela publicznego sierż. szt. Agnieszki Szlachtowicz</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2013r.</p> <p>sprawy <span class="anon-block">R. S.</span> </p> <p>obwinionego o wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 92 a)">art. 92 a</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 20;art. 20 ust. 1)">art. 20 ust 1 Prawa o ruchu drogowym</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 25 października 2013r., sygn. akt IX W 2681/13</p> <p>I zaskarżony wyrok zmienia jedynie w ten sposób, że łagodzi orzeczoną w stosunku do obwinionego <span class="anon-block">R. S.</span>karę grzywny do 200 ( dwustu ) zł i w pozostałej części utrzymuje go w mocy,</p> <p>II zwalnia obwinionego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VII Ka 1212/13</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 25 października 2013r. w sprawie IX W 2681/13</strong> uznał obwinionego <span class="anon-block">R. S.</span>za winnego tego, że w dniu 30 lipca 2013r. w <span class="anon-block">O.</span>na <span class="anon-block">ul. (...)</span>kierując samochodem marki <span class="anon-block">R.</span>o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>nie zastosował się do ograniczenia prędkości do 50 km/h, którą przekroczył o 29 km/h jadąc z prędkością 79 km/h</p> <p>tj. wykroczenia z art.92a kw i za to z mocy art.92a kw wymierzył mu na karę grzywny w wymiarze 500 zł.</p> <p>Powyższy wyrok w całości zaskarżył obrońca obwinionego zarzucając mu:</p> <p>a/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę uznania obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia,</p> <p>b/ rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec obwinionego kary w stosunku do zarzucanego mu czynu,</p> <p>c/ zastosowanie wobec obwinionego zasady odpowiedzialności zbiorowej za czyny innych kierowców popełniane na <span class="anon-block">ulicy (...)</span>,</p> <p>d/ rażącą obrazę prawa procesowego w szczególności zasady swobodnej oceny dowodów oraz domniemania niewinności.</p> <p>W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie obwinionego lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania albo orzeczenie wobec obwinionego kary 100 zł grzywny.</p> <p>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Apelację należy uznać za trafną jedynie w zakresie postulatu złagodzenia kary.</p> <p>Na wstępie zauważyć należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie, czemu dał wyraz w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Przedstawiony w nich tok rozumowania jest zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego i w żadnym wypadku nie wykracza poza granice przyznanej Sądowi swobody. Stąd też odnosząc się do zarzutu obrazy przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> należy stwierdzić, że jest on chybiony. Takim samym jest zarzut dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych. Zauważyć trzeba, że podnosząc tego rodzaju zarzuty skarżący jedynie polemizuje z ustaleniami faktycznymi Sądu I instancji w istocie nie wykazując jakich to uchybień w zakresie logicznego rozumowania, prowadzących do błędnych wniosków w zakresie stanu faktycznego dopuścił się Sąd I instancji przy ocenie materiału dowodowego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody rozstrzygnięcia o winie oskarżonego a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną tam argumentację<strong> <!-- -->. </strong>Apelacja w istocie nie wskazują na takie okoliczności, które nie byłyby przedmiotem uwagi Sądu Rejonowego i nie zawiera też takiej argumentacji, która wnioski tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, którą Sąd Okręgowy podziela i należy jedynie zaakcentować niektóre elementy, które przemawiają za odmową podzielania stanowiska skarżącego.</p> <p>Przede wszystkim apelacja nie może skutecznie zakwestionować zeznań funkcjonariusza Policji, który rzetelnie i spójnie przedstawił na czym polegało zachowanie obwinionego. Faktycznie argumenty zawarte w środku odwoławczym sprowadzają się do uogólnień i generalizacji. Tymczasem <span class="anon-block">T. L.</span> w logiczny sposób wskazał dlaczego chybione jest stwierdzenie, że pomiar dotyczył innego pojazdu niż tego, którym kierował obwiniony. Istotne jest przy tym wskazanie, że funkcjonariusz był umiejscowiony po prawej stronie drogi i tym samym pomiar pojazdu poruszającego się po łuku w lewo nie był ograniczony. Ponadto w ślad za Sądem I instancji wskazać należy, że pomiar prędkości został dokonany po zmianie przez obwinionego pasa ruchu. Wreszcie policjant był dla <span class="anon-block">R. S.</span> osobą obcą i nie miał powodu aby go bezpodstawnie obciążać. Zaobserwowane zdarzenie po jego zaistnieniu odzwierciedlił w notatce służbowej, która została sporządzona w dniu zdarzenia tj. 30 lipca 2013r. i wynika z niej między innymi rodzaj urządzenia mierzącego prędkość pojazdu obwinionego oraz wielkość tej ostatniej.</p> <p>W tej sytuacji brak było podstaw do uznania obwinionego za niewinnego odnośnie zarzucanego mu czynu.</p> <p>Nie sposób jednakże do końca zaakceptować stanowiska Sądu Rejonowego odnośnie orzeczenia o karze. Mając bowiem na uwadze okoliczności zdarzenia oraz wysokość proponowanego obwinionemu mandatu a także obecny stan zdrowia R. <span class="anon-block">S.</span> uznać należy, że także niższa kara grzywny pozwoli na osiągnięcie celów z art.33 i art34 kw.</p> <p>Sąd Okręgowy mając powyższe na uwadze zaskarżony wyrok w tym zakresie zmienił w ten sposób, że orzekł wobec obwinionego <span class="anon-block">R. S.</span>karę 200 zł grzywny i w pozostałej części jako prawidłowy utrzymał go w mocy- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art.437§2 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3;art. 438 pkt. 4)">art.438pkt.2-4 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109)">art.109 kpw</a>.</p> <p>O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art.624§1kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art.119 kpw</a> albowiem przemawia za tym sytuacja osobista i majątkowa obwinionego.</p> </div>