III Ca 801/13

<p>Sygn. akt III Ca 801/13</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 23 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Nowym Sączu, Wydział III Cywilny Odwoławczy w składzie</p> <p>następującym:</p> <table> <colgroup> <col width="217"/> <col width="499"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Mieczysław H. Kamiński</p> <p>SSO Jacek Małodobry (sprawozdawca)</p> <p>SSR del. Piotr Borkowski</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>insp. Jadwiga Sarota</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2013r.</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z wniosku <span class="anon-block">G. H.</span> </p> <p>przy uczestnictwie: <span class="anon-block">I. H.</span> , <span class="anon-block">K. J.</span> </p> <p>o zasiedzenie ruchomości</p> <p>na skutek apelacji wnioskodawcy</p> <p>od postanowienia Sądu Rejonowego w Nowym Targu</p> <p>z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I Ns 1235/12</p> <p> <strong> <!-- -->p o s t a n a w i a :</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Nowym Targu do ponownego rozpoznania oraz orzeczenia o kosztach postępowania apelacyjnego. </strong> </p> <p>Sygn. akt III Ca 801/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->postanowienia z dnia 23 grudnia 2013 r. </strong> </p> <p>Sąd Rejonowy w Nowym Targu postanowieniem z dnia 13 czerwca 2013 r. oddalił wniosek <span class="anon-block">G. H.</span> domagającego się stwierdzenia zasiedzenia ruchomości.</p> <p>Sąd Rejonowy ustalił, że nabyty przez wnioskodawcę samochód marki <span class="anon-block">V. (...)</span>, rok produkcji 2003, o numerze nadwozia <span class="anon-block"> (...)</span>, został skradziony <span class="anon-block">K. J.</span> w nocy z 25 na 26 października w <span class="anon-block">M.</span>. Pojazd ten w celu zalegalizowania pochodzenia został wywieziony do Niemiec, a następnie sprowadzony do Polski.</p> <p>W dniu 15 września 2007 r. samochód został kupiony przez <span class="anon-block">J. S.</span> od <span class="anon-block">B. B.</span>.</p> <p>Wnioskodawca kupił samochód od <span class="anon-block">J. S.</span> w dniu 5 czerwca 2008 r. Na podstawie pisemnej umowa kupna-sprzedaży, zarejestrował samochód w Wydziale Komunikacji Starostwa <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p>Samochód został odebrany wnioskodawcy, na skutek prowadzenia postępowania przygotowawczego przez funkcjonariuszy <span class="anon-block"> (...) Biura (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>, w dniu 19 listopada 2010r. i oddany pod dozór właścicielowi <span class="anon-block">K. J.</span>.</p> <p>Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego Sąd Rejonowy uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd powołał się na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 169)">artykuł 169 k.c.</a> i na tej podstawie przyjął, że zarówno <span class="anon-block">J. S.</span> jak i <span class="anon-block">G. H.</span> nie byli świadomi, że nabywają pojazd pochodzący z przestępstwa. Pomimo tego Sąd Rejonowy, uznał, że zarówno <span class="anon-block">J. S.</span> jak i <span class="anon-block">G. H.</span> w czasie nabywania przedmiotowego samochodu byli w złej wierze, gdyż nie podjęli wymaganych czynności mających na celu ustalenie, że sprzedawany pojazd nie pochodzi z przestępstwa i nie zachowali należytej staranności w tym zakresie. Sąd I instancji nie odniósł się do przesłanek nabycia ruchomości przez zasiedzenie.</p> <p>Postanowienie to zaskarżył zażaleniem wnioskodawca wnosząc o jego zmianę i stwierdzenie zasiedzenia przedmiotowego samochodu na rzecz <span class="anon-block">G. H.</span> oraz <span class="anon-block">I. H.</span> w udziałach po ½ części, alternatywnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p>Wydanemu przez Sąd Rejonowy postanowieniu zarzucił:</p> <p>1. brak rozpoznania istoty sprawy, poprzez pominięcie wskazywanej we wniosku o zasiedzenie ruchomości skierowanego w niniejszej sprawie podstawy prawnej, tj. przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 174)">art. 174 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 176;art. 176 § 1)">art. 176 § 1 k.c.</a> i dokonanie rozstrzygnięcia w oparciu o instytucję nabycia ruchomości od nieuprawnionego uregulowaną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 169)">art. 169 k.c.</a>,</p> <p>2. obrazę przepisów postępowania tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 609)">art. 609 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 506;art. n)">art. 506 i n. k.p.c.</a>, na skutek rozpoznania sprawy w zakresie przesłanek nabycia ruchomości od nieuprawnionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 169)">art. 169 k.c.</a> w postępowaniu nieprocesowym,</p> <p>3. obrazę przepisu prawa materialnego w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 169;art. 169 § 2)">art. 169 § 2 k.c.</a>, na skutek błędnej jego interpretacji i zastosowania,</p> <p>4. obrazę prawa materialnego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 7)">art. 7 k.c.</a> na skutek braku jego zastosowania,</p> <p>5. obrazę przepisów postępowania w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 § 2 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 234)">art. 234 k.p.c.</a>, poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów oraz zastąpienie jej oceną dowolną, co skutkowało niezasadnym przyjęciem, iż wnioskodawca oraz poprzedni nabywcy pojazdu, działali w złej wierze, w sytuacji gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego skutkować winna ustaleniem dobrej wiary tak po stronie wnioskodawcy, jak i poprzednich nabywców pojazdu, za czym dodatkowo przemawia domniemanie prawne w tym zakresie, które nie zostało w żaden sposób obalone.</p> <p>Skarżący podniósł, że Sąd I instancji zobowiązany był rozpoznać sprawę zgodnie z wnioskiem, w zakresie istnienia przesłanek zasiedzenia ruchomości wskazanych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 174)">art. 174 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 176;art. 176 § 1)">art. 176 § 1 k.c.</a> Wbrew powyższemu rozpoznał ją całkowicie niezasadnie w aspekcie przesłanek nabycia ruchomości od nieuprawnionego, tj. w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 169)">art. 169 k.c.</a>, który nie był w ogóle wskazywany jako podstawa wniosku. Skarżący zwrócił ponadto uwagę, że rozpoznanie sprawy w oparciu o treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 169)">art. 169 k.c.</a>, winno nastąpić w procesie, a nie w trybie nieprocesowym przewidzianym dla stwierdzenia zasiedzenia ruchomości.</p> <p>Zarzucił Sądowi Rejonowemu brak spójności w uzasadnieniu postanowienia, wskazując, że w części historycznej wskazane zostało, że wniosek inicjujący niniejsze postępowanie, jest wnioskiem o zasiedzenie ruchomości, natomiast w dalszej części uzasadnienia Sąd meriti rozważył niniejszą sprawę wyłącznie pod kątem istnienia przesłanek nabycia ruchomości od nieuprawnionego i w żadnym miejscu tej części uzasadnienia nie odniósł się do kwestii zasiedzenia oraz jego przesłanek.</p> <p>Zarzucił także Sądowi Rejonowemu błędną interpretację przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 169;art. 169 § 2)">art. 169 § 2 k.c.</a>, poprzez uznanie, że dobra wiara u nabywcy musi istnieć zarówno w chwili obejmowania rzeczy w posiadanie, jak również przez cały trzyletni okres posiadania oraz, że występować musi u wszystkich nieuprawnionych posiadaczy. Zaznaczył, że w żadnym miejscu przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 169)">art. 169 k.c.</a> nie wymaga, aby dobra wiara obejmowała wszystkich poprzednich nieuprawnionych właścicieli, lecz tylko - co z kolei wprost z niego wynika - ostatniego z nabywców, z tym, że musi ona trwać od daty nabycia przez niego rzeczy ruchomej do czasu upływu trzyletniego terminu liczonego od daty kradzieży.</p> <p>Podniósł także, że Sąd Rejonowy ustalając przesłankę istnienia dobrej wiary całkowicie pominął wynikające z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 7)">art. 7 k.c.</a> domniemanie istnienia dobrej wiary oraz, że domniemanie to nie zostało obalone w trakcie postępowania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja jest zasadna.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego uzasadniony jest przede wszystkim zarzut nierozpoznania istoty sprawy co powoduje, że uchylenie zaskarżonego postanowienia jest konieczne.</p> <p>Wskazana w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podstawa prawna rozstrzygnięcia odnosi się do nabycia ruchomości od nieuprawnionego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 169)">art. 169 k.c.</a>, natomiast zgodnie ze złożonym wnioskiem sprawa dotyczyła nabycia ruchomości przez zasiedzenie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 174)">art. 174 k.c.</a> Sąd Rejonowy nie badał i nie dokonał jakichkolwiek ustaleń w zakresie przesłanek zasiedzenia rzeczy ruchomej.</p> <p>We wniosku z dnia 9 października 2012 r. <span class="anon-block">G. H.</span> zwrócił się o stwierdzenie zasiedzenia rzeczy ruchomej, tj. samochodu marki <span class="anon-block">V. (...)</span>, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 174)">art. 174 k.c.</a> W uzasadnieniu wniosku podał okoliczności i dowody konieczne dla wykazania przesłanek zasiedzenia ruchomości, tj. nieprzerwane posiadanie samoistne w dobrej wierze przez okres trzech lat. Okoliczności te podnoszone były zarówno w treści złożonego wniosku jak i w jego uzasadnieniu. Wnioskodawca nie podnosił we wniosku jakichkolwiek kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia przesłanek oceny nabycia samochodu od nieuprawnionego.</p> <p>Wobec powyższego rozpoznanie sprawy przez Sąd Rejonowy, w oparciu o przesłanki nabycia rzeczy od nieuprawnionego, stanowi naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 321;art. 321 § 1)">art. 321 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 §2 k.p.c.</a> </p> <p>Sąd związany jest przedmiotem żądania/wniosku i powinien rozpoznać go w tym zakresie. Wynikająca z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 321;art. 321 § 1)">art. 321 § 1 k.p.c.</a> zasada rządząca rozstrzyganiem spraw w procesie cywilnym, według której zakres wyrokowania jest określony żądaniem powoda, ma zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 § 2 k.p.c.</a> odpowiednie zastosowanie także w postępowaniu nieprocesowym. Z tej przyczyny w postępowaniu tym sąd jest, co do zasady, związany żądaniem wniosku. W sprawach o zasiedzenie owo związanie granicami żądania dotyczy przedmiotu zasiedzenia, nie dotyczy zaś osoby, która nabyła prawo w drodze zasiedzenia, czy chwili, w której to nabycie nastąpiło (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2005 r., sygn. IV CK 133/05, LEX nr 399747)</p> <p>Sąd nie może rozpoznawać wniosku w zakresie nieobjętym żądaniem. Mimo, iż w postępowaniu nieprocesowym dopuszczone jest działanie Sądu z urzędu, nie uprawnia to jednak Sądu do całkowitej zmiany podstawy prawnej wniosku. Powyższy przepis jest wyrazem obowiązywania w postępowaniu cywilnym zasady dyspozytywności, zgodnie z którą wnioskodawca/powód decyduje nie tylko o wszczęciu postępowania, ale także o zakresie rozstrzygnięcia sprawy.</p> <p>Niedopuszczalność wyrokowania co do przedmiotu nieobjętego żądaniem/wnioskiem oznacza niemożność objęcia rozstrzygnięciem innych roszczeń niż przedstawione przez wnioskodawcę/powoda, natomiast zakaz zasądzania ponad żądanie oznacza, że sąd jest związany określonym przez powoda zakresem roszczenia (Jakubecki Andrzej, Komentarz do art. 321 Kodeksu postępowania cywilnego, LEX 2013, 147297).</p> <p>Jedynie w przypadku gdy treść wniosku jest sformułowana niewłaściwie, niewyraźnie lub nieprecyzyjnie sąd może, a nawet ma obowiązek odpowiednio je zmodyfikować, jednakże zgodnie z wolą wnioskodawcy i w ramach wskazywanej podstawy faktycznej. Prowadzi to jedynie do nadania objawionej w treści wniosku woli poprawnej jurydycznie formy (wyrok Sądu Najwyższego z 28 czerwca 2007r., IV CSK 115/07).</p> <p>W przedmiotowej sprawie takie okoliczności jednak nie zachodziły, żądanie wniosku jak i okoliczności podane w jego uzasadnieniu bezsprzecznie wskazywały, że wnioskodawca domagał się stwierdzenia zasiedzenia rzeczy ruchomej.</p> <p>Ponadto zasadnie wskazuje w apelacji skarżący, że sprawa o nabycie rzeczy od nieuprawnionego i rozpoznanie wniosku o zasiedzenie procedowane są przez Sąd w innych trybach postępowania.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 609)">art. 609 k.p.c.</a> stwierdzenie zasiedzenia własności rzeczy ruchomej następuje w trybie postępowania nieprocesowego. Natomiast stwierdzenie nabycia własności ruchomości na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 169)">art. 169 k.c.</a> wymaga trybu procesowego. Zatem nie jest dopuszczalne w sprawie o zasiedzenie rozpoznanie żądania o stwierdzeniu nabycia rzeczy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 169)">art. 169 k.c.</a> ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 2001 r., Sygn. II CKN 179/99, LEX 1191960).</p> <p>Odnośnie podnoszonej w apelacji kwestii dobrej wiary nabywców i związanych z nią domniemań, stwierdzić należy, że z uwagi na uchylenie postanowienia, zarzuty w tym zakresie nie mogą zostać ocenione przez Sąd II Instancji.</p> <p>Rozstrzygnięcie o uchyleniu orzeczenia i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, następuje w razie stwierdzenia takich wad orzeczenia w postępowaniu sądu pierwszej instancji, których sąd drugiej instancji nie może sam usunąć, wydając postanowienie o charakterze reformatoryjnym. Pojęcie nierozpoznania "istoty sprawy" dotyczy jej aspektu materialnego. Będzie ono więc zachodzić wówczas, gdy sąd nie zbada podstawy materialnej wniosku, jak też skierowanych do niego zarzutów merytorycznych i w swoim rozstrzygnięciu nie odniesie się do tego, co jest przedmiotem sprawy (por. wyrok Sadu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. I A Ca 607/12, LEX nr 128956). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.</p> <p>W razie wystąpienia przesłanek powołanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 4)">art. 386 § 4 k.p.c.</a> Sąd drugiej instancji bada jedynie czy rzeczywiście sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy, albo czy rzeczywiście wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Dokonywana kontrola ma przy tym charakter czysto procesowy, co oznacza, że nie może wkraczać w merytoryczne kompetencje sądu. Kwestie te będą przedmiotem oceny w trakcie ponownego rozpoznania sprawy w Sądzie I instancji.</p> <p>Rozpoznając ponownie sprawę Sąd Rejonowy powinien dokonać stosownych ustaleń i wydać orzeczenie adekwatne do złożonego wniosku.</p> <p>Z tych przyczyn Sąd Okręgowy uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, orzekając jak w sentencji na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 4)">art. 386 § 4 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 § 2 k.p.c.</a>, a o kosztach postępowania apelacyjnego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 2)">art. 108 § 2 k.p.c.</a> </p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> </div>