III Ca 2395/22

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt III Ca 2395/22 </strong> </p> <br/> <br/> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <br/> <p>Wyrokiem z dnia 19 września 2022 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, w sprawie z powództwa <span class="anon-block"> Związku (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą w <span class="anon-block">Ł.</span> przeciwko <span class="anon-block"> Bankowi (...) Spółce Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>, o zapłatę:</p> <p>zasądził od <span class="anon-block"> Banku (...) Spółki Akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz <span class="anon-block"> Związku (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą w <span class="anon-block">Ł.</span> następujące kwoty:</p> <p>5.775,99 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 14 grudnia 2018 r. do dnia zapłaty;</p> <p>2.217 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu;</p> <p>oddalił powództwo w pozostałym zakresie.</p> <br/> <p>Apelację od powyższego wyroku wywiodła strona pozwana, zaskarżając go w części, tj. w zakresie pkt. 1 a i b.</p> <p>Pozwany zarzucił rozstrzygnięciu:</p> <p>naruszenie prawa procesowego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(1))">art.235^{<!-- -->1} k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art.227 k.p.c.</a> przez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż wniosek dowodowy pozwanego o przesłuchanie w charakterze świadków <span class="anon-block">D. H.</span>, <span class="anon-block">M. M.</span>, <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">Ł. K.</span> na fakt naruszenia przez powoda zasad współżycia społecznego poprzez zatajenie przez konsumentami rzeczywistej wartości cedowanych wierzytelności oraz braku ekwiwalentności świadczeń w przedmiotowych umowach cesji nie zawiera ustawowych elementów o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(1))">art.235^{<!-- -->1} k.p.c.</a>;</p> <p>niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie, czy zawarte przez konsumentów <span class="anon-block">D. H.</span>, <span class="anon-block">M. M.</span>, <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">Ł. K.</span> umowy cesji wierzytelności są ważne i nie naruszają zasad współżycia społecznego ze względu na m.in., iż zatajenie przez cesjonariusza przed cedentami rzeczywistej wartości cedowanej wierzytelności a także brak ekwiwalentności świadczeń przy w/w umowach;</p> <p>naruszenie art. 49 ust. 1 w związku z art. 5 pkt 6 ustawy z dnia 12 maja 2011 r., o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1083) w związku z art. 16 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady nr 87/102/EWG (Dz. U. L.133 z 22 maja 2008 r., s. 66-92) poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że w przypadku wcześniejszej spłaty kredytu konsumenckiego przez kredytobiorcę przysługuje mu roszczenie o obniżenie wszystkich możliwych kosztów takiego kredytu, składających się na całkowity koszt kredytu, niezależnie od ich charakteru i tego, kiedy koszty te zostały faktycznie poniesione przez kredytobiorcę, podczas gdy językowa (gramatyczna) oraz proeuropejska wykładnia tego przepisu prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w przypadku przedterminowej spłaty kredytu przez konsumenta obniżeniu ulegają jedynie te koszty składające się na całkowity koszt kredytu, które dotyczą okresu, o który skrócono czas obowiązywania umowy, chociażby konsument poniósł je przed tą spłatą, a w konsekwencji niewłaściwe jego zastosowanie skutkujące uwzględnieniem powództwa i uwzględnienie w zasądzonej kwocie zarówno kosztów prowizji, jak i opłaty przygotowawczej;</p> <p>naruszenie prawa materialnego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111260715" title="Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim - Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715 (art. 52)">art. 52 ustawy z dn. 12.05.2011 r. o kredycie konsumenckim</a> (<span class="anon-block"> (...)</span>) poprzez jego błędne zastosowanie przy orzekaniu o odsetkach ustawowych za opóźnienie zamiast oparcia przedmiotowego rozstrzygnięcia na art. 6 ustawy z dn. 05.08.15 r.<br/> o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego<br/> i o Rzeczniku Finansowym.</p> <p>W ocenie pozwanego przestawione powyżej uchybienia proceduralne Sądu I instancji (pkt 1.) miały istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, na co pozwany nie mógł, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 162)">art.162 k.p.c.</a>, zwrócić uwagę w/w Sądowi Rejonowemu w trakcie postępowania, albowiem Sąd Rejonowy w zakresie pominięcia dowodów z zeznań zawnioskowanych świadków nie wydał żadnego postanowienia do czego byt zobligowany treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 2)">art.235^{<!-- -->2} § 2 k.p.c.</a> </p> <br/> <p>W konkluzji pozwany wniósł o zmianę zaskarżanego wyroku i:</p> <p>oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na rzecz pozwanego kosztów procesu;</p> <p>ewentualnie o zmianę zaskarżanego wyroku i zasadzenie od pozwanego na rzecz powoda jedynie kwot dotyczących prowizji z pominięciem opłat przygotowawczych w kwocie 100,00 zł uiszczonych przez konsumentów przy zaciąganiu pożyczek/kredytów objętych i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda ustawowych odsetek za opóźnienie liczonych od poszczególnych kwot wskazanych w pozwie dopiero po upływie terminu do zapłaty wskazanym w wezwaniach do zapłaty oraz zasądzenia na rzecz pozwanego kosztów procesu (w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych) za obie instancje;</p> <p>lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia - przy uwzględnieniu kosztów postępowania odwoławczego.</p> <p>Ponadto pozwana wniosła o uzupełnienie postępowania dowodowego przez przeprowadzenie dowodu z zeznań w/w świadków <span class="anon-block">D. H.</span>, <span class="anon-block">M. M.</span>, <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">Ł. K.</span> na fakt zawarcia z nimi umów przelewu wierzytelności z naruszeniem zasad współżycia społecznego polegającym na zatajeniu przed konsumentami rzeczywistej wartości cedowanych wierzytelności i w związku z tym wniósł też o przeprowadzenie rozprawy.</p> <br/> <p>W odpowiedzi na apelację strona powodowa wniosła o jej oddalenie i zasądzanie kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego postepowaniu apelacyjnym. Powód wniósł także o pominięcie dowodu z zeznań świadków konsumentów na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 381;art. 382)">art. 381 oraz 382 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 368;art. 368 § 1)">art. 368 § l ^{<!-- -->2} k.p.c.</a> (pozwany nie wykazał okoliczności uzasadniających odstąpienie od prekluzji dowodowej postępowania II-instancyjnego) oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 1;art. 235(2) § 1 pkt. 2;art. 235(2) § 1 pkt. 5;art. 235(2) § 1 pkt. 6)">art. 235^{<!-- -->2} § 1 pkt 2, 5, 6</a> jako zmierzającego do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania i powołanego na wykazanie okoliczności bezspornych, wykazanych, a także przyznanych przez strony oraz nieistotnych względem przedmiotu postępowania.</p> <br/> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja jest niezasadna.</strong> </p> <p>W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych i przydatnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych. Poprzedził je również prawidłową oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie przekroczyła granic określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> Ustalenia te Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne, czyniąc je zarazem podstawą własnego orzekania.</p> <p>Bezzasadne są zarzuty sformułowane w pkt. 1) i 2) apelacji.Sąd Rejonowy zasadnie uznał wniosek dowodowy pozwanego o przesłuchanie w charakterze świadków <span class="anon-block">D. H.</span>, <span class="anon-block">M. M.</span>, <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">Ł. K.</span>, ponieważ nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do ewentualnego stwierdzenia pokrzywdzenia kredytobiorców wskutek zawarcia umów cesji byłoby bezcelowe w świetle oceny prawnej zgłoszonego roszczenia i zarzutów pozwanego, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia. W niniejszej sprawie uprawnienie powoda do dochodzenia roszczeń objętych pozwem wynika z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509)">art. 509 i nast. k.c.</a> Dysproporcja ceny za zbywaną wierzytelność w stosunku do kwoty obecnie dochodzonej należności nie jest wystarczająca do stwierdzenia, że badana umowa przelewu wierzytelności narusza zasady współżycia społecznego. Porównanie wysokości ceny z kwotą wierzytelności nie jest wystarczające dla wywodzenia tak daleko idących wniosków. Dla takiej oceny należałoby dowieść także innych okoliczności zwarcia spornej umowy cesji, których całokształt wskazywałby na nieuczciwą praktykę powiązaną z rażącym naruszeniem interesów konsumenta. Charakter wierzytelności miał istotne znaczenie dla ukształtowania warunków umowy przelewu. Sprzedaż wierzytelności następuje za pewien ułamek jej wartości, a ekwiwalentność świadczeń stanowi element autonomii woli stron. Tego rodzaju mechanizm w praktyce obrotu nie jest sytuacją odosobnioną i mieści się w granicach określonych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 353(1))">art. 353^{<!-- -->1}k.c.</a>. Nie można też pomijać, że sama perspektywa prowadzenia przez konsumenta procesu sądowego z bankiem, mogłaby zniechęcać go do egzekwowania uprawnienia wynikającego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 49)">art. 49</a> powoływanej ustawy. Sąd Rejonowy nie dopuścił się zatem naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(1))">art.235^{<!-- -->1} k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> </p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego, na naruszenie zasad współżycia społecznego nie może powoływać się podmiot, który sam tych zasad w pełni nie przestrzega. Gdyby pozwany zwrócił konsumentowi proporcjonalną część prowizji i opłat objętych niniejszym postępowaniem w określonym terminie w ogóle nie doszłoby do sprzedaży wierzytelności.</p> <p>W niniejszej sprawie brak jest podstaw, by kwestionować skuteczność spornej umowy przelewu, z uwagi na przeniesienie wierzytelności na rzecz podmiotu, który nie jest konsumentem. Jest oczywiste, że powód, będący przedsiębiorcą, jako taki nie posiadałby statusu konsumenta w relacji z profesjonalistą. Niemniej powód dochodzi roszczenia jako uprawniony na mocy przelewu wierzytelności, a stroną pierwotnej umowy o kredyt był konsument. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509)">art. 509 k.c.</a>, cesjonariusz nabywa wierzytelność w takim kształcie, w jakim przysługiwała ona cedentowi.</p> <p>Ograniczenia co przelewu spornej wierzytelności służącej konsumentowi nie wynikają z przepisów prawa, w szczególności nie ma podstaw od uznania, by powołana w pozwie umowa miała na celu obejście regulacji ustawy o kredycie konsumenckim. Przeciwnie, obejmuje ona realizację przez konsumenta swego uprawnienia wynikającego z art. 49 wskazanej ustawy poprzez rozporządzenie wierzytelnością z tego tytułu. Pozwany nie zdołał podważyć uprawnienia konsumenta do rozporządzenia tym prawem w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509;art. 509 § 1)">art. 509 § 1 k.c.</a> Z tych względów nie ma podstaw, by przypisywać powodowi nadużycie prawa podmiotowego w związku z dochodzeniem rozpatrywanego roszczenia w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> </p> <p>Całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 49 ust.1 w związku z art. 5 pkt 6 ustawy z dnia 12 maja 2011 r., o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1083) w związku z art. 16 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady nr 87/102/EWG (Dz. U. L.133 z 22 maja 2008 r., s. 66-92). W wyroku z dnia 11 września 2019r. <span class="anon-block"> (...)</span> stwierdził, że art. 16 ust. 1 dyrektywy <span class="anon-block"> (...)</span> w sprawie umów o kredyt konsumencki należy interpretować w ten sposób, że prawo konsumenta do obniżki całkowitego kosztu kredytu w przypadku wcześniejszej spłaty kredytu obejmuje wszystkie koszty, które zostały nałożone na konsumenta. Trybunał uznał, że prawo do obniżki całkowitego kosztu kredytu w przypadku wcześniejszej spłaty tego kredytu obejmuje również koszty, których wysokość nie jest zależna od okresu obowiązywania umowy. W świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 11 września 2019r., wydanego w sprawie C – 383/18 oraz uchwały Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2019r. wydanej w sprawie III CZP 45/19 przewidziane w art. 49 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim uprawnienie konsumenta do obniżenia całkowitego kosztu kredytu w przypadku jego spłaty w całości przed terminem określonym w umowie obejmuje wszystkie koszty, które zostały nałożone na konsumenta, w tym także prowizję za udzielenie kredytu. Redukcja całkowitego kosztu kredytu obejmuje także koszty o charakterze jednorazowym, których wysokość nie ma żadnego związku z okresem kredytowania, a wskazane stanowisko znajduje oparcie także w art. 5 pkt 6 ustawy o kredycie konsumenckim.</p> <p>Nietrafny okazał się również zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 52 u)">art. 52 u.k.k.</a> poprzez jego błędne zastosowanie przy orzekaniu o odsetkach W ocenie apelującego w sytuacji, gdyby nawet pozytywnie rozstrzygnąć kwestię istnienia ewentualnego roszczenia strony powodowej, odsetki od tego roszczenia winny być naliczane nie od terminu wskazanego przez stronę powodową, ale od terminu w którym strona powodowa wezwała stronę pozwaną do wykonania zobowiązania. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 52 u)">art. 52 u.k.k.</a> kredytodawca jest zobowiązany do rozliczenia z konsumentem kredytu w terminie 14 dni od dnia dokonania wcześniejszej spłaty kredytu w całości. Ustawodawca jasno i wyraźnie uregulował kwestie rozliczeń pomiędzy stronami, a także terminu w jakim ma to nastąpić. Według tego unormowania kredytodawca jest „zobowiązany” do rozliczenia z konsumentem kredytu w terminie 14 dni od dnia dokonania wcześniejszej spłaty kredytu w całości. Przepis ten określa zatem termin wymagalności wierzytelności z tytułu rozliczenia z konsumentem kredytu. Po upływie tego terminu roszczenie konsumenta staje się wymagalne, natomiast kredytodawca pozostaje w opóźnieniu w wykonaniu zobowiązania. Natomiast zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 § 1 k.c.</a>, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby wierzyciel nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. (podobne stanowisko zajął Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 maja 2021 r. w sprawie VII AGa 822/20 ). Analizowany przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 52 u)">art. 52 u k.k.</a> został wprowadzony do polskiego systemu prawnego wskutek implementacji dyrektywy 2008/48/WE. W dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki, jak słuszne wskazała strona pozwana, nie zamieszczono przepisu, który nakładałby na kredytodawcę obowiązek dokonania rozliczenia z konsumentem spłacającym kredyt konsumencki przed terminem. Nie stanowi to jednak uzasadnienia dla pominięcie przy orzekaniu przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 52 u)">art. 52 u.k.k.</a> Jest to bowiem regulacja wpisująca się w przyjęty system ochrony praw konsumenta. Ponadto sama umowa zawarta pomiędzy stronami jasno uregulowała kwestię rozliczenia całkowicie spłaconego kredytu, w tym, co do terminu rozliczenia i co istotne, sposobu rozliczenia. W umowie pożyczki postanowiono, iż pożyczkobiorca ma prawo do wcześniejszej spłaty całości lub części pożyczki, z którego to uprawnienia w realiach sprawy pierwotni pożyczkobiorcy skorzystali. Z kolei w przypadku całkowitej spłaty pożyczki, w tym spłaty pożyczki przed terminem, zgodnie z postanowieniami umowy bank dokona rozliczenia pożyczki w terminie 14 dni od dnia spłaty pożyczki w całości. Wobec powyższego strona pozwana miała obowiązek rozliczenia kredytu w terminie 14 dni, który wynikał zarówno z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 52 u)">art. 52 u.k.k.</a> oraz z samej umowy kredytowej. Podniesione w tym zakresie zarzuty są całkowicie chybione, gdyż ani przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 52 u)">art. 52 u.k.k.</a> ani też sama umowa nie uzależniły rozliczenia kredytu od uprzedniego wezwania strony pozwanej do zapłaty.</p> <p>W tym stanie rzeczy, Sąd Okręgowy uznając apelację za bezzasadną na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> orzekł jak w sentencji (pkt 1.).</p> <p>O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a>. Koszty te stanowi wynagrodzenie pełnomocnika powoda w kwocie 900 zł (stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 2;art. 98 § 2 pkt. 4)">§ 2 pkt 4</a> w zw. § 10 pkt 1 ust.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).</p> <br/> <br/> <br/> <strong> <!-- --> </strong> <br/> <br/> <br/> <br/> <br/> <br/> <br/> </div>