V Ca 2182/11

<p>Sygn. akt V Ca 2182/11</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 18 listopada 2011 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywilny-Odwoławczy</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="167"/> <col width="431"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący-</p> </td> <td> <p>Sędzia SO Agnieszka Fronczak</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 r. w Warszawie</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Spółdzielni Mieszkaniowej (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">J. S.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji pozwanego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego <span class="anon-block">(...)</span> w Warszawie </p> <p>z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt XVI Cupr 984/10</p> <p>1.  oddala apelację;</p> <p>2.  przyznaje z sum Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego <span class="anon-block">(...)</span> w Warszawie na rzecz adwokata <span class="anon-block">M. T.</span> kwotę 1.200 (tysiąc dwieście) złotych powiększoną o należny podatek VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>3.  zasądza od <span class="anon-block">J. S.</span> na rzecz <span class="anon-block"> (...) Spółdzielni Mieszkaniowej (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 1.200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt V Ca 2182/11</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Apelacja pozwanego pozbawiona jest uzasadnionych podstaw prawnych.</p> <p>Sąd Rejonowy poczynił w analizowanej sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego. Z poczynionych ustaleń wyciągnięte zostały prawidłowe wnioski prawne i poprawnie sąd pierwszej instancji zinterpretował treść oraz znaczenie zastosowanych przepisów. Także uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiadało wymogom określonym w art. 328 k.p.c., co pozwoliło Sądowi Okręgowemu na merytoryczną kontrolę orzeczenia. Stąd, w niniejszej sprawie sąd drugiej instancji na podstawie art. 382 k.p.c. przyjął ustalenia faktyczne i wnioski prawne Sądu Rejonowego jako swoje własne. W tej sytuacji rozważeniu podlegały jedynie zarzuty zawarte w apelacji powódki.</p> <p>Nie budzi wątpliwości, że Sąd I instancji nie naruszył przy tym artykułu 233 k.p.c. W orzeczeniu z dnia 10 czerwca 1999 r. w sprawie II UKN 685/99 Sąd Najwyższy stwierdził, że normy swobodnej oceny dowodów wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd przepisu art. 233 § 1 k.p.c. wymaga zatem wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem może być jedynie przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu (tak SN w orz. z 6 listopada 1998 r., II CKN 4/98, niepubl.; oraz w orz. z 10 kwietnia 2000 r., V CKN 17/00). Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie wnioskowanym przez strony, zgromadzone w toku postępowania dowody poddał wszechstronnej, wnikliwej ocenie ustalając stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę do rozważań nad stosowaniem przepisów prawa materialnego.</p> <p>Za całkowicie bezzasadny należy również zarzut naruszenia art. 5 k.c. Przy ocenie możliwości zastosowania art. 5 k.c. należy mieć na względzie okoliczności sprawy występujące tak po stronie wierzyciela, jak i dłużnika. Przepis art. 5 kc powinien być stosowany rygorystycznie i nie może, wyłączywszy sytuacje wyjątkowe, stanowić podstawy do korygowania skutków zaniedbań, których dopuściła się strona, prowadzących do zadłużenia z tytułu opłat eksploatacyjnych. W niniejszej sprawie po stronie pozwanego nie zostały wykazane żadne szczególne okoliczności, które mogłyby usprawiedliwiać powstałe po jego stronie zadłużenie.</p> <p>Tymczasem pozwany uzasadniając powyższe wskazał jedynie, że powódka dokonując przydziału na jego rzecz aktualnie zajmowanego lokalu potrąciła mu z wkładu kwotę 13.876,07 zł tytułem naliczonych w latach 90-tych odsetek za poprzednio zajmowany lokal oraz na ciężką sytuację materialną. Jak wynika natomiast ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, część odsetek została mu umorzona, a co do pozostałej części powództwo, które wytoczył zostało prawomocnie oddalone. Wszelkie natomiast zarzuty odnośnie powyższej kwestii winny być powoływane w postępowaniu wytoczonym przez pozwanego przeciwko stronie powodowej o roszczenia z tytułu odsetek, a nie w niniejszym postępowaniu. Sytuacja materialna strony również nie może stanowić uzasadnienia dla oddalenia powództwa w niniejszej sprawie.</p> <p>Ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd Rejonowy nie nosi zatem cech dowolności. Tak przeprowadzona ocena dowodów jako odpowiadająca wymogom z art. 233 § 1 k.p.c. korzysta z ochrony tym przepisem przewidzianej i jest aprobowana przez Sąd Okręgowy.</p> <p>Fakt, że pogląd Sądu nie pokrywa się z poglądem jednej ze stron procesu nie świadczy sam przez się (a taki przede wszystkim wydźwięk ma treść apelacji), że orzeczenie będące wyrazem stanowiska Sądu jest błędne i stanowi o naruszeniu przepisów prawa wymienionych w zarzutach apelacji.</p> <p>Za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 102 k.p.c. Zdaniem Sądu Okręgowego brak jest podstaw, aby nie obciążać pozwanego kosztami postępowania. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, który – zgodnie z przepisem art. 102 kpc – pozwoliłby na odstąpienie od obciążenia kosztami strony powodowej, wbrew regule wynikającej z art. 100 k.p.c. Należy bowiem pamiętać, iż stosowanie normy do art. 102 nie ma charakteru obligatoryjnego i musi mieć charakter wyjątkowy i uwzględniać całokształt okoliczności konkretnej sprawy. Stan majątkowy – na co próbuje zwrócić uwagę skarżący – nie powinien być decydujący, sam przez się, bez oceniania go przez pryzmat innych przesłanek.</p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 kpc orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami)</p> </div>