II K 722/23

<br/> <br/> <table> <col width="13"/> <col width="12"/> <col width="34"/> <col width="4356"/> <col width="4364"/> <col width="61"/> <col width="14"/> <col width="3"/> <col width="16"/> <col width="42"/> <col width="19"/> <col width="4360"/> <col width="4365"/> <col width="4364"/> <col width="85"/> <col width="48"/> <col width="70"/> <tr> <td colspan="17"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> <p>Formularz UK 1</p> </td> <td colspan="4"> <p>Sygnatura akt</p> </td> <td colspan="2"> <p>II K 722/23</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Uzasadnienie dotyczy całości wyroku</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <strong> <!-- -->1. USTALENIE FAKTÓW</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <strong> <!-- -->1.1. Fakty uznane za udowodnione</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="11"> <p> <em> <!-- -->Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>1.</p> </td> <td colspan="4"> <p> <span class="anon-block">J. B. (1)</span> </p> </td> <td colspan="11"> <p>w okresie od 28 września 2016 roku do 18 czerwca 2021 roku w <span class="anon-block">W.</span> prowadząc działalność gospodarczą – <span class="anon-block"> Firmę Handlowo-Usługową (...)</span> dokonał przywłaszczenia powierzonych mu cudzych rzeczy ruchomych stanowiących przedmiot <span class="anon-block">umowy leasingu operacyjnego (...) Nr (...)</span> w postaci wyposażenia salonu kosmetycznego według specyfikacji ujętej w <span class="anon-block">fakturze (...)</span> z 6 maja 2015 roku o wartości 80000 (osiemdziesiąt tysięcy) złotych oraz stanowiących przedmiot <span class="anon-block">umowy leasingu operacyjnego (...) Nr (...)</span> w postaci urządzeń chłodniczych – witryn chłodniczych wg specyfikacji ujętej w <span class="anon-block">fakturze (...)</span> z 16 marca 2016 roku o wartości 15000 (piętnaście tysięcy) złotych, czym działał na szkodę <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span>, tj. czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 § 2 k.k.</a> w brzmieniu obowiązującym do 31 sierpnia 2022 roku w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> <p> <em> <!-- -->Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód </em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Numer karty </em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> <p>2 maja 2015 roku <span class="anon-block">J. B. (1)</span>, prowadzący działalność gospodarczą pod <span class="anon-block"> firmą Firma Handlowo-Usługowa (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">Ł.</span> zawarł z <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> (dalej <span class="anon-block"> (...) S.A.</span>) umowę leasingu operacyjnego na 60 miesięcy na wyposażenie salonu kosmetycznego wg specyfikacji z <span class="anon-block">faktury VAT (...)</span>, tj. na jedno urządzenie do endomasażu, ultradźwięków, kawitacji <span class="anon-block">D. M.</span>, 3 sztuki urządzenia do presoterapii <span class="anon-block">P. M.</span>, jedno urządzenie do termolipolizy <span class="anon-block">T. M.</span>, jedno urządzenie do kawitacji <span class="anon-block">(...)</span>, jedno urządzenie <span class="anon-block">R. R.</span> <span class="anon-block">(...)</span> i jedno urządzenie zabiegowe <span class="anon-block"> (...)</span>/<span class="anon-block"> (...)</span>. Łączna wartość przedmiotów na dzień zawarcia umowy to 220800,99 złotych brutto.</p> </td> <td colspan="2"> <p> <span class="anon-block">Umowa leasingu operacyjnego nr (...)</span>, faktura</p> </td> <td> <p>6-8, 18</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> <p>7 marca 2016 r. <span class="anon-block">J. B. (1)</span>, prowadzący działalność gospodarczą pod <span class="anon-block"> firmą Firma Handlowo-Usługowa (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">Ł.</span> zawarł z <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> umowę leasingu operacyjnego na 48 miesięcy na witryny chłodnicze wg specyfikacji z <span class="anon-block">faktury VAT (...)</span>, tj. 3 witryny chłodnicze <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> - (...)</span>/C <span class="anon-block">D. (...)</span>/<span class="anon-block"> (...)</span> i jedna witryna <span class="anon-block"> chłodnia (...)</span>,5 <span class="anon-block"> (...)</span>/C <span class="anon-block">D. (...)</span>/<span class="anon-block"> (...)</span>. Łączna wartość przedmiotów na dzień zawarcia umowy to 52750,76 złotych brutto.</p> </td> <td colspan="2"> <p> <span class="anon-block">Umowa leasingu operacyjnego nr (...)</span>, faktura</p> </td> <td> <p>9-11, 19</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> <p>Umowa leasingu na wyposażenie salonu kosmetycznego została rozwiązana przez <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> oświadczeniem z 12 listopada 2019 r. z powodu opóźnienia w zapłacie czynszów. Oświadczenie zawierało żądanie bezwarunkowego i natychmiastowego zwrotu przedmiotów leasingu w razie braku spłaty zaległości.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Oświadczenie z dowodami nadania</p> </td> <td> <p>12-13</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> <p>Umowa leasingu na witryny chłodnicze została rozwiązana przez <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> oświadczeniem z 24 lutego 2020 r. z powodu opóźnienia w zapłacie czynszów. Oświadczenie zawierało żądanie bezwarunkowego i natychmiastowego zwrotu przedmiotów leasingu w razie braku spłaty zaległości.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Oświadczenie z dowodami nadania</p> </td> <td> <p>14-15</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="14"> <p> <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> ustanowił pełnomocnika – firmę windykacyjną <span class="anon-block"> (...)</span> do odzyskania przedmiotów z umów leasingu, które zostały rozwiązane. <span class="anon-block"> (...)</span> wezwał pismem z 9 marca 2020 r. <span class="anon-block">J. B. (1)</span> do wydania przedmiotów leasingów. Przedmioty nie zostały wydane przez <span class="anon-block">J. B. (1)</span>. Zwrócił on <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> tylko samochód, który był przedmiotem innej umowy leasingu.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Wezwanie</p> <br/> </td> <td> <p>16-17</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">J. S.</span> </p> </td> <td> <p>24-25</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Potwierdzenie odbioru</p> </td> <td> <p>27</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> <p>Przedmioty z umów leasingu zostały przekazane <span class="anon-block">J. B. (1)</span> w posiadanie zależne 12 maja 2015 roku i 22 marca 2016 roku.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Oświadczenie, protokoły</p> </td> <td> <p>20-22</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> <p>Witryny chłodnicze objęte <span class="anon-block">umową leasingu nr (...)</span> stanowiły wyposażenie cukierni, którą prowadził <span class="anon-block">J. B. (1)</span> jako franczyzobiorca A. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block"> centrum handlowym (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>. Część witryn została przez <span class="anon-block">J. B. (1)</span> wyrzucona, ponieważ zepsuła się. Część została zabrana przez franczyzodawcę. <span class="anon-block">J. B. (1)</span> nie poinformował <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> o tym, że wyrzucił i stracił ww. witryny chłodnicze.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Wyjaśnienia <span class="anon-block">J. B. (1)</span> </p> </td> <td> <p>310-313, 392-392v.</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="14"> <p> <span class="anon-block">J. B. (1)</span> zawarł umowę najmu lokalu na 5 lat z <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> w budynku <span class="anon-block">P.</span> <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, gdzie prowadził salon kosmetyczny jako franczyzobiorca pod markami <span class="anon-block">(...)</span> oraz <span class="anon-block">(...)</span>, którego wyposażenie obejmowało przedmioty z <span class="anon-block">umowy leasingu operacyjnego nr (...)</span>.</p> </td> <td colspan="2"> <p>umowa najmu z zał.</p> </td> <td> <p>44-83</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. D.</span> </p> </td> <td> <p>107-108, 373v.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Wyjaśnienia <span class="anon-block">J. B.</span> </p> </td> <td> <p>310-313, 392-392v.</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="14"> <p> <span class="anon-block">J. B. (1)</span> chciał zrezygnować z franczyzy na salon kosmetyczny, ponieważ ta działalność nie była dla niego odpowiednia. Postanowił sprzedać „przedsiębiorstwo”, tj. odstąpić umowę franczyzy, podnająć lokal, w którym prowadził salon kosmetyczny oraz sprzedać jego wyposażenie. Umową z 28 września 2016 roku <span class="anon-block">J. B. (1)</span> sprzedał <span class="anon-block">R. D. (1)</span> „przedsiębiorstwo w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 55/1)">art. 55.1 Kodeksu cywilnego</a>, w postaci Salonu kosmetycznego prowadzonego na podstawie umów franczyzowych pod markami <span class="anon-block">(...)</span> oraz <span class="anon-block">(...)</span>, mieszczącego się w lokalu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>”. W umowie strony ustaliły, że przedsiębiorstwo obejmuje składniki majątkowe, szczegółowo wymienione w załączniku, co do których <span class="anon-block">J. B. (1)</span> oświadczył w umowie, że ma do nich tytuł prawny, są wolne od obciążeń a sprzedający na prawo ich zbycia. Umowa sprzedaży obejmowała m.in. ruchomości, które były przedmiotem <span class="anon-block">umowy leasingu nr (...)</span>.</p> <p>Kupujący <span class="anon-block">R. D.</span> tylko formalnie zawarł umowę, pomysłodawcą zakupu oraz prowadzącą dalszą działalność w salonie kosmetycznym przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> była <span class="anon-block">M. D.</span>. Kupujący nie wiedzieli, że przedmioty stanowiące wyposażenie salonu kosmetycznego, który kupili od <span class="anon-block">J. B. (1)</span> nie były jego własnością, tylko przez niego leasingowane. W negocjacjach przed zawarciem umowy sprzedaży kwestia ta nie była poruszana między stronami. Kupujący byli przekonani, że <span class="anon-block">J. B. (1)</span> jest właścicielem sprzętu, który stanowił wyposażenie salonu.</p> <p> <span class="anon-block">J. B. (1)</span> nie poinformował <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> o sprzedaży przedmiotów z <span class="anon-block">umowy leasingu nr (...)</span>. Sprzedając je miał zamiar dalszej spłaty rat leasingowych, pomimo tego, że wyzbył się ich posiadania.</p> </td> <td colspan="2"> <p>umowa sprzedaży przedsiębiorstwa z 28.09.2016 r. z zał.</p> </td> <td> <p>111-122, 127-128</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. D.</span> </p> </td> <td> <p>107-108, 373v.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. D.</span> </p> </td> <td> <p>373v.-374</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia <span class="anon-block">J. B.</span> </p> </td> <td> <p>310-313, 392-392v.</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="14"> <p>Po kilkunastu miesiącach działalności <span class="anon-block">R. D. (1)</span> i <span class="anon-block">M. D. (2)</span> sprzedali <span class="anon-block">D. W. (1)</span> przedsiębiorstwo, które nabyli od <span class="anon-block">J. B. (1)</span> wraz z wyposażeniem, które stanowiły m.in. ruchomości z <span class="anon-block">umowy leasingu nr (...)</span>. Sprzedający działali w przekonaniu, że są właścicielami ww. ruchomości. Z uwagi na to, że byli oni podnajemcami lokalu, w którym prowadzili salon kosmetyczny, a najemcą był nadal <span class="anon-block">J. B. (1)</span>, wyraził on pisemną zgodę na zmianę podnajemcy.</p> </td> <td colspan="2"> <p>umowa sprzedaży przedsiębiorstwa z 12.02.2018 r. z zał.</p> </td> <td> <p>123-126, 129-141v.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">M. D.</span> </p> </td> <td> <p>107-108, 373v.</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="2" colspan="2"> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">D. W.</span> </p> </td> <td rowspan="2"> <p>158-159, 188-190, 373-373v.</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="5" colspan="14"> <p>24 czerwca 2021 roku część urządzeń objętych <span class="anon-block">umową leasingu nr (...)</span>, tj. urządzenie do endomasażu, ultradźwięków, kawitacji <span class="anon-block">D. M.</span>, urządzenie <span class="anon-block">R. R.</span> <span class="anon-block">(...)</span>, 2 sztuki urządzenia do presoterapii <span class="anon-block">P. M.</span>, urządzenie do kawitacji <span class="anon-block">(...)</span>, i urządzenie zabiegowe <span class="anon-block"> (...)</span>/<span class="anon-block"> (...)</span> zostały zatrzymane w toku postępowania przygotowawczego w salonie kosmetycznym prowadzonym przez <span class="anon-block">D. W. (1)</span> i zostały przekazane na przechowanie firmie windykacyjnej <span class="anon-block"> (...)</span>, która była pełnomocnikiem <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> i odebrała je z upoważnienia <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Protokół oględzin</p> </td> <td> <p>195-241</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Protokół zatrzymania rzeczy</p> </td> <td> <p>242-244</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Protokół oddania rzeczy na przechowanie</p> </td> <td> <p>246-247</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>upoważnienie</p> </td> <td> <p>245</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="14"> <p> <span class="anon-block">J. B. (1)</span> spłacał raty leasingowe za rzeczy objęte <span class="anon-block">umową nr (...)</span> do 23 września 2019 roku, czyli 3 lata po sprzedaży tych rzeczy <span class="anon-block">R. D. (1)</span>. Na dzień rozwiązania umowy cena wykupu urządzeń wynosiłaby 39670,74 złote. Natomiast wartość tych rzeczy wynosiła 80000 złotych.</p> <p> <span class="anon-block">J. B. (1)</span> spłacał raty leasingowe za witryny chłodnicze objęte <span class="anon-block">umową leasingu nr (...)</span> do 11 lutego 2020 roku. Na dzień rozwiązania umowy cena wykupu urządzeń wynosiła około 4965,67 złotych. Natomiast wartość tych rzeczy wynosiła 15000 złotych.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Pismo z zał.</p> </td> <td> <p>174-183</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Pismo z zał.</p> </td> <td> <p>259-265</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Pismo</p> </td> <td> <p>378</p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="14"> <p>Postanowieniem z 23 czerwca 2020 roku w sprawie sygn. akt XVIII GU 443/20 Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie ogłosił upadłość konsumencką <span class="anon-block">J. B. (1)</span>, wzywając wierzycieli upadłego do zgłoszenia swoich wierzytelności wobec upadłego. Wobec <span class="anon-block">J. B. (1)</span> toczy się postępowanie upadłościowe w Sądzie Rejonowym dla m. st. Warszawy w Warszawie sygn. akt XIX GUp 805/20. <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> zgłosił wierzytelność wynikającą z <span class="anon-block">umów leasingów nr (...)</span> w postępowaniu upadłościowym <span class="anon-block">J. B. (1)</span>.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Pismo syndyka</p> </td> <td> <p>84</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Odpis postanowienia</p> </td> <td> <p>85</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> </p> </td> <td> <p>387</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> <p> <span class="anon-block">J. B. (1)</span> jest niekarany.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Karta karna</p> </td> <td> <p>356</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> <p> <span class="anon-block">J. B. (1)</span> ma 45 lat, jest żonaty, ma dwoje dzieci na utrzymaniu. Ma wykształcenie wyższe licencjackie, mieszka i pracuje w <span class="anon-block">B.</span> w <span class="anon-block">H.</span> jako specjalista ds. aplikacji mobilnych w samochodach, osiąga dochód miesięczny 1800 euro.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Dane osobopoznawcze</p> </td> <td> <p>310</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <strong> <!-- -->1.2. Fakty uznane za nieudowodnione</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="11"> <p> <em> <!-- -->Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <br/> </td> <td colspan="4"> <br/> </td> <td colspan="11"> <br/> </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> <p> <em> <!-- -->Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione </em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód </em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Numer karty</em> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="2" colspan="14"> <p>Wyrządzenie przez oskarżonego szkody <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w łącznej wysokości 95000 złotych.</p> </td> <td colspan="2"> <p> <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> </p> <br/> </td> <td> <p>387</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Protokół zatrzymania rzeczy</p> </td> <td> <p>242-244</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <strong> <!-- -->2. OCena DOWOdów</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <strong> <!-- -->2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 1.1</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="8"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="5"> <br/> </td> <td colspan="4"> <p> <span class="anon-block">Umowa leasingu operacyjnego nr (...)</span> </p> </td> <td rowspan="3" colspan="8"> <p>Dowody z dokumentów, których żadna ze stron nie kwestionowała, sporządzone przez uprawnione do tego osoby, nie było podstaw by odmówić im waloru wiarygodności. Przesłuchani w sprawie świadkowie oraz oskarżony potwierdzili fakty wynikające z treści tych dokumentów.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <span class="anon-block">Umowa leasingu operacyjnego nr (...)</span>, Oświadczenie z dowodami nadania, Wezwanie, faktury, oświadczenie, potwierdzenie odbioru</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p>Wezwanie, faktury, oświadczenie, protokoły, protokoły oględzin, zatrzymania rzeczy i oddania rzeczy na przechowanie, pismo syndyka, odpis postanowienia, umowy sprzedaży przedsiębiorstwa, pisma, umowa najmu</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <br/> </td> <td colspan="4"> <p>Karta karna</p> </td> <td colspan="8"> <p>Dowód z dokumentu sporządzonego przez uprawiony podmiot. Sąd oparł ustalenie o niekaralności oskarżonego na podstawie ostatniej przedłożonej do akt sprawy karty karnej, gdyż była aktualna, nie ujawniająca skazania, które uległo zatarciu.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <br/> </td> <td colspan="4"> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">J. S.</span> </p> </td> <td colspan="8"> <p>Sąd dał im wiarę w całości, gdyż zgodne były z dokumentami zgromadzonymi w sprawie. Sąd uznał przy tym, że wskazanie przez świadka, że rozmawiał z oskarżonym 31 kwietnia 2020 roku, a ten deklarował zapłatę należności do 4 lutego 2020 roku stanowi oczywistą omyłkę, gdyż wiedzą powszechną jest, że miesiąc kwiecień ma 30 dni, a nadto nielogiczne byłoby żeby oskarżony deklarował wolę spłaty należności wstecznie. Z treści wiarygodnych wyjaśnień oskarżonego wynika, że faktycznie deklarował windykatorowi wolę spłaty zadłużenia.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <br/> </td> <td colspan="4"> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">M. D.</span> </p> </td> <td colspan="8"> <p>Sąd dał im wiarę w całości, gdyż zgodne były z dokumentami zgromadzonymi w sprawie oraz z zeznaniami przesłuchanych w sprawie świadków i wyjaśnieniami oskarżonego.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <br/> </td> <td colspan="4"> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">R. D.</span> </p> </td> <td colspan="8"> <p>Sąd dał im wiarę w całości, gdyż zgodne były z dokumentami zgromadzonymi w sprawie oraz z zeznaniami przesłuchanych w sprawie świadków i wyjaśnieniami oskarżonego.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <br/> </td> <td colspan="4"> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">D. W.</span> </p> </td> <td colspan="8"> <p>Sąd dał im wiarę w całości, gdyż zgodne były z dokumentami zgromadzonymi w sprawie, z zeznaniami świadków M. i <span class="anon-block">R. D.</span> oraz wyjaśnieniami oskarżonego.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <br/> </td> <td colspan="4"> <p>Wyjaśnienia oskarżonego</p> </td> <td colspan="8"> <p>Sąd dał im wiarę w całości, gdyż zgodne były z dokumentami zgromadzonymi w sprawie, z zeznaniami świadków.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <strong> <!-- -->2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów<br/> (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2</em> </p> </td> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="8"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <br/> </td> <td colspan="5"> <p>Korespondencja <span class="anon-block">M. D.</span> z załącznikami z k. 91-95, 102-103</p> </td> <td colspan="8"> <p>Dokumenty na okoliczności nieistotne dla postępowania, związane z rozliczeniami M. i <span class="anon-block">R. D.</span> z <span class="anon-block">J. B.</span> w części dotyczącej zobowiązań podatkowych.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <strong> <!-- -->3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="8"> <br/> </td> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem</p> </td> <td colspan="5"> <br/> </td> <td colspan="4"> <br/> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <br/> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem</p> </td> <td colspan="5"> <p>I.</p> </td> <td colspan="4"> <p> <span class="anon-block">J. B. (1)</span> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p>Oskarżyciel publiczny zarzucił <span class="anon-block">J. B. (1)</span> popełnienie czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 1;art. 284 § 2)">art. 284 § 1 i 2 k.k.</a>, pomimo tego, że przepisy te stanowią odrębne typy czynów zabronionych. Z opisu czynu zarzuconego oraz z przeprowadzonych w sprawie dowodów jednoznacznie wynika, że czyn przypisany oskarżonemu należało zakwalifikować wyłącznie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 § 2 k.k.</a>, stanowiącego typ kwalifikowany przestępstwa przywłaszczenia. W konsekwencji Sąd zmienił kwalifikację prawną zarzuconego oskarżonemu czynu.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 § 2 k.k.</a> kto przywłaszcza sobie powierzoną mu cudzą rzecz ruchomą, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.</p> <p>Niewątpliwie posiadanie zależne rzeczy na podstawie umowy leasingu wypełnia znamię powierzenia. Własność rzeczy leasingowanych należy do leasingodawcy. Powierzone oskarżonemu rzeczy stanowiły zatem cudze rzeczy ruchome. Istotą czynu kwalifikowanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284)">art. 284 k.k.</a> jest to, że sprawca musi działać w celu przywłaszczenia, tj. z jednej strony działanie sprawcy ma polegać na definitywnym włączeniu rzeczy do swojego majątku, a z drugiej do pozbawienia właściciela prawa własności. Sprawca przywłaszczenia musi działać z zamiarem trwałego włączenia przedmiotu przestępstwa do własnego majątku, zatem nie tylko z zamiarem bezprawnego władania rzeczą.</p> <p>Dla przyjęcia realizacji znamion, określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 § 2 k.k.</a> przestępstwa sprzeniewierzenia konieczne jest wykazanie zarówno obiektywnego rozporządzenia przez sprawcę cudzą rzeczą ruchomą, jak też tego, że jego działaniu towarzyszył tzw. animus rem sibi habendi, to jest zamiar zatrzymania rzeczy dla siebie albo dla innej osoby bez żadnego ku temu tytułu i ekwiwalentu. Istotą przywłaszczenia jest zamiar trwałego włączenia przez sprawcę przedmiotu przestępstwa do własnego majątku i jest to przestępstwo skutkowe. Skutek w postaci utraty przez właściciela rzeczy powstaje z chwilą rozporządzenia rzeczą przez sprawcę z wyłączeniem osoby upoważnionej, a więc gdy wola rozporządzenia rzeczą zostaje uzewnętrzniona poprzez zachowanie sprawcy.</p> <p>Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy bez wątpliwości uznać należało, że sprzedaż przez oskarżonego ruchomości objętych <span class="anon-block">umową leasingu operacyjnego (...) Nr (...)</span> w postaci wyposażenia salonu kosmetycznego według specyfikacji ujętej w <span class="anon-block">fakturze (...)</span> z 6 maja 2015 roku na rzecz osoby trzeciej, bez poinformowania o tym leasingodawcy definitywnie pozbawiło leasingodawcę władztwa nad tymi rzeczami. Oskarżony postąpił przy tym jak właściciel. Sprzedaż rzeczy stanowi rozporządzenie mieniem.</p> <p>Tak samo ocenić należało rozporządzenie przez oskarżonego mieniem w postaci witryn chłodniczych objętych <span class="anon-block">umową leasingu operacyjnego (...) Nr (...)</span> wg specyfikacji ujętej w <span class="anon-block">fakturze (...)</span> z 16 marca 2016 roku. Wprawdzie w toku postępowania przygotowawczego nie poczyniono żadnych ustaleń dotyczących losów tych urządzeń, jednakże Sąd oparł je na wiarygodnych i niezakwestionowanych wyjaśnieniach oskarżonego, z których wynikało, że zostały one przez niego utracone. Część witryn wyrzucił, ponieważ zepsuły się, a część została mu odebrana na poczet rozliczeń. O żadnej z tych okoliczności oskarżony nie poinformował leasingodawcy. Niewątpliwie bezprawne zużycie, zniszczenie, wyrzucenie rzeczy stanowi przejaw rozporządzenia nią tak jak właściciel. Tak samo ocenić należy zgodę oskarżonego na odebranie mu witryn chłodniczych przez osoby trzecie, na poczet jego własnych rozliczeń, niezwiązanych z przedmiotową umową leasingu. Takim działaniem oskarżony definitywnie pozbawił leasingodawcę władztwa nad jego rzeczami. Szkoda powstała w majątku osoby uprawnionej miała nieodwracalny charakter.</p> <p>Sąd dostrzega przy tym, że oskarżony jeszcze przez 3 lata od sprzedaży przedmiotów z <span class="anon-block">umowy leasingu nr (...)</span> i po utracie rzeczy z <span class="anon-block">umowy leasingu nr (...)</span> spłacał raty leasingowe i spłacił je niemalże w całości. Kwestia ta została wzięta pod uwagę przy wyborze odpowiedniej reakcji karnej, nie wpłynęła jednakże negatywnie na kwestię wypełnienia przez oskarżonego znamion zarzuconego mu występku.</p> <p>Z uwagi na to, że w czasie orzekania obowiązywała inna ustawa niż w czasie popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu, Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> zastosował ustawę obowiązującą poprzednio, która była względniejsza. Aktualnie zmianie na niekorzyść oskarżonego uległy m.in. dyrektywy wymiaru kary z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>3.3. Warunkowe umorzenie postępowania</p> </td> <td colspan="4"> <p> I.</p> </td> <td colspan="5"> <p> <span class="anon-block">J. B. (1)</span> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p>W świetle ustalonego stanu faktycznego sprawstwo i wina oskarżonego nie budziły wątpliwości. On sam nie zaprzeczał temu, że sprzedał i utracił przedmioty, które były przez niego leasingowane, wyjaśniając powody, dla których tak postąpił, jaką miał motywację.</p> <p>Uznając sprawstwo oskarżonego co do zarzuconego mu czynu za w pełni dowiedzione Sąd zastosował wobec oskarżonego środek probacyjny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 66;art. 66 § 1)">art. 66 § 1 k.k.</a> warunkowo umarzając wobec oskarżonego postępowanie karne na okres 1 roku próby. Zagrożenie sankcją karną, przewidziane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 § 2 k.k.</a> mieści się w granicach określonych przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 66;art. 66 § 2)">art. 66 § 2 k.k.</a>, oskarżony jest osobą dotąd niekaraną, spełnione zostały zatem warunki formalne zastosowania tego środka probacyjnego.</p> <p>Sąd rozważył także na tle ujawnionych materiałów sprawy zakres winy i społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu, biorąc pod uwagę okoliczności strony przedmiotowej i podmiotowej. Powołane niżej okoliczności pozwoliły Sądowi na przyjęcie stanowiska, że wina i społeczna szkodliwość czynu oskarżonego nie są znaczne. Oskarżony jest osobą dorosłą, nie działał w anormalnej sytuacji motywacyjnej, miał obiektywną możliwość dania posłuchu prawu. Naruszone dobro prawne to mienie. Sposób i okoliczności popełnienia czynu zasługują na łagodne potraktowanie, z tego powodu, że oskarżony spłacił niemalże w całości raty leasingowe za ruchomości stanowiące przedmiot przestępstwa. Spłacał je jeszcze przez prawie 3 lata, pomimo tego, że nie był już w ich posiadaniu, utracił nad tymi rzeczy kontrolę. W ocenie Sądu, oskarżony sprzedając rzeczy stanowiące wyposażenie salonu kosmetycznego oraz wyrzucając zepsute lady chłodnicze i godząc się na zabranie ich przez osobę trzecią, działał w przekonaniu, że spłaci w całości raty leasingowe. Nierozważnie, naiwnie zakładał, że może sprzedać i zużyć te sprzęty, ponieważ i tak w przyszłości będzie ich właścicielem. Nie przewidział jednak, że może nie być w stanie w całości spłacić rat leasingowych i w razie rozwiązania umów, nie będzie mógł oddać sprzętów, które w części stały się własnością osób trzecich a w części zostały wyrzucone, zabrane przez osobę trzecią. Oskarżony nie poinformował kupujących, że nie jest właścicielem tych rzeczy, nie poinformował też leasingodawcy, że rozporządził jego mieniem. Przedstawione okoliczności w niczym nie uzasadniają zachowania oskarżonego, pozwalają jednak na ustalenie jego motywacji, zamiaru.</p> <p>Sąd wziął także pod uwagę, że oskarżony nie był dotąd karany. Sposób jego życia przed popełnieniem przypisanego mu czynu pozwala na stwierdzenie, że czyn, którego popełnienia się dopuścił stanowił tylko incydent w dotychczas ustabilizowanym życiu.</p> <p>Sąd umarzając wobec oskarżonego postępowanie karne wziął pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które powinny zostać osiągnięte w wyniku przeprowadzonego postępowania. Zdaniem Sądu już sam fakt postawienia oskarżonemu zarzutu i występowania przed Sądem w charakterze oskarżonego był dla niego wystarczająco dotkliwy i niewątpliwie odstraszy go od ponownego wejścia na drogę przestępstwa. Przekonanie takie Sąd powziął w toku postępowania jurysdykcyjnego. Oskarżonemu bardzo zależało bowiem na wzięciu udziału w rozprawie, pomimo tego, że przebywa na stałe w <span class="anon-block">H.</span>. Oskarżony na rozprawie wyraził wolę przeproszenia oskarżyciela posiłkowego, wyraził szczerą skruchę i żal za swoje zachowanie, które sam ocenił negatywnie. Te wszystkie okoliczności doprowadziły Sąd do stwierdzenia, że zastosowanie wobec niego środka probacyjnego w postaci warunkowego umorzenia postępowania na minimalny okres 1 roku próby będzie wystarczające by spełnić cel prewencji indywidualnej.</p> <p>W ocenie Sądu tak ukształtowana reakcja karna spełnia również cel prewencji generalnej, uświadamiając społeczeństwu, że przestępstwo tego typu, co popełnione przez oskarżonego, spotka się ze zdecydowaną reakcją organów wymiaru sprawiedliwości, kształtując z drugiej strony postawy akceptowane społecznie. Chodzi zatem o utwierdzenie społeczeństwa w przekonaniu, że przepisy prawa karnego zapewniają skuteczne ściganie sprawców i że każdy poniesie odpowiedzialność w wypadku ich naruszenia.</p> <p>Zdaniem Sądu zastosowanie wobec oskarżonego <span class="anon-block">J. B. (1)</span> represji karnej poprzez orzeczenie kary byłoby w opinii Sądu, na tle ujawnionych wyżej okoliczności, środkiem zbyt surowym, a wymieniona wyżej zasada kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa zrealizowana została już poprzez szybkie ustalenie sprawcy przestępstwa i jego osądzenie.</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>3.4. Umorzenie postępowania</p> </td> <td colspan="4"> <br/> </td> <td colspan="5"> <br/> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <br/> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>Uniewinnienie</p> </td> <td colspan="4"> <br/> </td> <td colspan="5"> <br/> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <br/> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <strong> <!-- -->KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia <br/> z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Punkt z wyroku odnoszący się <br/> do przypisanego czynu</em> </p> </td> <td colspan="7"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <br/> </td> <td colspan="2"> <br/> </td> <td colspan="3"> <br/> </td> <td colspan="7"> <br/> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <strong> <!-- -->1 Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia <br/> z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu</em> </p> </td> <td colspan="7"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <br/> </td> <td colspan="2"> <br/> </td> <td colspan="3"> <br/> </td> <td colspan="7"> <br/> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <strong> <!-- -->6. inne zagadnienia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <em> <!-- -->W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, <br/> a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p>Oskarżyciel posiłkowy wniósł o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody na jego rzecz. Wniosek taki sformułował również oskarżyciel publiczny w głosach stron. W ocenie Sądu wnioski te nie mogły zostać uwzględnione. Przede wszystkim z tego powodu, że roszczenie o zapłatę nierozliczonych należności z umów leasingu, a jednocześnie wynikające pośrednio z popełnionego przestępstwa, jest przedmiotem innego postępowania – postępowania upadłościowego. Jak wynika bowiem z oświadczenia oskarżyciela posiłkowego, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika z 18 października 2023 roku, zgłosił on swoją wierzytelność wobec <span class="anon-block">J. B. (1)</span> „znajdującego się w upadłości”. Oświadczenie to stanowiło odpowiedź na wezwanie sądu do wskazania czy w związku z ogłoszeniem upadłości przez <span class="anon-block">J. B. (1)</span> postanowieniem z 23 czerwca 2020 roku sygn. akt XVIII GU 443/20 zgłosił on swoje wierzytelności na listę wierzytelności.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 415;art. 415 § 1)">art. 415 § 1 k.p.k.</a> obowiązku naprawienia szkody i nawiązki na rzecz pokrzywdzonego nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania. Wskazać jeszcze trzeba, że zgodne z art. 264 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe wyciąg z zatwierdzonej przez sędziego-komisarza listy wierzytelności, zawierający oznaczenie wierzytelności oraz sumy otrzymanej na jej poczet przez wierzyciela, jest tytułem egzekucyjnym przeciwko upadłemu. Z tego względu zakaz kumulowania tytułów egzekucyjnych stał na przeszkodzie orzeczeniu w niniejszym postępowaniu środka kompensacyjnego na rzecz oskarżyciela posiłkowego.</p> <p>Ponadto podkreślić trzeba, że oskarżyciel publiczny błędnie zarzucił w akcie oskarżenia wyrządzenie przez oskarżonego szkody w kwocie 95000 złotych, co stanowi wartość sprzeniewierzonych sprzętów przez oskarżonego. Dokładna analiza dowodów zgromadzonych w sprawie doprowadziła Sąd do wniosku, że wartość tych ruchomości nie jest równa wysokości szkody jaką poniósł oskarżyciel posiłkowy. Jak już bowiem wyjaśniono wyżej w uzasadnieniu, oskarżony spłacił niemalże w całości raty leasingowe, pozostało mu do zapłaty odpowiednio 2 i 4 raty oraz tzw. ceny wykupu przedmiotów leasingu, które w ocenie oskarżyciela posiłkowego wynosiły 39670,74 złote i 4965,67 złotych. Nie bez znaczenia jest również fakt, że w toku postępowania przygotowawczego oskarżyciel posiłkowy odzyskał część ruchomości stanowiących przedmiot jednej z umów leasingu. Z tych wszystkich względów Sąd wyeliminował z opisu czynu słowa „powodując szkodę w łącznej wysokości 95 000 złotych”, gdyż fakt ten nie został udowodniony. Dodać w tym miejscu należy, że wyrządzenie szkody nie należy do znamion występku sprzeniewierzenia, takie sformułowanie nie było zatem konieczne w opisie zarzuconego i przypisanego oskarżonemu czynu.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67;art. 67 § 3;art. 67 § 3 zd. 1)">art. 67 § 3 zd. 1 k.k.</a> umarzając warunkowo postępowanie karne, sąd nakłada na sprawcę obowiązek naprawienia szkody w całości albo w części, a w miarę możliwości również zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, albo zamiast tych obowiązków orzeka nawiązkę. Kategoryczne brzmienie przywołanego przepisu prowadzi do wniosku, że w razie wyrządzenia przestępstwem szkody lub krzywdy w wyroku warunkowo umarzającym postępowanie obligatoryjne jest orzeczenie środka kompensacyjnego o funkcji probacyjnej. Jednakże przepis ten nie wyłącza zakazu kumulacji tytułów egzekucyjnych, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 415)">art. 415 k.p.k.</a> Z tego powodu obowiązku naprawienia szkody, zadośćuczynienia za doznaną krzywdę i nawiązki nie orzeka się jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono (zob. np. <em> <!-- -->A. Zoll [w:] Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Część II. Komentarz do art. 53-116, wyd. V, red. W. Wróbel, Warszawa 2016, Lex).</em> </p> <p>Już tylko na marginesie wskazać wypada, że w toku postępowania oskarżyciel posiłkowy podawał różne kwoty, które miały stanowić szkodę jaką poniósł w związku z popełnieniem przez oskarżonego przypisanego mu czynu. Taka postawa dziwi i budzi wątpliwości, zwłaszcza, że oskarżyciel posiłkowy jest profesjonalnym podmiotem zawodowo zajmującym się umowami leasingu i osiąganiem z nich korzyści. Wniósł o zasądzenie na jego rzecz obowiązku naprawienia szkody, ale sprecyzował jej wysokość dopiero na końcowym etapie postępowania, na wezwanie sądu, nie wykazując żadnej inicjatywy dowodowej w tym zakresie. Oskarżyciel posiłkowy przemilczał nadto fakt, że część bardziej wartościowych przedmiotów z umów leasingu odzyskał. W tym miejscu przypomnieć należy, że przedmiotem procesu karnego nie jest ustalanie wysokości szkody majątkowej jaką spowodował swoim zachowaniem oskarżony. Niewątpliwie kwestia ta ma znaczenie dla oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu będącego przedmiotem postępowania. Jednakże w niniejszym postępowaniu Sąd nie znalazł podstaw do przeprowadzania z urzędu dowodów na okoliczność wysokości szkody, gdyż po pierwsze wyrządzenie przez oskarżonego szkody nie jest znamieniem występku sprzeniewierzenia a po drugie kwestia ta powinna być przedmiotem postępowania cywilnego. Wiąże się bowiem z niewykonaną umową leasingu. Oskarżyciel posiłkowy jako podmiot gospodarczy, zawodowo zajmujący się umowami leasingu, powinien być najbardziej zainteresowany kwestią bezspornego ustalenia wysokości szkody majątkowej jaką poniósł. Tymczasem ograniczył się do trzech pism, w których wskazywał różne kwoty, jakie miałyby stanowić kwotę wykupu sprzętów objętych umowami leasingu, ich wartość oraz szkodę jaką poniósł. Z uwagi na istotne rozbieżności co do ceny wykupu sprzętów na dzień rozwiązania umów, Sąd przyjął wersję najkorzystniejszą dla oskarżonego.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <strong> <!-- -->KOszty procesu</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="14"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>II.</p> </td> <td colspan="14"> <p>Oskarżyciel posiłkowy był reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika i wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów ustanowienia pełnomocnika. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 629)">art. 629 k.p.k.</a> Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego 840 złotych, ustalone na podstawie § 11 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>III.</p> </td> <td colspan="14"> <p>Zasadą w procesie karnym jest ponoszenie jego kosztów przez oskarżonego. Zasada ta obowiązuje również w razie warunkowego umorzenia postępowania. Nie znajdując podstaw do odstąpienia od tej zasady, Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 130 złotych tytułem kosztów sądowych, na które składało się: 60 złotych tytułem opłaty, ustalone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 7)">art. 7 ustawy z 23 czerwca o opłatach w sprawach karnych</a>, 40 zł tytułem ryczałtu za doręczenia wezwań i innych pism za postępowanie przygotowawcze oraz sądowe, ustalone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031081026" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym - Dz. U. z 2003 r. Nr 108, poz. 1026 (§ 1)">§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym</a> i 30 złotych za wydanie informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego, ustalone na podstawie § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2014 roku w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <p> <strong> <!-- -->1 8. POdpis</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> <br/> </td> </tr> </table> <br/> <br/> <br/> <br/> <br/> <br/> <br/> <br/> <br/> <br/> <br/> <br/>