I ACa 535/11

<p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sygn. akt I ACa 535/11 </span> </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 7 grudnia 2011r.</strong> </p> <p>Sąd Apelacyjny w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SA Zbigniew Stefan Cendrowski</p> <p>Sędziowie:SA Maria Rodatus</p> <p>SO del. Edyta Mroczek (spr.)</p> <p>Protokolant:sekr. sąd. Monika Likos</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011r. w Warszawie</p> <p>na rozprawie sprawy z powództwa <span class="anon-block">J. D.</span> </p> <p>przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Sprawiedliwości</p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powoda</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 27 października 2010r.</p> <p>sygn. akt I C 300/10</p> <p>1.  <strong> <!-- -->oddala apelację; </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->zasądza od <span class="anon-block">J. D.</span> na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 2700zł (dwa tysiące siedemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. </strong> </p> <p>Sygn. akt I ACa 535/11</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 27 października 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił powództwo <span class="anon-block">J. D.</span> skierowane przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Ministra Sprawiedliwości o zapłatę zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych w czasie pobytu w przepełnionych celach różnych zakładów karnych.</p> <p> <strong> <!-- -->Powyższy wyrok zapał po dokonaniu przez Sąd I instancji następujących ustaleń faktycznych i rozważań prawnych. </strong> </p> <p>Sąd I instancji ustalił, że powód <span class="anon-block">J. D.</span> przebywał w okresie <br/>od 6 sierpnia 1997r. do 19 października 2009 r. (z przerwami ) w różnych jednostkach penitencjarnych na terenie kraju, a mianowicie w Areszcie Śledczym w <span class="anon-block">K.</span>, w Areszcie Śledczym w <span class="anon-block">S.</span> - czterokrotnie, w Zakładzie Karnym w <span class="anon-block">P.</span>, w Zakładzie Karnym w <span class="anon-block">R.</span> - dwukrotnie, w Zakładzie Karnym w <span class="anon-block">Ł.</span> oraz w Areszcie Śledczym w <span class="anon-block">L.</span>.</p> <p>Podczas pobytu w Areszcie Śledczym w <span class="anon-block">L.</span> w okresie od 8 marca 2009r. do 19 października 2009r. powód był osadzony w celach, których powierzchnia przypadająca na jednego osadzonego wynosiła od 2,30 m^{<!-- -->2}, do 2,94 m^{<!-- -->2}. Pobyt osadzonych w celach, w których powierzchnia mieszkalna wynosiła mniej niż 3m^{<!-- -->2} na osobę wynikała z zarządzenia Dyrektora Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">L.</span> nr <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 31 grudnia 2008r. oraz zarządzenia nr <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 30 kwietnia 2009r., o czym był informowany sędzia penitencjarny. Cele mieszkalne, w których przebywał powód były w dobrym stanie technicznym, wyposażone w sprzęt kwaterunkowy, zapewniający osadzonemu osobne miejsce do spania i odpowiednie warunki higieny. Na oknach w celach były zamontowane plastikowe ekrany uniemożliwiające osadzonym bezprawne kontakty między sobą, mające stosowne atesty i zapewniające dostęp świeżego powietrza. Wszystkie cele spełniają normę oświetlenia 200 Lx wynikającą z wytycznych. Kontrola osobista osadzonych jest przeprowadzana zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 116;art. 116 § 2;art. 116 § 3;art. 116 § 4)">art. 116§2,3,4 k.k.w.</a> w wypadkach uzasadnionych względami porządku i bezpieczeństwa.</p> <p>Podczas pobytu w zakładach karnych i aresztach śledczych powód pozostawał pod opieką lekarzy, przede wszystkim neurologa (z powodu stwierdzonej epilepsji), korzystał także z pomocy stomatologa i ortopedy. Według ustaleń Sądu Okręgowego powód od 1985 r. używa narkotyków. W 1997 r. wynik badania na obecność u powoda wirusa HIV był ujemny natomiast w dniu 11 września 2002 r. powód był nosicielem wirusa HIV.</p> <p>Zarzuty sformułowane w pozwie zostały poddane analizie przez Sąd Okręgowy z punktu widzenia naruszenia dóbr osobistych powoda w postaci godności i zdrowia. W ocenie Sądu mimo ciążącego na powodzie obowiązku wynikającego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>, nie udowodnił on faktu naruszenia jego dóbr osobistych. Nie znalazły potwierdzenia zarzuty powoda o uwłaczającym godności traktowaniu go w czasie jego pobytu w warunkach izolacji więziennej, polegającym na osadzaniu go w przeludnionych celach, braku dostępu do świeżego powietrza i światła dziennego oraz braku dostępu do opieki medycznej. Zdaniem Sądu Okręgowego pozwany Skarb Państwa - Minister Sprawiedliwości wykazał, że osadzenie powoda w celach w warunkach, w których powierzchnia na jedną osobę wynosiła mniej niż 3 m^{<!-- -->2}, było zgodne z prawem. Dyrektor pozwanego Aresztu Śledczego, stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 248;art. 248 § 1)">art. 248 § 1 k.k.w.</a>, wydawał zarządzenia o umieszczaniu osadzonych na czas określony w warunkach, w których powierzchnia w celi na jedną osobę wynosi mniej niż 3 m^{<!-- -->2} i bezzwłocznie informował o tym sędziego penitencjarnego. Zdaniem Sądu I instancji tej oceny nie może również zmienić uznanie przez Trybunał Konstytucyjny przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 248;art. 248 § 1)">art. 248 § 1 k.k.w.</a> za niezgodny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">konstytucją</a>, ani też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2007 r., (V CSK 431/06, OSNC 2008/1/13), w którym przyjęto, że odbywanie kary w przeludnionej celi narusza dobro osobiste, z uwagi na odmienny stan faktyczny, który legł za podstawę powyższych rozstrzygnięć. Dolegliwości odczuwane przez powoda w związku z okresowym i niezbyt długim przeludnieniem w celach w placówkach penitencjarnych, w których przebywał, były immanentnie związane z karą pozbawienia wolności stanowiąc jej nieunikniony element cierpienia i nie świadczą o naruszeniu godności osobistej powoda, nie były w żadnej mierze upokarzające. Ponadto, w miejscach osadzenia powoda nie wystąpiła kumulacja niedogodności związanych z przebywaniem w ciasnych celach w postaci np. braku dostatecznej liczby łóżek, czy innego sprzętu, wody, światła, czy wentylacji. Okresowo występujące przeludnienie oparte na obowiązującym prawie, nieprzekraczające w sposób rażący norm zaludnienia nie uzasadnia przyjęcia naruszenia dóbr osobistych. W ocenie Sądu Okręgowego, pozwany skutecznie odparł zarzuty powoda dotyczące warunków bytowych i sanitarnych panujących w celach mieszkalnych zakładów karnych i aresztów śledczych. Jednocześnie Sąd I instancji, wyraził pogląd, że powód domagając się zapłaty zadośćuczynienia, nadużywa prawa podmiotowego w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> bowiem miał on zapewnione lepsze warunki bytowe, niż znaczna część osób przebywających na wolności.</p> <p>Sąd Okręgowy uznał za uzasadniony zarzut pozwanego przedawnienia roszczenia powoda wywodzonego z zarażenia go wirusem HIV. Sąd ten ustalił, że powód już w dniu 11 września 2002 r., kiedy to otrzymał skierowanie do Poradni Chorób Zakaźnych, w którym zostało zaznaczone, że jest on nosicielem wirusa HIV, dowiedział się o chorobie. W tym stanie rzeczy wynikający z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442;art. 442 § 1)">art. 442§1 k.c.</a> w brzmieniu sprzed zmiany z 31 grudnia 2007 roku trzyletni termin przedawnienia upłynął przed wniesieniem pozwu w niniejszej sprawie (28.09.2009r.). Ponadto Sąd zaznaczył, że powód nie przedstawił żadnych dowodów na to, że jest nosicielem wirusa HCV, ani że został nim zakażony podczas pobytu w warunkach izolacji więziennej.</p> <p>O kosztach procesu postanowiono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a> uwzględniając trudną sytuację materialną powoda oraz charakter zgłoszonego żądania.</p> <p>Od powyższego wyroku powód wniósł apelację zaskarżając go w całości, domagając się jego zmiany i uwzględnienia dochodzonego roszczenia. Apelujący wyrokowi zarzucił, iż mimo przyznania przez sąd, że przebywał on <br/>w celach o zmniejszonym metrażu nie uwzględniono jego powództwa. Ponadto, apelujący podniósł, iż w jego ocenie dostatecznie dowiódł, że podczas pobytu <br/>w Zakładzie Karnym w <span class="anon-block">R.</span> był zdrowy, jak również, iż w warunkach uwięzienia został zakażony wirusem HCV.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Apelacja nie ma uzasadnionych podstaw.</p> <p>Sąd Apelacyjny podziela ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I Instancji i przyjmuje je za własne. Na akceptację zasługują także rozważania prawne Sądu Okręgowego. Jedynie nie można zaakceptować stanowiska Sądu Okręgowego, jakoby żądanie powoda ochrony jego dóbr osobistych należało uznać za sprzeczne z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> Rację ma Sąd I Instancji wskazując, że obowiązkiem powoda było wykazanie, że doszło do naruszenia jego dóbr osobistych poprzez osadzenie powoda w celach, w których panowały nieludzkie warunki. Powód tymczasem nie sprostał temu obowiązkowi wynikającemu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24;art. 24 § 1)">art. 24 § 1 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> Przede wszystkim powód winien wykazać, że odbywał karę pozbawienia wolności w warunkach przeludnienia, przy nieodpowiednich warunkach bytowych i sanitarnych. Powoływanie się jedynie na okoliczność, że dobra powoda zostały naruszone nie można uznać za wystarczające dla powstania odpowiedzialności w myśl dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24)">art. 24 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 448)">art. 448 k.c.</a>, zważywszy, iż pozwany wyżej wskazanym twierdzeniom zaprzeczył. Same twierdzenia powoda w tym zakresie, nie mogą stanowić podstawy ustaleń, a w konsekwencji powód winien wykazać inicjatywę dowodową, której zaniechał.</p> <p>Sąd Okręgowy dokonał wnikliwych ustaleń i właściwej oceny warunków pozbawienia wolności powoda, na które składały się między innymi powierzchnia przypadająca na jedną osobę, dostęp światła i świeżego powietrza, warunki sanitarne i warunki do spania, jak również czas ich trwania. Wskazać należy, że jedynie w ciągu 8 dni marca 2009r. oraz w ciągu 9 dni na przełomie września - października 2009r. powierzchnia przypadająca na jednego osadzonego, w której przebywał powód wynosiła 2,30m^{<!-- -->2} - 2,66 m^{<!-- -->2}, w pozostałym okresie pobytu powoda w Areszcie Śledczym w <span class="anon-block">L.</span> powierzchnia ta jedynie w niewielkim zakresie - kilkunastu setnych m^{<!-- -->2} -odbiegała od przyjętych norm. Co do pobytu powoda w pozostałych jednostkach penitencjarnych, powód nie wykazał, aby istotnie przebywał w przeludnionych celach w warunkach uwłaczających jego godności. Zasadnie zatem stwierdził Sąd Okręgowy, że niedogodności odczuwane przez powoda w związku z okresowym przeludnieniem w celach w aresztach śledczych i zakładach karnych nie przewyższyły poziomu nieuniknionego cierpienia, właściwego dla uwięzienia i nie przekroczyły progu jego dotkliwości. Trafnie wskazał Sąd I instancji, że w aresztach śledczych i zakładach karnych, w których przebywał powód nie nastąpiła kumulacja uciążliwości związanych z przebywaniem w przeludnionych celach w postaci braku niedostatecznej liczby łóżek, wody, światła i która to uciążliwość przekroczyłaby określony poziom dolegliwości i upokorzenia uzasadniający wniesione powództwo. Wymaga podkreślenia, że cele mieszkalne, w których przebywał powód były w dobrym stanie technicznym, wyposażone w sprzęt kwaterunkowy, zapewniający osadzonemu osobne miejsce do spania i odpowiednie warunki higieny. Okresowo, w miarę potrzeby cele były malowane, usuwano drobne usterki. Dodatkowo osadzeni mają zapewnione zajęcia rekreacyjne na świeżym powietrzu oraz inne formy rozrywki.</p> <p>Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 18 października 2011 r. w sprawie III CZP 25/11 (Lex 955054) wskazał, że umieszczenie osoby pozbawionej wolności w celi o powierzchni przypadającej na osadzonego mniejszej niż 3m^{<!-- -->2} może stanowić wystarczającą przesłankę stwierdzenia naruszenia jej dóbr osobistych. (Tym samym, przy ocenie żądania powoda, powoływanie się przez Sąd I instancji na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> uznać należało za nietrafne). Powyższa konkluzja Sądu Najwyższego nie oznacza, że omawiana sytuacja zawsze i automatycznie jest kwalifikowana jako naruszenie dóbr osobistych osoby osadzonej. Przesłanką przyznania zadośćuczynienia, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 448)">art. 448 k.c.</a> jest doznanie przez osadzonego krzywdy, której ustalenie oraz rozmiar podlega ocenie sądu orzekającego, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności konkretnej sprawy. Sąd Okręgowy dokonując analizy okoliczności pobytu powoda w jednostkach penitencjarnych dokonał prawidłowej oceny oraz subsumpcji. W cytowanej wyżej uchwale Sąd Najwyższy podkreślił, że w przypadku podnoszenia przez osoby osadzone zarzutów naruszenia więcej niż jednego warunku pobytu – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – podlegają one łącznej ocenie. Takiej oceny dokonał również Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie wskazując, że okresowe i niedługotrwałe przeludnienie w czasie pobytu powoda w celach jednostek penitencjarnych było immanentnie związane z karą pozbawienia wolności stanowiąc nieunikniony element cierpienia, który jednakże nie wykraczał poza ten poziom.</p> <p>Prawidłowo także przyjął Sąd I instancji, że pozwany obalił domniemanie bezprawności poprzez wykazanie okoliczności świadczących o istnieniu przesłanek przejściowego ograniczenia powierzchni przypadającej na jednego osadzonego przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 248)">art. 248 k.k.w.</a> (obowiązującym w okresie objętym roszczeniem dochodzonym w pozwie, a który z dniem 6 grudnia 2009 r. utracił moc na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26/05/2008r., SK 25/07, OTK-A 2008, nr 4, poz.62). W szczególności wykazał on, że umieszczanie osadzonych na czas określony w warunkach, w których powierzchnia celi na jedną osobę wynosiła mniej niż 3 m^{<!-- -->2}, nastąpiło z konkretnej przyczyny o charakterze wyjątkowym i tymczasowym oraz było poprzedzone zarządzeniem dyrektora Aresztu Śledczego i bezzwłoczną informacją o takiej sytuacji kierowaną do sędziego penitencjarnego. Między innymi w zarządzeniu Dyrektora AŚ w <span class="anon-block">L.</span> z dnia 30 kwietnia 2009r. mowa jest o konieczności dokończenia prac remontowych w celach. Podzielić także należy pogląd, że odroczenie w czasie skutku wyroku Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego sprzeczność przepisu ustawowego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucją</a> oznacza, że do momentu wskazanego w tymże wyroku przepis ten nadal obowiązuje. Sprowadza się to do konkluzji, iż działania pozwanego były oparte o obowiązujący porządek prawny, a zatem nie były bezprawne. Natomiast tylko działania lub zaniechania bezprawne mogą stanowić podstawę odpowiedzialności z tytułu naruszenia dóbr osobistych w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24;art. 24 § 1)">art. 24 § 1 k.c.</a> </p> <p>W kwestii roszczenia o odszkodowanie i zadośćuczynienie z tytułu zakażenia powoda wirusem HIV rozstrzygnięcie Sądu I instancji również jest prawidłowe. Pozwany w stosunku do powyższego roszczenia zgłosił zarzut przedawnienia. Ujawnione w sprawie okoliczności nie przemawiają za zastosowaniem konstrukcji zawartej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a>, na której podstawie Sąd wyjątkowo może nie uwzględnić zarzutu upływu terminu przedawnienia roszczenia <em> <!-- -->(vide: wyrok SN z 27/06/2001r., II CKN 604/00, Lex 49120)</em>.</p> <p>Powód podnosi, iż nie był świadomy zakażenia wirusem HIV. Niewątpliwie jednak, na co słusznie wskazał Sąd Okręgowy, z chwilą otrzymania skierowania do Poradni Chorób Zakaźnych tj. w dniu 11 września 2002 r. powód dowiedział się o zarażeniu go wirusem HIV. Początkiem trzyletniego biegu przedawnienia, w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 442;art. 442 § 1)">art. 442 § 1 k.c.</a> – mającym zastosowanie w niniejszej sprawie – jest moment „dowiedzenia się o szkodzie”. Przy czym zgodnie z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 1963r. ( III PO 6/62, OSNCP 1964, nr 5, poz. 87) „poszkodowany wie o powstaniu szkody już w chwili, gdy zdaje sobie sprawę z ujemnych następstw zdarzenia, wskazujących na fakt powstania szkody”. Okoliczności, na które powołuje się apelujący, nie pozwalają uznać za przekonywujące jego twierdzeń, co do stanu jego braku świadomości zakażenia i nie stanowią uzasadnienia dla uwzględnienia roszczenia w tym zakresie.</p> <p>Odnośnie zakażenia powoda wirusem HCV stwierdzić należy, że m.in. z notatek służbowych Zakładu Opieki Zdrowotnej ZK w <span class="anon-block">R.</span> (k.86) wynika, że powód informował służby więzienne, że leczy się na żółtaczkę i ma wirusowe zapalenie wątroby od 1998r. Z dokumentacji lekarskiej wynika, iż na dzień 3 października 2002 r. stwierdzono, u powoda zakażenie wirusem HCV, niemniej jednak, jak słusznie wskazał Sąd Okręgowy, brak jest dowodu, iż zakażenie to nastąpiło w czasie uwięzienia powoda w jednej z jednostek penitencjarnych. Z akt sprawy wynika natomiast, iż powód prowadzi tryb życia sprzyjający zakażeniu, w szczególności stosuje dożylnie środki odurzające, co prowadzi do wniosku, iż do zakażenia mogło dojść z przyczyn odmiennych aniżeli podnoszone w pozwie. Tym samym powód nie spełnił ciążącego na nim obowiązku udowodnienia faktu, z którego wywodził skutki prawne. Konsekwencją zaniechania temu obowiązkowi jest nieuwzględnienie dochodzonego roszczenia.</p> <p>Z tych wszystkich przyczyn odmowa udzielenia powodowi żądanej ochrony prawnej była uzasadniona i apelacja w braku usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98§1 i 3 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391§1 k.p.c.</a> uznając, że nie zachodzą żadne szczególne okoliczności uzasadniające zwolnienie powoda od obowiązku zwrotu kosztów zastępstwa procesowego należnego przeciwnikowi.</p> </div>