KIO 2291/10
Апелляционная палата по госзакупкам (KIO)2010-11-02
Номер дела
KIO 2291/10
Дата решения
2010-11-02
Тип
SENTENCE
Судьи
Klaudia Szczytowska-Maziarz (PRESIDING_JUDGE)
Текст решения
str. 1
KIO 2291/10
Sygn. akt: KIO 2291/10
WYROK
z dnia 2 listopada 2010 r.
Krajowa Izba Odwoławcza - w składzie:
Przewodniczący: Klaudia Szczytowska - Maziarz
Protokolant: Agata Dziuban
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 listopada 2010 r. w Warszawie odwołania
wniesionego przez Condite Sp. z o.o., ul. Piotrkowska 12, 25-510 Kielce
w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonym przez zamawiającego
Wojewódzki Szpital Specjalistyczny im. M. Kopernika w Łodzi, ul. Pabianicka 62,
93-513 Łódź
orzeka:
1. uwzględnia odwołanie, unieważnia czynność wykluczenia odwołującego się
z postępowania i odrzucenia jego oferty, unieważnienia czynność
unieważnienia postępowania i nakazuje zamawiającemu powtórzenie czynności
badania i oceny ofert,
2. kosztami postępowania obciąża Wojewódzki Szpital Specjalistyczny
im. M. Kopernika w Łodzi, ul. Pabianicka 62, 93-513 Łódź
i nakazuje:
1) zaliczyć na rzecz Urzędu Zamówień Publicznych koszty w wysokości
20 000 zł 00 gr (słownie: dwadzieścia tysięcy złotych zero groszy) z kwoty wpisu
uiszczonego przez Condite Sp. z o.o., ul. Piotrkowska 12, 25-510 Kielce,
2) dokonać wpłaty kwoty 20 000 zł 00 gr (słownie: dwadzieścia tysięcy złotych zero
groszy) przez Wojewódzki Szpital Specjalistyczny im. M. Kopernika w Łodzi,
ul. Pabianicka 62, 93-513 Łódź na rzecz Condite Sp. z o.o., ul. Piotrkowska 12,
25-510 Kielce, stanowiącej uzasadnione koszty strony poniesione z tytułu wpisu
od odwołania.
str. 2
KIO 2291/10
Stosownie do art. 198a ust. 1 i 198b ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo
zamówień publicznych na niniejszy wyrok - w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia -
przysługuje skarga za pośrednictwem Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej do Sądu
Okręgowego w Łodzi.
Przewodniczący:
………………………………
str. 3
KIO 2291/10
U Z A S A D N I E N I E
do wyroku z dnia 2 listopada 2010 r. o sygn. akt: KIO 2291/10
W postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonym w trybie
przetargu nieograniczonego pn. „Przebudowa pomieszczeń części budynku Regionalnego
Ośrodka Onkologicznego (ROO), określonego jako „Stara Onkologia"” wykonawca - Condite
Sp. z o.o. (dalej „odwołujący”) złożył odwołanie wobec czynności zamawiającego -
Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. M. Kopernika w Łodzi, polegających na
odrzuceniu oferty odwołującego i wykluczeniu go z udziału w postępowaniu.
Odwołujący zarzucił zamawiającemu naruszenia następujących przepisów ustawy
z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 113,
poz. 759 ze zm.) (dalej „ustawa Pzp”):
1. art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 24 ust. 4, poprzez odrzucenie oferty odwołującego
pomimo, iż nie podlegał on wykluczeniu, a oferta nie podlegała odrzuceniu,
2. art. 36 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 65 i art. 81 ust. 1 Prawa bankowego, poprzez uznanie,
że złożone przez odwołującego wadium w formie gwarancji bankowej odbiega od
wymogów SIWZ, podczas, gdy z jego treści nie wynika naruszenie tej specyfikacji,
a sama gwarancja jest zgodna z obowiązującymi przepisami Prawa bankowego
i ustawy Pzp,
3. art. 89 ust. 1 pkt 2, poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż gwarancja wadialna
stanowi cześć oferty, podczas gdy gwarancja ta nie jest oświadczeniem ani też
dokumentem potwierdzającym spełnianie warunków udziału w postępowaniu.
Odwołujący wniósł o:
1. unieważnienie czynności polegającej na wykluczeniu odwołującego oraz odrzucenia
jego oferty,
2. dokonanie ponownej oceny ofert złożonych w postępowaniu z uwzględnieniem oferty
odwołującego.
Odwołujący podał, że do oferty w przedmiotowym postępowaniu, zgodnie
z wymaganiami SIWZ (pkt 9.4), przedłożył zamawiającemu wadium w formie gwarancji
bankowej z dnia 5 października 2010 roku nr CRD /G/ 34907 wystawionej przez Raiffeisen
Bank Polska S.A. na kwotę 290.000 złotych. Pomimo to oferta odwołującego została
odrzucona, a on sam wykluczony z postępowania. Odwołujący wskazał, że jako podstawę
prawną odrzucenia zamawiający podał art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy Pzp, zaś w uzasadnieniu
swojej decyzji, iż przedstawiona gwarancja nie jest zgodna z zapisami SIWZ, ponieważ z jej
treści (pkt 9.4 ppkt e) wynika, że gwarancja „powinna zawierać „bezwarunkowe
str. 4
KIO 2291/10
i nieodwołalne" zobowiązanie gwaranta lub poręczyciela do zapłacenia zamawiającemu na
pierwsze pisemne żądanie, bez pośrednictwa banku lub innej instytucji pełnej sumy wadium
w przypadku, gdy zajdą ku temu ustawowe okoliczności, określone w przepisie art. 46 ust.
4a oraz 5 ustawy Pzp, szczegółowo opisane w punktach 9.13. oraz 9.14.".
Odwołujący podał, że zdaniem zamawiającego zapis, iż bank wypłacający kwotę
gwarancji w celach identyfikacyjnych wymaga, aby żądanie wypłaty było złożone za
pośrednictwem banku beneficjenta gwarancji (zamawiającego) jest niezgodny z treścią
SWIZ.
Odwołujący podniósł, że złożona przez niego w przedmiotowym postępowaniu
gwarancja bankowa gwarantuje zamawiającemu wypłatę kwoty wadium w przypadku
ziszczenia się któregokolwiek z warunków wymienionych w ustawie Pzp.
Wyjaśnił, że sposób uruchomienia zapłaty został dopuszczony w dokumencie
gwarancyjnym, poprzez zobowiązanie zamawiającego do skorzystania z pośrednictwa
swojego banku, który ma jedynie potwierdzić, że podpisy złożone na żądaniu zapłaty należą
do osób uprawnionych do zaciągania zobowiązań majątkowych w imieniu zamawiającego,
wystawiona przez Raiffeisen Bank Polska S.A. z dnia 5 października 2010 roku gwarancja
bankowa nie wprowadza natomiast żadnego warunku ograniczającego odpowiedzialność
gwaranta.
Odwołujący podniósł, że przedstawiona gwarancja bankowa, co wynika z jej treści,
jest nieodwołalna i bezwarunkowa (wymogi SIWZ), zaś określenie sposobu realizacji
uprawnień z gwarancji stanowi jedynie spełnienie niezbędnych formalności dla wypłaty tej
należności, poprzez weryfikację podpisów osób, które składają żądanie wypłaty.
W ocenie odwołującego informacja o formalności, tj. sposobie identyfikacji
występującego z żądaniem przez uzyskanie potwierdzenia wiarygodności osób
występujących w imieniu zamawiającego z żądaniem zapłaty nie może być oceniana jako
okoliczność prowadząca np. do niewypłacalności gwarancji bankowej, ma ona na celu
jedynie identyfikację występującego z żądaniem zapłaty kwoty wadium, co jest uzasadnione
również ochroną zamawiającego przed ewentualnym roszczeniem o zwrot świadczenia
nienależnego. Odwołujący podkreślił, że formalny element wypłaty kwoty wadium nie może
być również podstawą do uznania, iż wadium nie zostało wniesione, ponieważ wprowadzony
zapis SIWZ nie wywołuje skutków, jakie wiąże ustawa w zakresie innych postanowień
specyfikacji istotnych warunków zamówienia, które mogą stanowić podstawę odrzucenia
oferty wykonawcy. Odwołujący podniósł, że wadium nie jest ofertą, co oznacza, że
ewentualne niezgodności z SIWZ, w zakresie wymagań dotyczących formalności
związanych z uzyskaniem zapłaty kwoty od gwaranta, należy oceniać jedynie pod kątem
zabezpieczenia roszczeń zamawiającego.
str. 5
KIO 2291/10
Odwołujący wskazał, że ustawa Pzp nie zawiera szczególnych regulacji dotyczących
treści i formy gwarancji bankowej, dlatego w tym zakresie znajduje zastosowanie art. 81 ust.
1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz.U. z 2002 roku, Nr 72, poz. 655 ze
zm.) zgodnie, z którym gwarancją bankową jest jednostronne zobowiązanie banku -
gwaranta, że po spełnieniu przez podmiot uprawniony (beneficjenta gwarancji) określonych
warunków zapłaty, które mogą być stwierdzone określonymi w tym zapewnieniu
dokumentami, jakie beneficjent załączy do sporządzonego we wskazanej formie żądania
zapłaty, bank ten wykona świadczenie pieniężne na rzecz beneficjenta gwarancji -
bezpośrednio albo za pośrednictwem innego banku.
Zdaniem odwołującego przywołany przepis Prawa bankowego dopuszcza wypłatę
kwoty z gwarancji bądź to bezpośrednio przez gwaranta, bądź to przez inny bank
tzw. Pośredniczący, zaś prawo wyboru możliwości zapłaty, z wyłączeniem czynności innego
banku, należy, zgodnie z treścią zobowiązującą przepisu art. 36 ust. 1 pkt 8 ustawy Pzp do
zamawiającego.
W ocenie odwołującego z zapisu pkt. 9.4 lit e SIWZ wynika, iż kwota należna
zamawiającemu winna być zapłacona na pierwsze pisemne żądanie, bez pośrednictwa
banku lub innej instytucji, co oznacza, że przedmiotowym zapisem zamawiający wykluczył
udział swojego banku w wypłacie wadium (innymi słowy wykonanie świadczenia pieniężnego
z gwarancji wadialnej zgodnie z zapisami SIWZ, przy uwzględnieniu treści art. 81 Prawa
bankowego winno być dokonane bezpośrednio z banku odwołującego na rzecz
beneficjenta).
Odwołujący podniósł, że przedstawiona gwarancja wadialna Raiffeisen Bank Polska
S.A. nie uzależnia wypłaty wadium od konieczności przelewu środków na rachunek bankowy
zamawiającego w innym banku, a więc spełnienia świadczenia pieniężnego (które jest istotą
gwarancji) za pośrednictwem innego banku. Wskazał, że z treści art. 81 Prawa bankowego
jednoznacznie wynika, iż realizacja świadczenia pieniężnego (a więc wypłata środków)
następuje bezpośrednio beneficjentowi albo beneficjentowi poprzez inny bank.
W ocenie odwołującego procedura zrealizowania zapłaty z przedstawionej gwarancji
nie jest sprzeczna z treścią wymogu zawartego w postanowieniach SIWZ, po pierwsze
dlatego, że nie wprowadza pośrednictwa banku zamawiającego do wypłaty środków, po
drugie dlatego, że nie wydłuża czasu realizacji zapłaty, po trzecie dlatego, że nie powoduje
dodatkowych obciążeń finansowych zamawiającego np. dodatkowych opłat.
Odwołujący stwierdził, że zalecenie zawarte w treści gwarancji, by żądanie wypłaty
było potwierdzone przez bank prowadzący rachunek, na który ma być dokonana wypłata
z gwarancji oraz by bank ten potwierdził podpisy działających w imieniu żądającego, ma
charakter porządkowy, jest zaleceniem niewywołującym skutków normatywnych,
o charakterze formalnym.
str. 6
KIO 2291/10
Odwołujący dodatkowo wskazał, że zgodnie z przepisem art. 65 ustawy Prawo
bankowe, bank ma obowiązek sprawdzenia autentyczności i prawidłowości formalnej
dokumentu stanowiącego podstawę do wypłaty oraz tożsamość osoby dającej zlecenie, co
oznacza że bank jest zobowiązany do prawidłowego wykonania tych czynności w taki
sposób, aby wypłata nastąpiła jedynie do rąk osoby uprawnionej.
Zakwestionowaną treść gwarancji odwołujący uznał za powszechnie znaną w obrocie
prawnym i akceptowaną przez zamawiających, gdyż chroni ona również interesy
samego zamawiającego.
Odwołujący podniósł także, że wniesienie wadium w formie gwarancji nie stanowi
treści oferty, co oznacza, że zamawiający nie mógł odrzucić oferty na podstawie
art. 89 ust. 1 pkt. 2 ustawy Pzp z tego powodu, że wadium nie odpowiada wskazówkom
SIWZ.
Wskazał, że dokument gwarancji wadialnej nie jest treścią oferty - treścią oferty jest
wyłącznie zakres świadczenia wykonawcy odnoszący się do realizacji przedmiotu
zamówienia. Dodał, że zamawiający nie wskazał uzasadnienia faktycznego, które
upoważniałoby go do odrzucenia oferty odwołującego na podstawie przywołanej przez siebie
podstawie prawnej.
Na podstawie odwołania z dnia 20 października 2010 r. wraz z załącznikami
(w tym kopii Gwarancji przetargowej nr CRD/G/34907 z dnia 5 października 2010 r.
Raiffeisen Bank Polska S.A.) oraz odpowiedzi na odwołanie, złożonej przez
zamawiającego na rozprawie, a także stanowisk stron zaprezentowanych w toku
rozprawy Izba ustaliła i zważyła, co następuje: odwołanie zasługuje na uwzględnienie.
Zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 24 ust. 4 ustawy Pzp, poprzez
odrzucenie oferty odwołującego pomimo, iż nie podlegał on wykluczeniu, a oferta nie
podlegała odrzuceniu potwierdził się.
Bezsporne między stronami było wprowadzenia przez zamawiającego w jednym
z postanowień SIWZ przedmiotowego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego
wymogu odnoszącego się do wadium w szczególności w formie gwarancji bankowej, tj. aby
z jej treści wynikało zobowiązanie gwaranta do zapłacenia zamawiającemu pełnej sumy
wadium bez pośrednictwa banku lub innej instytucji.
Na rozprawie ujawniły się co najmniej dwa możliwe sposoby rozumienia wskazanego
powyżej wymogu, tj. rozumienia owego „pośrednictwa”. Były to:
str. 7
KIO 2291/10
1. pośrednictwo banku zamawiającego przy identyfikacji podpisów złożonych na
żądaniu wypłaty przez osoby upoważnione do zaciągania zobowiązań majątkowych
w imieniu zamawiającego,
2. pośrednictwo banku zamawiającego przy realizacji wypłaty kwoty wskazanej
w gwarancji.
Zamawiający na rozprawie oświadczył, że „w żadnym razie nie chodziło mu o sposób
wypłaty„, co w ocenie Izby nie wynika z literalnego brzmienia wymogu, w którym brak
jakiekolwiek rozróżnienia co do możliwych przejawów pośrednictwa podmiotów trzecich
(banku zamawiającego, innych instytucji).
Skoro zamawiający tak rozumiał wprowadzony przez siebie wymóg, a nie znajduje to
odzwierciedlenia w brzmieniu wymogu, to trudno uznać wprowadzony wymóg za
jednoznaczny.
Formalnie zamawiający odrzucił ofertę odwołującego z powołaniem się na przepis
art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy Pzp z powodu niezgodności treści gwarancji bankowej złożonej
przez odwołującego jako wadium z treścią jednego z wymogów SIWZ, a to ze względu na
następujące postanowienie tej gwarancji: „Dla celów identyfikacyjnych Państwa żądanie
wypłaty z gwarancji musi być zgłoszone naszemu bankowi za pośrednictwem Państwa
banku, który potwierdzi, że podpisy na żądaniu wypłaty zostały złożone przez osoby
upoważnione do zaciągania zobowiązań majątkowych w Państwa imieniu”.
Na rozprawie zamawiający przywołaną przez siebie podstawę prawną odrzucenia
oferty odwołującego uznał za „niezbyt szczęśliwą”, wskazując jednocześnie, że „wadium jest
nieprawidłowe, ponieważ nie zabezpiecza oferty”.
Jednak w ocenie Izby zamawiający nie miał podstaw do uznania, iż odwołujący nie
wniósł wadium (wadium jest nieprawidłowe), co uzasadniałoby wykluczenie odwołującego
z udziału w postępowaniu zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy Pzp, a konsekwencji
odrzucenie złożonej przez niego oferty na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo
zamówień publicznych.
W ocenie Izby bowiem dla oceny skuteczności wniesionego wadium rozstrzygające
jest to, czy cel ustanowienia wadium tj. zabezpieczenie roszczeń zamawiającego zarówno co
do ich maksymalnego zakresu (w przypadku wystąpienia którejkolwiek z okoliczności,
o których mowa w art. 46 ust. 4a i ust. 5 ustawy Pzp), jak również co do bezwarunkowej ich
realizacji został osiągnięty.
W ocenie Izby gwarant Raiffeisen Bank Polska S.A. zabezpieczył w pełni interes
zamawiającego na wypadek wystąpienia okoliczności, z którymi ustawa wiąże skutek
w postaci zatrzymania wadium, nie wprowadzając żadnych warunków dodatkowych
zapewniających zamawiającemu uzyskanie zapłaty wadium.
str. 8
KIO 2291/10
Przeszkodą w realizacji celu wadium nie jest z całą pewnością żądanie banku -
gwaranta odnoszące się do identyfikacji osób działających w imieniu zamawiającego.
śądanie to stanowi wymóg formalny, odnoszący się jedynie do technicznej, nie zaś
merytorycznej strony wypłaty kwoty z tytułu gwarancji, co oznacza, że prawo zamawiającego
do skutecznego dochodzenia kwoty z tytułu gwarancji nie zostało naruszone.
śądanie to nie stanowi także zagrożenia dla szybkiej realizacji przez zamawiającego
jego uprawnień, ponieważ to zamawiający ma wpływ na możliwość dysponowania przez jego
bank aktualnymi danymi odnośnie osób uprawnionych do działania w jego imieniu i wzorami
podpisów tych osób.
Izba stoi na stanowisku, iż żądanie to stanowi wręcz zabezpieczenie interesów
zamawiającego, zapobiega bowiem możliwości wypłaty wadium osobie / osobom
nieuprawnionym, niezweryfikowanym (które nie mogły zostać zidentyfikowane) przez bank
zamawiającego.
W ocenie Izby rozważenie zagrożenia interesu zamawiającego, poprzez
wprowadzenie przez gwaranta kwestionowanego żądania byłoby zasadne i celowe
wówczas, gdyby zamawiający wykazał, że jego bank pobiera opłatę (prowizję) za
potwierdzenie identyfikacji podpisów, a nadto, że jej wysokość stanowi dla zamawiającego
barierę w skorzystaniu z uprawnień z gwarancji, czego zamawiający nie uczynił.
Wobec powyższego Izba uznała brak podstaw do wykluczenia odwołującego z tego
powodu, że nie wniósł on wadium, a konsekwencji również brak podstaw do odrzucenia
oferty odwołującego.
Zarzut naruszenia przez zamawiającego art. 36 ust. 1 pkt 8 ustawy Pzp
w zw. z art. 65 i art. 81 ust. 1 Prawa bankowego, poprzez uznanie, że złożone przez
odwołującego wadium w formie gwarancji bankowej odbiega od wymogów SIWZ Izba
pozostawiła bez rozpoznania.
Izba wskazuje, że stanowiący podstawę prawną zarzutu przepis art. 36 ust. 1 pkt 8
ustawy Pzp odnosi się do zawartości SIWZ, tj. obowiązku zamawiającego objęcia jej treścią
wymagań dotyczących wadium.
Termin na wniesienie odwołania wobec treści SIWZ ustawodawca zakreślił
w przepisie art. 182 ust. 2 ustawy Pzp i termin ten w przedmiotowym postępowaniu już
upłynął.
Wobec powyższego Izba uznała zarzut za spóźniony i nie odniosła się do niego
merytorycznie.
Dodatkowo Izba wskazuje, w związku z treścią art. 180 ust. 1 ustawy Pzp, że jest
uprawniona do orzekania o czynnościach zamawiającego niezgodnych z przepisami ustawy
str. 9
KIO 2291/10
Prawo zamówień publicznych, nie zaś innych ustaw w tym w szczególności przepisami
ustawy Prawo bankowe.
Użyte w przepisie art. 180 ust. 1 ustawy Pzp pojęcie „ustawa” należy rozumieć jako
naruszenie przepisów tej właśnie ustawy i aktów wykonawczych do tejże ustawy, a także
innych aktów prawnych, jednak o tyle, o ile odwołuje się do nich ustawa Prawo zamówień
publicznych.
Takie rozumienie tego pojęcia wywieść należy po pierwsze z zasady, iż posłużenie
się przez ustawodawcę w akcie prawnym pojęciem „ustawa” bez bliższego określenia, jak je
rozumieć, oznacza ustawę, w której posłużono się tym pojęciem, po drugie z zasadą
zakazującą powtarzania przepisów zamieszczanych już w innych aktach.
Potwierdzeniem tego jest fakt, iż ustawodawca odwołując się do innej niż Prawo
zamówień publicznych ustawy używa zwrotu „odrębne przepisy”, jak ma to miejsce
np. w art. 89 ust. 1 pkt 8.
Objęcie zaś pojęciem „ustawa” przepisów aktów wykonawczych do ustawy wiązać
należy z tym, iż akty wykonawcze do ustawy wydawane są wyłącznie na podstawie delegacji
ustawowej i służyć mają jej wykonaniu.
Biorąc pod uwagę powyższe Izba uznała, że nie jest właściwa do rozpoznania
wskazanego zarzutu pod kątem jego zgodności z przepisem art. 65 i 81 ustawy Prawo
bankowe.
Zarzut naruszenia przez zamawiającego art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy Pzp, poprzez jego
zastosowanie i uznanie, iż gwarancja wadialna stanowi część oferty potwierdził się.
Bez wątpienia wadium, stanowiąc zabezpieczenie oferty, nie jest jednocześnie ofertą,
a tym samym nie jest możliwe zastosowanie do treści gwarancji bankowej złożonej jako
wadium tych przepisów ustawy, które odnoszą się do oferty w szczególności art. 82 ust. 3,
89 ust. 1 pkt 2, czy też art. 87 ust. 2 ustawy Pzp.
Izba wskazuje, że etap oceny treści oferty czy to w celu ustalenia jej zgodności
z treścią SIWZ, czy to w celu przyznania punktów zgodnie z ustanowionymi kryteriami oceny
ofert poprzedza etap jej badania pod kątem spełniania przez wykonawcę warunków udziału
w postępowaniu. Przystąpienie zaś do etapu badania spełniania przez wykonawcę
warunków udziału w postępowaniu uzależnione jest od wniesienia przez wykonawcę
wadium, z czym związana jest konsekwencja wskazana przez ustawodawcę w przepisie
art. 24 ust. 4 ustawy Pzp, który nakazuje uznać ofertę wykonawcy wykluczonego za
odrzuconą, pomimo iż treść tej oferty może być zgodna z treścią SIWZ i może być złożona
przez wykonawcę niepodlegającego wykluczeniu.
str. 10
KIO 2291/10
Sam zamawiający uznał na rozprawie przywołaną przez siebie podstawę prawną
odrzucenia oferty odwołującego za „niezbyt szczęśliwą”.
Ze względu na wskazaną powyżej odrębność dokumentu gwarancji bankowej, a tym
samym odrębność jej treści od oferty (treści oferty) Izba uznaje przywołaną podstawę
prawną za nieprawidłową, co przesądza o zasadności podniesionego przez odwołującego
zarzutu.
Izba nakazała zamawiającego unieważnienie czynności unieważnienia
przedmiotowego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, ponieważ uznanie
przez Izbę braku podstaw do odrzucenia oferty odwołującego oznacza jednocześnie brak
podstaw do unieważnienia postępowania na podstawie przepisu art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy
Pzp skoro zamawiający dysponuje ofertą odwołującego.
Biorąc powyższe pod uwagę Izba, na podstawie przepisu art. 192 ust. 1 zdanie
pierwsze ustawy Pzp, orzekła jak w sentencji.
O kosztach Izba orzekła na podstawie art. 192 ust. 9 i 10 ustawy Pzp.
Przewodniczący:
.……………………