II FSK 897/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Sędziowie NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), WSA del. Lidia Ciechomska - Florek, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 10 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej ze skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2006 r. sygn. akt I SA/Gd 569/06 w sprawie ze skargi M. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 28 kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. T. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 28 kwietnia 2006 r. w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w dniu 28 kwietnia 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G. wydał dwa postanowienia. W pierwszym stwierdził, że odwołanie od decyzji wymiarowej zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia i drugie, odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Sąd oddalił skargę w sprawie dotyczącej stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wyrok ten jest prawomocny. Oznacza to, że data doręczenia decyzji wymiarowej była przedmiotem oceny sądu orzekającego w tej sprawie i nie może być kwestionowane w niniejszym postępowaniu. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ podatkowy nie naruszył zasad postępowania dowodowego rozważając istnienie przesłanek warunkujących przywrócenie terminu, o których mowa w art. 162 Ordynacji podatkowej. Sąd podzielił stanowisko organu podatkowego, że uchybienie przez podatnika terminu nastąpiło z jego winy. Sąd podniósł, że z okoliczności sprawy wynika, że strona była pouczona o sposobie i terminie wniesienia odwołania od powyższej decyzji. Po zapoznaniu się z treścią decyzji miała świadomość jej konsekwencji i skutków prawnych w postaci uiszczenia podatku. O świadomości znaczenia treści decyzji świadczy chociażby fakt, że skarżący zdawał sobie sprawę, jak znacznym obciążeniem finansowym dla budżetu rodzinnego jest konieczność zapłacenia określonego przez organ podatku. Również z akt sprawy wynika, że skarżący prawidłowo rozumiał treść decyzji ponieważ w dniu 17 sierpnia 2005 r. złożył w biurze podawczym I Urzędu Skarbowego w G. wniosek o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań objętych decyzją poprzez ich rozłożenie na raty. Z powyższego wynika zatem, że strona pomimo pouczenia o możliwości podważenia decyzji w drodze odwołania, nie kwestionując zasadności rozstrzygnięcia organu, zwróciła się jedynie o ulgę w zapłacie podatku. Wybór środka był w tym przypadku suwerenną decyzją strony, która mając świadomość obciążającego ją zobowiązania odstąpiła od złożenia odwołania. Również fakt, iż skarżący dopiero w styczniu 2006 r., tj. blisko pół roku od otrzymania decyzji, zwrócił się o pomoc do fachowego pełnomocnika dowodzi braku należytej dbałości o własne interesy. Słusznie także, zdaniem Sądu, organ podatkowy uznał za niedowiedzione przez skarżącego istnienie problemów zdrowotnych, wskazane jako niezależna od strony przyczyna uchybienia terminu. Powyższe twierdzenia nie znajdują oparcia w materiale dowodowym sprawy. Ponadto Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w myśl art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może jedynie przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia sprawy i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wobec tego wniosek podatnika o przesłuchanie świadka nie jest prawnie dopuszczalny. W skardze kasacyjnej M. T. reprezentowany przez doradcę podatkowego zaskarżył wyrok w całości i zarzucił mu naruszeniu prawa materialnego i procesowego, tj. przepisów: 1. art. 144, art. 145, art. 148 § 1 i art. 211 Ordynacji podatkowej poprzez brak zastosowania powyższych przepisów w stosunku do decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 27 lipca 2005 r. określającej zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości, 2. art. 122, art. 162 § 1, art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak zastosowania wskazanych przepisów w stosunku do wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji złożonego wraz z odwołaniem od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 27 lipca 2005 r. określającej zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości, 3. art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie dowodu w postaci zeznań świadka M. W. mającego zasadnicze znaczenie dla oceny, czy miało miejsce doręczenie skarżącemu decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego. ponadto, naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 144, art. 145, art. 148 § 1 i art. 211, art. 122, art. 162 § 1, art. 220 § 1, art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 28 kwietnia 2006 r. z ostrożności procesowej: 1. art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 poprzez brak przeprowadzenia WSA stosownego postępowania dowodowego celem ustalenia, czy miało miejsce prawidłowe doręczanie decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego przy czym wszystkie powyższe naruszenia przepisów prawa postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynika sprawy, gdyż samo uwzględnienie niedoręczenia decyzji pierwotnej prowadzić powinno do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Także wzięcie pod uwagę przez WSA uchybień przepisom prawa materialnego w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w G. mogło prowadzić do uwzględnienia wniosku skarżącego. Powołując się na obie podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. w całości - w przypadku przesłanek z art. 188 p.p.s.a. lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz o zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wywodzi, że podatnik nie otrzymał decyzji wymiarowej, a nawet gdyby uznać, że ją otrzymał, to nie jest możliwe wykazania terminu jej doręczenia. Powołuje się przy tym na zeznania świadka i twierdzi, że osoba, której doręczono decyzję wymiarową nie była upoważniona do jej odbioru. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zarzuty zarówno natury procesowej jaki i materialnej nie mogły odnieść zamierzonego skutku bowiem autor skargi kasacyjnej nie sprostał wymogom formalnym jakie stawia ustawodawca w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W powyższym przepisie normodawca stanowi, że autor skargi kasacyjnej powinien przytoczyć podstawy kasacyjne a więc wskazać konkretny przepis prawa procesowego i prawa materialnego naruszony przez sąd (artykuł, paragraf, ustęp, punkt i inne jednostki redakcyjne) oraz uzasadnić powyższe zarzuty. Powołując zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) należało wskazać, czy Sąd dokonał błędnej interpretacji prawa materialnego, na czym ta błędna interpretacja polegała oraz należało przywołać swoją interpretację omawianego przepisu. W sytuacji zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa należało w sposób szczegółowy wykazać na czym ten błąd Sądu pierwszej instancji polegał. Natomiast zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania należało wskazać przepisy procedury sądowej zamieszczone w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem autor skargi kasacyjnej zrzuca sądowi naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej tj. art. 144, art. 145, art. 148 § 1 i art. 211 oraz art. 122, art. 162 § 1, art. 220 § 1 i art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, których to przepisów Sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie stosuje a tym samym nie może ich naruszyć. Wprawdzie w dalszej części skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4, art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 p.p.s.a. w związku z art. 144, art. 145, art. 148 § 1 i art. 211, art. 122, art. 162, art. 220 § 1, art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie skargi, jednakże główna teza uzasadnienia opiera się na twierdzeniu, że organy podatkowe nie wskazały w sposób prawidłowy terminu doręczenia decyzji wymiarowej, że błędnie przyjęły, iż przesyłkę skutecznie dostarczono doręczając ją pracownikowi skarżącej. Pomijając kwestię, że zarzuty powyższe odnoszone są do organów podatkowych należy wskazać, że w odrębnym postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego zostało stwierdzone uchybienie terminu do wniesienia odwołania (wyrok z dnia 19 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 570/06). Oznacza to, że problemem daty doręczenia decyzji wymiarowej został ostatecznie przesądzony zaś przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie kwestia winy podatnika w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Powyższej kwestii autor skargi kasacyjnej nie podnosi a to oznacza, że nie rozróżnia on istnienia dwóch postępowań w sprawie. Również całkowicie bezzasadny jest zarzut naruszenia przez Sad pierwszej instancji art. 135 w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia prawidłowości doręczenia decyzji wymiarowej. Sąd Administracyjny jest sądem kasacyjnym i stosownie do przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Wyjątkowo Sąd może przeprowadzić postępowanie dowodowe uzupełniające jednakże tylko z dokumentu, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 p.p.s.a). Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.