I OSK 69/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak, Sędziowie NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.), Jerzy Krupiński, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt IV SA/Po 909/06 w sprawie ze skargi R. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt IV SA/Po 909/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę R. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta Miasta Leszna z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...]. Decyzjami tymi przyznano R. C. zasiłek celowy w wysokości 40 zł na opłacenie czynszu. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd wyjaśnił, że w sprawie nie budziło wątpliwości, że skarżący spełnił kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej – uzyskał bowiem dochód poniżej 461 zł, a potrzeba o jaką występował mieściła się w zakresie potrzeby bytowej. Zachowane zostały zatem wymagania wynikające z art. 39 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.). Zarzut skarżącego dotyczący wysokości świadczenia Sąd uznał za niezasadny, zwłaszcza że przyznano mu dodatek mieszkaniowy, a do lipca 2006 r. otrzymał zasiłki celowe na opłacenie czynszu w kwocie 490 zł. Reprezentowany przez adwokata z urzędu, R. C. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania i zarzucając: – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 3 ust. 1 i art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) poprzez błędne uznanie, iż przyznany skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 40 zł jest wystarczający dla zaspokojenia jego niezbędnych potrzeb. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), dalej "ustawa o pomocy", pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia ewidentnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. W ramach tak rozumianego wsparcia osób i rodzin art. 39 ust. 1 ustawy stanowi, iż w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek ten, stosownie do ust. 2 art. 39, może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Jak z przepisów tych wynika pomoc społeczna w formie zasiłku celowego może być udzielona aby zaspokoić niezbędną potrzebę bytową, a przykładowy wachlarz potrzeb jest wskazany w ust. 2 art.39. Podkreślić trzeba, że nie jest to wyliczenie enumeratywne, zatem zasiłek celowy może być także przyznany na zaspokojenie innej potrzeby, byleby tylko mieściła się ona w pojęciu "niezbędnej potrzeby bytowej". Pokrycie kosztów czynszu, gdyż o zasiłek celowy na taki wydatek wystąpił R. C., jest niewątpliwie niezbędną potrzebą bytową, zatem zasiłek na ten cel może być przyznany. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśnił zatem błędnie przytoczonych wyżej przepisów ustawy o pomocy społecznej, co zarzucono w skardze kasacyjnej. Skarżącemu raczej chodzi o wysokość przyznanego zasiłku celowego, jednakże w tym względzie nie da zarzucić Sądowi błędnej wykładni tych przepisów. Wojewódzki Sąd dokonał oceny zaskarżonych decyzji w świetle pomocy społecznej udzielonej skarżącemu, właśnie na cele opłaty czynszu i należy zgodzić się z Sądem, że nie było podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji, mając na uwadze wysokość pomocy już udzielonej na ten cel. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O wynagrodzeniu adwokata z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie postępowania ze skargi kasacyjnej orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, bowiem art. 209 i 210 ww. ustawy dotyczy tylko kosztów pomiędzy stronami postępowania.