I OSK 1728/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA: Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek Wojciech Chróścielewski (spr.) Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Gd 378/07 w sprawie ze skargi K. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o niesamodzielności lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 12 lipca 2007 r., II SA/Gd 378/07 oddalił skargę K. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o niesamodzielności lokalu mieszkalnego. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy. K. C. wystąpiła z wnioskiem o unieważnienie zaświadczenia Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] listopada 2001 stwierdzającego, że lokal mieszkalny nr 2 przy ul. [...] w G. jest samodzielnym lokalem mieszkalnym. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. Prezydent Miasta Gdańska odmówił unieważnienia tego zaświadczenia, a Wojewoda Pomorski postanowieniem z dnia [...] grudnia utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W wyniku skargi K. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 24 maja 2006 r., II SA Gd/123/05 uchylił postanowienia organów obu instancji, wskazujące od zaświadczenia nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Kwestionowanie zaświadczenia może nastąpić jedynie w drodze wniosku o wydanie nowego zaświadczenia. Organy administracji winny wyjaśnić czy wniosek skarżącej dotyczył stwierdzenia nieważność wydanego zaświadczenia czy też wydania zaświadczenia nowego o żądanej treści. W trakcie ponownego postępowania skarżąca wskazała, że żąda unieważnienia zaświadczenia z dnia [...] listopada 2001 r. i wydania zaświadczenia, że przedmiotowy lokal nie jest i nie może być lokalem samodzielnym w oparciu o opinie architektoniczne, a także poszerzenia lokalu nr 1, stanowiącego jej własność o lokal nr 2 celem przywrócenia stanu pierwotnego przez umożliwienie jej wykupu. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia o niesamodzielności lokalu mieszkalnego nr 2 przy ul. [...] w G. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca podniosła, że organ nie wziął pod uwagę opinii sporządzonych przez architektów, według których przedmiotowy lokal nie jest samodzielny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Powołało się na stanowisko doktryny, iż lokal samodzielny to taki, do którego korzystania nie jest konieczne korzystanie z urządzeń znajdujących się w innych lokalach. Przedmiotowy lokal posiada wejście z klatki schodowej, składa się z przedpokoju, pokoju, kuchni, łazienki oraz wc. Jest wyposażony w instalację elektryczną, gazową, wodną, sanitarną, c.o. z sieci miejskiej i jest wyodrębniony trwałymi ścianami. Okoliczność, że ściana oddzielająca lokale nr 1 i 2 nie zapewnia właściwej izolacji akustycznej, czy też to, że nie jest zlokalizowana w optymalnym miejscu nie może przesądzać o samodzielności lub nie lokalu. W skardze do Sądu skarżąca podniosła, że oba lokale stanowiły przed adaptacją jeden samodzielny lokal mieszkalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swego wyroku powołał się na art. 2 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. nr 80, poz. 903 ze zm.) zgodnie, z którym samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych, W doktrynie przyjmuje się, że z samodzielnym lokalem mamy do czynienia wtedy, gdy do korzystania z niego nie jest konieczne korzystanie z urządzeń znajdujących się w innych lokalach. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy lokal mieszkalny jest samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu ustawy o własności lokali. Nie ma na to wpływu negatywna ocena prawidłowości dokonanego w latach 60 XX wieku podziału pierwotnego lokalu na dwa lokale. Przebudowa lokalu nastąpiła przed kilkudziesięciu laty, gdy nie obowiązywały przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 140 ze zm.). Także przedstawione przez skarżąca zdjęcia stanu stropu przegrody między lokalami nr 1 i 2 nie mogą mieć wpływu na ocenę samodzielności przedmiotowego lokalu. W skardze kasacyjnej K. C. zaskarżyła wyrok Sądu i instancji w całości zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali przez przyjęcie, że lokal nr 2 w G. przy ul. [...] jest lokalem samodzielnym w rozumieniu tego przepisu, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy przeczy temu, aby posiadł on cechy odpowiadające definicji ustawowej samodzielnego lokalu mieszkalnego; 2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, "a w szczególności art. 106 par. 3 ustawy przez oddalenie wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci zdjęcia rury wentylacyjnej wspólnej dla lokali nr 1 i 2, który to dowód miał istotne znaczenie dla oceny samodzielności lokalu nr 2" Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz o orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji nie rozważył należycie treści ustawowej definicji samodzielnego lokalu mieszkalnego, według której takim lokalem jest lokal wydzielony trwałymi ścianami. Sąd I instancji przyznaje, że sposób wybudowania ściany oddzielającej lokale nr 1 i 2 świadczy o naruszeniu zasad sztuki budowlanej. Jednak ze złożonej przez skarżąca opinii architektonicznej opracowanej przez M. M. i M. S. wynika, że ściana ta nie jest ścianą - przegrodą trwałą, gdyż jej połączenie ze ścianami istniejącymi wykonano "na styk bez strzępi w powierzchniach ścian". Naruszono także "przepis art. 106 par 3 ustawy przez oddalenie wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu ze zdjęcia przedstawiającego instalację wentylacyjną wspólną dla obu lokali". Przeprowadzenie tego dowodu pozwoliłoby ustalić, że korzystanie z lokalu nr 1 wymaga korzystania z instalacji wentylacyjnej dla lokalu nr 2, a więc przedmiotowy lokal nie jest lokalem samodzielnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie w pełnym zakresie odpowiada wymienionym wyżej wymaganiom. Formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazano na naruszenie "art. 106 par. 3 ustawy" nie oznaczając, o jaką ustawę chodzi. Naczelny Sąd Administracyjny związany na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. granicami skargi kasacyjnej nie może domniemywać intencji czy woli składającej skargę kasacyjną. Skoro nie określono w sposób precyzyjny i całkowicie jednoznaczny, przepis, jakiej ustawy miał naruszyć Sąd I instancji Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu takiego nie mógł rozpoznać. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. nr 80. poz. 903 z pózn. zm.) jest nietrafny. Lokal mieszkalny, co do którego skarżąca domaga się wydania zaświadczenie, iż nie stanowi on samodzielnego lokalu mieszkalnego odpowiada kryteriom przewidzianym w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. nr 80, poz. 903 z późn. zm.). Okoliczność, iż skarżąca kwestionuje jakość wykonanej kilkadziesiąt lat temu ściany w zakresie jej trwałości nie może mieć w sprawie żadnego znaczenia. Pojęcie "trwałość" w rozumieniu tego przepisu, w sytuacji braku jego legalnej definicji należy bowiem rozumieć, zgodnie ze znaczeniem przyjętym w języku polskim. Słownik języka polskiego, pod red. T. Szymczaka, t. III, Warszawa 1980, s. 539, nakazuje rozumieć wyrażenie trwały jako "istniejący, zdatny do użytku przez długi czas, odporny na działanie czynników zewnętrznych, nie ulegający zmianom, stały ciągły". Skoro owa kwestionowana przez skarżącą ściana oddzielająca lokal nr 1 od lokalu nr 2 istnieje od lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, to stanowi to najlepszy dowód na to, że ma ona charakter trwały w rozumieniu powołanego przepisu. Także okoliczność, że przewody wentylacyjne dla obu lokali są wspólne także nie może mieć żadnego wpływu na samodzielność lub jej brak w odniesieniu do przedmiotowego lokalu. Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.