V SA/Wa 1564/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA - Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 maja 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 2817/08 oddalającym skargę na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych; postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego; UZASADNIENIE T. M. pismem z 29 września 2009 r. wystąpił ze skargą o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 maja 2009 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2817/08 oddalającym skargę na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] czerwca 2008 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania sądowego wskazał przepisy art. 271 pkt 2 i 273 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wnosząc jednocześnie o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem z 11 maja 2009r. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż po rozstrzygnięciu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dowiedział się, że istnieją rozstrzygnięcia innych sądów, które w podobnych sprawach orzekły w odmienny sposób. Ponadto podniósł zarzut naruszenia art. 271 pkt 2 p.p.s.a. i wskazał, iż nie jest oraz nie ma możliwości być należycie reprezentowany ze względu na brak możliwości skorzystania z pomocy adwokata. Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, co następuje. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Skarżący jako podstawę do wznowienia wskazuje przepisy art. 271 pkt 2 i 273 § 3 p.p.s.a. Art. 271 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W myśl art. 273 § 3 p.p.s.a. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy. Przechodząc do badania terminowości skargi należy zauważyć, iż została ona wniesiona z zachowaniem terminu wskazanego w przepisie art. 277 i 278 p.p.s.a. Natomiast skarga nie opiera się na ustawowej podstawie do wznowienia mimo powołania w skardze ww. przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mianowicie skarżący powołał przepis art. 271 pkt 2 p.p.s.a., jednakże w żaden sposób nie wskazał na czym naruszenie to miałoby polegać. Skarżący złożył skargę w terminie, był obecny na rozprawie w dniu 11 maja 2009r. i został prawidłowo pouczony, co do dalszej możliwości odwołania się od wyroku. Ponadto na jego wniosek zostało sporządzone uzasadnienie wyroku, które doręczono skarżącemu w dniu 8 czerwca 2009r. Ustanowiono również pełnomocnika z urzędu, który sporządził opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że mimo powołania istniejącej podstawy prawnej do wznowienia postępowania, Sąd ma zawsze obowiązek badać, czy wskazana podstawa ma w danej sprawie charakter rzeczywisty tj. czy zachodzi związek pomiędzy powołaną podstawą a treścią rozstrzygnięcia. Należy podnieść, iż jeśli na etapie badania dopuszczalności skargi brak takiego związku jest oczywisty, to bezprzedmiotowe jest dalsze badanie, poprzez wyznaczenie rozprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2006r., sygn. akt I GZ 6/06). Taka właśnie sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie. Skarżący na każdym etapie postępowania brał czynny udział w toczącym się postępowaniu oraz był właściwie reprezentowany przez ustanowionego pełnomocnika z urzędu, w związku z tym należy bez wątpienia uznać, że prezentowana przez skarżącego podstawa prawna wznowienia wynikająca z art. 271 pkt 2 p.p.s.a., nie ma w przedmiotowej sprawie charakteru rzeczywistego. Odnosząc się natomiast do drugiej podstawy prawnej należy zauważyć, iż w przedmiotowej sprawie powoływana podstawa prawna nie istnieje, gdyż nie zostało wydane jakiekolwiek inne, niż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 maja 2009r. orzeczenie odnoszące się do decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] czerwca 2008r. W związku z tym wskazana podstawa prawna w rzeczywistości w przedmiotowej sprawie sądowej nie zachodzi, zatem nie mogłaby doprowadzić do wznowienia postępowania, z przyczyn wskazanych wyżej. Skarżący podstawę prawną wznowienia postępowania - art. 273 § 3 p.p.s.a. - mylnie utożsamia z orzeczeniami, które zapadły w innych sprawach w stosunku do innych podmiotów. Rozumowanie to jest błędne, należy bowiem wskazać, iż podstawa wznowienia postępowania określona w § 3 tego przepisu związana jest z istnieniem bezwzględnej negatywnej przesłanki procesowej, jaką jest powaga rzeczy osądzonej, przysługująca prawomocnym orzeczeniom (podobnie K. Sobieralski, Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego..., s. 234). Przy rozważaniu przesłanki wznowienia postępowania przewidzianej w tym przepisie za w pełni aktualne uznać należy postanowienie SN z dnia 5 maja 1967 r., I PZ 20/67 (OSNC 1967, nr 11, poz. 209) przyjmujące, że podstawę skargi o wznowienie postępowania stanowić może "tylko takie wykryte później prawomocne orzeczenie dotyczące tego samego stosunku prawnego, które było już prawomocne, zanim zapadł wyrok w postępowaniu, którego wznowienia się żąda". Orzeczenie, o którym mowa w art. 273 § 3 p.p.s.a., musi dotyczyć tej samej sprawy. Warunek ten będzie spełniony w wypadku tożsamości przedmiotu i stron postępowania, a więc sytuacji, w której w późniejszym procesie mógł i powinien być zgłoszony zarzut powagi rzeczy osądzonej. W niniejszej sprawie, o czym była mowa wyżej nie zapadło inne orzeczenie, niż wyrok z 11 maja 2009r. Wobec powyższego należało stwierdzić, że skarga nie opiera się na ustawowych podstawach wznowienia, a brak ten stanowi o odrzuceniu skargi w myśl art. 280 § 1 cytowanej wyżej ustawy. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w postanowieniu.