II SO/Wr 47/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 7 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. M. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu za nieprzekazanie skargi i akt sprawy do sądu postanawia: wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości 700 zł (słownie: siedemset złotych). UZASADNIENIE Pismem z dnia 19 listopada 2021 r. (nadanym 15 grudnia 2021 r.) skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy. Z przedstawionych do wniosku załączników wynika, że skarga z dnia 25 września 2021 r. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej jako: "organ") została nadana w dniu 30 września 2021 r. i doręczona 4 października 2021 r. na dowód czego dołączono potwierdzenie nadania przesyłki. Jednak pomimo upływu 30 dni, organ nie przekazał skargi Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Pismem z dnia 10 maja 2022 r. Sąd wezwał organ administracji publicznej do złożenia odpowiedzi na wniosek. Do dnia rozpatrzenia wniosku o wymierzenie grzywny organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek oraz nie nadesłał skargi wraz z aktami sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Podkreślić należy, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie ma charakter mieszany, dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Czynność przekazania skargi do sądu administracyjnego jest czynnością z zakresu postępowania sądowego w sprawie sądowoadministracyjnej i ma istotny wpływ na sprawność tego postępowania. Jakkolwiek powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny - kwestia ta jak i wysokość grzywny pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego (z zastrzeżeniem maksymalnej wysokości – art. 154 § 6 p.p.s.a.), to przekroczenie terminu na przekazanie skargi sądowi administracyjnemu warunkuje wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia takiego środka wobec organu jest uchybienie ustawowemu terminowi przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego. Sąd nie może przy tym zadziałać w tej kwestii z urzędu, bez stosownego wniosku skarżącego. W okolicznościach sprawy skarga na bezczynność organu została nadana w dniu 30 września 2021 r. i wpłynęła do organu 4 października 2021 r., co potwierdza załączona do wniosku kserokopia dowodu nadania z pieczęcią pocztową, zweryfikowana przez Sąd w internetowym systemie śledzenia przesyłek pocztowych. Organ powinien był więc przekazać skargę do sądu wraz z aktami i odpowiedzią na skargę najpóźniej w dniu 3 listopada 2021 r., czego jednak nie uczynił. Co więcej do dnia wydania niniejszego postanowienia organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, nie przesłał też skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał wniosek za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 700 zł. Określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze treść wniosku, charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność), a także okres uchybienia terminowi przekazania skargi. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Sąd odstąpił od orzeczenia o zasądzeniu na rzecz wnioskodawczyni (reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika) zwrotu kosztów postępowania, z uwagi na brak wniosku w tym zakresie.