II GSK 3838/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek (spr.) Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 1288/15 w sprawie ze skargi Z. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Z. J. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2016r. o sygn. akt III SA/Gl 1288/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej WSA, bądź Sąd I instancji) oddalił skargę Z. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia 30 kwietnia 2015r. nr [...[ w przedmiocie kary pieniężnej. Powyższe orzeczenie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 14 czerwca 2011r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w Katowicach przeprowadzili kontrolę w lokalu Bar [...] przy ul. G., w którym działalność gospodarczą prowadziła Z. J., stwierdzając że znajdują się tam dwa włączone automaty: Hot Spot nr seryjny [...] i Hot Spot bez oznaczeń. W wyniku przeprowadzonych eksperymentów ustalono, że gry na ww. urządzeniach organizowane są z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. nr 201 poz. 1540 ze zm.), zwanej dalej u.g.h. Mając na uwadze powyższe decyzją z dnia [...] października 2014r. Naczelnik Urzędu Celnego w Katowicach wymierzył Z. J. karę pieniężną w kwocie 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W odwołaniu strona zarzuciła organowi oparcie decyzji na domniemaniu, że automaty do gry, które były umiejscowione w lokalu wynajmowanym przez skarżącą były przez nią wstawione do urządzania gier hazardowych. Z ustaleń dokonanych przez organ I instancji o tym, że dzierżawiąca powierzchnię pod automaty Spółka z o.o. S. nie została zarejestrowana, nie można wyciągać wniosków polegających na uznaniu, że to Z. J. wstawiła te urzędzenia na własny koszt. Do tego uprawnia jedynie fakt sfałszowania przez stronę umowy. W piśmie z dnia [...] grudnia 2014r. strona wniosła o przesłuchanie w charakterze świadka J K. celem ustalenia, że ww. automaty stanowiły własność osoby trzeciej oraz że w lokalu wynajmowanym przez stronę zostały zainstalowane przed podpisaniem umowy najmu. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2015r. organ II instancji odmówił przeprowadzenia dowodu, a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r. utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję – na podstawie art. 233 § 12 pkt O.p., art. 2 ust. 5, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 2, art. 91 u.g.h. W uzasadnieniu wskazano, że z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że gry na ww. urządzeniach organizowane były w celach komercyjnych, nie powodują wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale mają charakter losowy. Brak było na nich informacji o właścicielu automatów, natomiast organizowane były w lokalu, który nie jest kasynem gry. Ustalenia te dokonane przez kontrolujących w trakcie eksperymentu zostały następnie potwierdzone opiniach biegłego sądowego, który stwierdził że wyposażenie automatów umożliwia prowadzenie działalności komercyjnej, gdyż warunkiem uruchomienia automatów jest zakredytowanie ich przez grającego wybraną kwotą pieniędzy, za którą grający otrzymuje określoną liczbę punktów na liczniku Kredyt (Credit), przeznaczonych na prowadzenie gier losowych. Powyższe wyczerpuje definicję gry na automacie określoną w art. 2 ust. 5 u.g.h. Jakkolwiek podmiot urządzający grę na automacie – Z. J. okazała umowę najmu z [...] czerwca 2011r. zawarta pomiędzy nią (Wynajmującym) a Spółką z o.o. S. (Najemca), gdzie przedmiotem umowy było udostępnienie części pomieszczenia na wstawienie urządzenia zręcznościowego do gry, za które Najemca płacił Wynajmującemu czynsz i za urządzenia odpowiedzialność ponosił Wynajmujący, to ustalono że Spółka ta nie została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym, a widniejące na umowie ww. numery NIP i REGON nie istnieją. W konsekwencji zamieszczone w umowie dane dotyczące ww. Spółki nie potwierdzają tego, że to Spółka z o.o. "S." (Najemca) była urządzającym gry na automatach. Za niezasadny organ uznał zarzut braku możliwości podwójnego ukarania osoby fizycznej za ten sam czyn. Ponadto w wyroku z dnia 11 marca 2015r. o sygn. akt P 4/14 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z: art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Z kolei z orzeczenia TSUE z 19 lipca 2012r. nie wynika by zakwestionowano u.g.h., czy stwierdzono, że art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 u.g.h. były przepisami technicznymi – a więc nadal obowiązują w polskim systemie prawnym. W skardze do WSA strona zarzuciła organowi II instancji naruszenie: - art. 2 Konstytucji oraz art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. przez działanie organu sprzeczne z zasadą ne bis in idem i wymierzenie kary – pomimo skazania prawomocnym wyrokiem w sprawie IX K 587/12 przez Sąd Rejonowy w Sosnowcu za czyn opisany w art. 107 § 1 k.k.s.; - art. 188 O.p. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka J. pomimo że świadek posiadał informacje na temat, kto zajmował się urządzaniem gier w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w barze skarżącej – która to okoliczność ma istotne znaczenie dla sprawy; - przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przez ustalenie, że skarżąca jest osobą urządzającą grę na automatach poza kasynem gry. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania, zasądzenie na jej rzecz kosztów postepowania, jak również o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową Sosnowiec - Północ w Sosnowcu [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. WSA, oddalając skargę, powołał się na art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h., podkreślając że w niniejszej sprawie zostały spełnione warunki z tej regulacji, co wynika z opisu przeprowadzonego eksperymentu i opinii biegłego dotyczących spornych urządzeń. Podkreślono, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, a stosownie do art.14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. W konsekwencji, wobec niespornej okoliczności, że skarżąca nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna gry – a więc urządzała gry na automatach bez zezwolenia – należało zastosować art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Natomiast przedłożenie przez Z. J. umowy najmu z S. Sp. z .o.o. nie potwierdza by ten ostatni podmiot był urządzającym gry na automatach w lokalu K.. Spółka ta nie została bowiem zarejestrowana w KRS, a podane nr NIP i REGON nie istnieją . Natomiast jak wynika z prawomocnego wyroku sygn. akt IX K 587/12 Sąd Rejonowy w Sosnowcu uznał Z. J. za winną popełnienia zarzucanego jej czynu, iż w dniu 14 czerwca 2011r. urządzała w lokalu o nazwie [...], usytuowanym w S., gry na automatach Hot Spot nr seryjny [...] typ wideo oraz Hot Spot Admirał bez oznaczeń typ wideo wbrew przepisom u.g.h. tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 107 § 1 k.k.s. Zgodnie zaś z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym ww. prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia wyroku przestępstwa wiążą Sąd. Ponadto, jak wynika z zeznań w charakterze świadka z dnia [...] czerwca 2011r. A. P. - pracownicy ZJ.(_ właścicielka lokalu zajmowała się kontaktem z serwisem i obsługą maszyn. W konsekwencji również i ta okoliczność świadczy o tym, iż Z J stwarzała warunki do urządzenia gier na spornych automatach. Za niezasadny uznano zarzut naruszenia art. 188 O.p. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka J. K., gdyż okoliczność, że to Z. J. była urządzającą gry na spornych automatach została już jednoznacznie wykazana pozostałymi dowodami. Odnośnie pozostałych zarzutów WSA powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2015r. sygn. akt P 32/12. Co się zaś tyczy braku zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego do czasu zakończenia postępowania przygotowawczego to, zdaniem Sądu, brak było podstaw do fakultatywnego zawieszenia postępowania uregulowanego w art. 125 § 1 p.p.s.a. Skargę kasacyjną wywiodła Z. J., zarzucając wyrokowi Sądu I instancji naruszenie: - na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 89 ust. 1 pkt u.g.h. przez ustalenie, że to skarżąca urządzała gry hazardowe; - na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 2 Konstytucji przez oddalenie wniosku o zawieszenie wstępowania przez co uniemożliwiono wykazanie, że skarżąca nie ponosi odpowiedzialności za urządzenie gier na automatach; w ten sposób przedłożono szybkość postępowania nad obowiązkami wynikającymi z demokratycznego państwa prawa do sprawiedliwego procesu (art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności). W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że chwili wydawania wyroku toczyła się przed Sądem Rejonowym w Sosnowcu sprawa z oskarżenia publicznego przeciwko R. o czyn z art. 170 k.k. dotyczący sfałszowania umowy o najem powierzchni w lokalu skarżącej przez podanie nieprawdziwych danych podnajemcy, który urządzał owe gry. W dniu [...] marca 2016 r. odbyła się rozprawa, w trakcie której R. R. przyznał się do zarzucanego mu czynu i jego wina została potwierdzona w zapadłym wyroku. Aktualnie do Sądu Rejonowego w Sosnowcu został skierowany wniosek o wznowienie postępowania w sprawie skazania skarżącej za wskazany przez WSA czyn z art. 107 § 1 k.k.s. W konsekwencji ustalenie faktycznego dotyczącego sprawcy zostało dokonane wyłącznie przez skarżącą, gdyż Urząd Celny, pomimo tego że ma w tym celu uprawnienie policyjne, nie podjął żadnego wysiłku celem zbadania sprawy, kierując do Sądu Rejonowego akt oskarżenia wobec strony z art. 107 § 1 k.k.s. W tej sytuacji nie dość, że skarżąca wyręczyła organy ścigania w ustaleniu sprawcy czynu zabronionego, to zdaniem Sądu I instancji ma zapłacić 24.000 zł. W tej sytuacji zaskarżony wyrok został wydany z pominięciem istniejącego w chwili orzekania stanu faktycznego i co najmniej poważnych wątpliwości dotyczących podstaw odpowiedzialności skarżącej – co przesądza o naruszeniu ww. przepisów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumpcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Z kolei w przypadku drugiej podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania – należy wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny, a skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zauważyć należy, że kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok Sądu I instancji, oddalający skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji nakładającą na skarżącą karę pieniężną w kwocie 24.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Przyjmując, że kontrolowana decyzja nie narusza prawa Sąd I instancji przesądził, że Z. J. urządzała gry na ujawnionych podczas kontroli w dniu [...] czerwca 2011r. w jej lokalu dwóch włączonych automatach do gry. W tym kontekście autor skargi kasacyjnej formułuje zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie. Z przepisu tego wynika bowiem, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej, która wynosi 12.000 zł od każdego eksploatowanego automatu. W tym zakresie strona powołuje się na: - zawartą przez nią (Wynajmujący) a Spółką z o.o. S. (Najemca) umowę najmu z dnia [...] czerwca 2011r., której przedmiotem było udostępnienie części pomieszczenia na wstawienie urządzenia zręcznościowego do gry, za które Najemca płacił Wynajmującemu czynsz, przy czym odpowiedzialność za urządzenia ponosił Wynajmujący; - wyrok Sądu Rejonowego w Sosnowcu z dnia 14 marca 2016r., którym warunkowo umorzono postępowanie karne wobec R. R., oskarżonego o występek z art. 270 § 2a k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k., polegający na tym, że w czerwcu 2011r. w S. przy ul. G. [...], przedłożył w celu użycia jako autentyczny podrobiony dokument w postaci umowy najmu zawartej pomiędzy S. sp. z o.o. z siedzibą w K. a Z. J. przyjmując że czyn ten stanowił wypadek niniejszej wagi. W pozostałym zakresie skarżąca nie kwestionowała ustalonego przez organy, a następnie przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego – który w takiej sytuacji wiąże również Naczelny Sąd Administracyjny. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje bowiem zasada związania tego sądu granicami skargi kasacyjnej, z wyjątkami określonymi w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w rozpoznawanej sprawie nie występują. Nie budzi zatem wątpliwości, że gry prowadzone na urządzeniach ujawnionych podczas kontroli w należącym do skarżącej [...] przy ul. G. [...] były grami na automatach, określonymi w przepisach u.g.h., a lokal ten nie jest kasynem gry. W tym miejscu, odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi wskazać należy, że sama u.g.h. nie zawiera legalnej definicji "urządzającego gry", jednak posługuje się tym określeniem w wielu przepisach, z których można wywnioskować zakres treściowy tego pojęcia. Na ich podstawie przyjmuje się, że "urządzanie gier hazardowych", to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. Stan prawny rozpatrywanej sprawy kształtują przepisy u.g.h. w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie ustawy z dnia 15 grudnia 2016r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017r. poz. 88), która dopiero wprowadziła do art. 89 ust. 1 u.g.h. osobną podstawę do wymierzenia kary posiadaczowi lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier (art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4 u.g.h. w obecnym brzmieniu). Natomiast na gruncie poprzednio obowiązującej regulacji Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie przyjmował szeroki zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach". Taka wykładnia przedmiotowego pojęcia jest niezbędna jeżeli system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji ma mieć realny charakter, zwłaszcza zaś jeżeli spojrzy się na to zagadnienie z perspektywy eliminowania sytuacji obejścia bądź nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej. Nie do pogodzenia bowiem z zasadą skuteczności stanowionego prawa byłaby taka wykładnia przepisów u.g.h., która w istocie pozostawiałaby bez kontroli i sankcji np. sytuacje tworzenia pozorów urządzania gier na automatach przez jeden podmiot, a więc też jego nominalnej odpowiedzialności – podczas gdy w rzeczywistości gry na automacie urządzane były przez inny podmiot (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2018r., sygn. akt II GSK 191/18; dostępny w internetowej CBOSA). Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, w której w trakcie prowadzonego postępowania Naczelnik Urzędu Celnego w Katowicach ustalił, że: - Spółka z o.o. S. nie została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym, a widniejące w ww. umowie najmu numery NIP i REGON nie istnieją; - podany na umowie numer kontaktowy telefonu do Spółki z o.o. S. należy do mieszkańca G., który zeznał że swojego numeru telefonu nie udostępniał, - prawomocnym wyrokiem z dnia 5 lutego 2013r. sygn. akt IX K 587/12 Sąd Rejonowy w S. uznał Z. J. za winną tego, że w dniu [...] czerwca 2011r. (a więc w dniu przeprowadzonej w niniejszej sprawie kontroli) urządzała w lokalu o nazwie [...] , usytuowanym w S[...] gry na automatach (ujawnionych w niniejszej sprawie) Hot Spot nr seryjny [...] typ wideo oraz Hot Spot Admirał bez oznaczeń typ wideo wbrew przepisom u.g.h. tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 107 § 1 k.k.s., - jak wynika z zeznań świadka (pracownicy Z. J.), zatrudnionej w charakterze barmanki w lokalu, to właścicielka lokalu zajmował kontaktem z serwisem i obsługą maszyn, jak również kontaktem z graczami, którym należy wypłacić wygraną – z którymi się umawiała w sytuacjach, kiedy nie mogła przyjechać w dniu, kiedy padła wygrana. W kontekście zwłaszcza tych ostatnich okoliczności nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi o naruszeniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W świetle zebranego materiału dowodowego nie może bowiem budzić wątpliwości, że Z. stwarzała warunki do urządzenia gier na dwóch automatach do gier poza kasynem gry – a zatem urządzała je – co uzasadniało nałożenie nań kary w wysokości 24.000 zł z tego tytułu. Jeśli chodzi o ww. wyrok z dnia 5 lutego 2013r. sygn. akt IX K 587/12, to stosownie do rodzącego odpowiedzialność karnoskarbową skarżącej art. 107 § 1 k.k.s. w poprzednim brzmieniu "Kto wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia urządza lub prowadzi grę losową, grę na automacie lub zakład wzajemny podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie". Nadmienić przy tym trzeba, że ograniczenia działalności hazardowej – o jakich mowa w cyt. przepisie i których naruszenia są przedmiotem sankcjonowania – wprowadzają właśnie unormowania u.g.h. – które powołano w ww. wyroku skazującym. W konsekwencji WSA prawidłowo powołał się w tym zakresie na art. 11 p.p.s.a. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że związanie sądu administracyjnego ustaleniami wyroku karnego wynikające z art. 11 p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że przepis ten zakazuje sądowi podważania ustaleń organu administracji publicznej zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego oraz nakazuje akceptację ustaleń organu administracyjnego zgodnych z ustaleniami karnego wyroku skazującego (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 14 listopada 2018 r. o sygn. akt I SA/Ol 467/18, LEX nr 2585055, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 sierpnia 2018r. o sygn. akt I SA/Gl 504/18 LEX nr 2537099). Zaznaczyć trzeba, że cyt. przepis posługuje się pojęciem wyroku "prawomocnego", stąd też nie mogła odnieść skutku argumentacja strony dotycząca ewentualnego wznowienia postępowania, zakończonego wydaniem ww. prawomocnego orzeczenia. Natomiast celem przepisu art. 11 p.p.s.a. (podobnie jak art. 11 k.p.c.) jest dążenie do uniknięcia rozbieżności w orzecznictwie sądowym w związku z tak istotną okolicznością jak stwierdzenie faktu, czy dana osoba popełniła przestępstwo – co należy do właściwości sądów karnych. Dlatego też ustalenia wynikające z sentencji skazującego, prawomocnego wyroku karnego dotyczące osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa oraz miejsca i czasu jego popełnienia wiążą sąd administracyjny, a w konsekwencji także organy podatkowe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2018r. o sygn. akt FSK 922/16, LEX nr 2495400). Na uwzględnienie nie zasługiwał również podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 2 Konstytucji w zw. z art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową Sosnowiec Północ (zakończonego ww. wyrokiem Sądu Rejonowego w Sosnowcu z dnia 14 marca 2016r., którym warunkowo umorzono postępowanie karne wobec R., oskarżonego o występek z art. 270 § 2a k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k.). W tym zakresie należy podzielić stanowisko Sądu I instancji o tym, że zastosowanie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny. W konsekwencji ocena zasadności złożonego wniosku o zawieszenie postępowania pozostawiona została do uznania sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 marca 2018r. o sygn. akt I OSK 2836/17, LEX nr 2495757 należy przy tym wziąć pod uwagę, wyrażoną w art. 7 p.p.s.a., zasadę szybkości postępowania nakazującą sądowi jak najszybsze zakończenie postępowania. Z kolei w sytuacji, w której Sąd I instancji z urzędu posiadał wiadomości pozwalające mu na prowadzenie postępowania i wydanie orzeczenia brak podstaw do zawieszenia postępowania. Tak właśnie było w niniejszej sprawie, w której za przypisaniem skarżącej statusu "urządzającego gry" przemawiał pozostały – poza przedstawioną do podpisu stronie podrobioną umową z S. Sp. z o.o. – materiał dowodowy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. Zawarte w pkt 2 wyroku orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje oparcie w art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. s. Maria Jagielska s. Cezary Pryca s. Sylwester Miziołek