VII SA/Wa 614/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun Kulik, sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2019 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi K. G. (dalej: skarżący, strona) jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: organ odwoławczy, GINB) z [...] stycznia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej [...] WINB, organ I instancji) z [...] października 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji pozwolenia na użytkowanie wyciągu narciarskiego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] października 2018 r. Nr [...] [...] WINB, stwierdził, po wszczęciu postępowania z urzędu w związku ze sprzeciwem Prokuratora Regionalnego w [...], nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] stycznia 2009 r., Nr [...], udzielającej K. G. pozwolenia na użytkowanie wyciągu narciarskiego krzesełkowego czteroosobowego typu "[...]" oraz budynków stacji dolnej i górnej, na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], ([...]) w miejscowości [...], gmina [...]. Rozpoznając odwołanie strony, GINB na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej kpa) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wyjaśnił na wstępie charakter postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Z akt sprawy wynika, że Starosta [...] decyzją z [...] września 2008 r., Nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. G. pozwolenia na przebudowę istniejących wyciągów narciarskich, na wyciąg krzesełkowy typu "[...]" w [...], na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...] ([...]) obręb [...] -I etap. Następnie Starosta [...] decyzją z [...] października 2008 r.. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. G. pozwolenia na przebudowę istniejących wyciągów narciarskich, na wyciąg krzesełkowy typu "[...]" w [...], na działkach nr ew. [...], [...] ([...]) obręb [...] - II etap. Po przeprowadzeniu kontroli zakończonej budowy, decyzją z [...] stycznia 2009 r., Nr [...], PINB w [...] udzielił K. G. pozwolenia na użytkowanie ww. inwestycji. Z kolei decyzją Wojewody [...] z [...] października 2011 r. Nr [...], utrzymaną w mocy decyzją GINB z [...] czerwca 2012 r., znak: [...], stwierdzono nieważność decyzji Starosty [...] z [...] września 2008 r.. Nr [...]. Wyrokiem z 29 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1839/12, WSA w Warszawie prawomocnie oddalił skargę inwestora na decyzję GINB. Decyzją z [...] października 2011 r. Nr [...], Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z [...] października 2008 r.. Nr [...]. GINB decyzją z [...] czerwca 2012 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty [...], a WSA w Warszawie wyrokiem z 29 stycznia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1840/12, prawomocnie oddalił skargę inwestora na decyzję GINB. Wyeliminowane wyrokami sygn. akt VII SA/Wa 1839/12 i sygn. akt VII SA/Wa 1840/12, z obrotu prawnego decyzje o pozwoleniu na budowę, stanowiły podstawę dla wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie rzeczonej inwestycji. W ocenie organu I instancji skutek ex tunc stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę powoduje konieczność stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, gdyż brak w obrocie prawnym poprzedzającej decyzji musiałby w konsekwencji prowadzić do negatywnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie oraz przeprowadzenia przez nadzór budowlany stosownego postępowania naprawczego. Przechodząc zaś do merytorycznego uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. - według stanu na dzień wydania decyzji organu stopnia podstawowego), przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy. Nie można wydać decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, którego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, jeżeli takiego pozwolenia inwestor nie uzyskał. Zgodnie z art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli budowy. GINB zaznaczył, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest nierozerwalnie związana z decyzją o pozwoleniu na budowę. Obie te decyzje składają się na rożne etapy procesu inwestycyjnego i na ich mocy inwestorowi zostają przyznane odmienne uprawnienia. W przypadku postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jego istotą jest ustalenie, czy wybudowany obiekt może być użytkowany w sposób, który został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest decyzją zależną od decyzji o pozwoleniu na budowę. GINB zwrócił uwagę, że zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa. W przedmiotowej sprawie zdaniem organu odwoławczego stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną, tj. decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, skutkuje stwierdzeniem nieważności również decyzji zależnej. Podsumowując powyższe rozważania GINB stwierdził, że udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu, który nie posiadał ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowi rażące naruszenie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 55 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zaś skutki analizowanego uchybienia są poważne, gdyż doszło do realizacji inwestycji bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów odwołania GINB wyjaśnił, że przywoływane wyroki sądów administracyjnych, dotyczących rzekomo braku wpływu istnienia w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie na dopuszczalność prowadzenia postępowania naprawczego (co, zdaniem skarżącego, wykluczałoby konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na użytkowanie) zapadły w odmiennym stanie prawnym i nie mogą w prosty sposób przełożyć się na sposób załatwienia niniejszej sprawy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to jest art. 10 § 1 kpa i art. 81 k.pa, polegające na niezapewnieniu Skarżącemu prawa do czynnego udziału w postępowaniu przed organem II instancji, poprzez niezawiadomienie strony i jej pełnomocnika o zakończeniu postępowania dowodowego prowadzonego przez organ odwoławczy oraz uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a także zgłoszonych twierdzeń, czym organ rażąco naruszył art. 10 § 1 kpa i art. 81 kpa; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 kpa art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2) kpa polegające na dokonaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób swobodny, sprzeczny z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego objawiające się w uznanie, że decyzja, której nieważność stwierdzono, niesie ze sobą niedopuszczalne w praworządnym państwie skutki społeczne i gospodarcze oraz stwarza realne niebezpieczeństwo dla najważniejszych wartości takich jak życie, zdrowie ludzkie i mienie, podczas gdy wnioski analizy przeprowadzonej przez organ postępowania odwoławczego nie zostały poparte materiałem dowodowym, z którego wnioski takie miałyby wynikać, ponadto analiza organu pomija szereg podnoszonych przez stronę aspektów, będąc tym samym analizą niepełną; 3) naruszenie przepisów postępowania prawa materialnego, tj. art. 59 ust. 1 w zw. z art. 55 ust, 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 156 § 1 pkt 2) kpa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie w stopniu rażącym narusza prawo, podczas gdy nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji, w szczególności nie przemawiają za tym racje ekonomiczne i społeczne, jakie przedmiotowa decyzja wywołała; 4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to jest art. 156 § 1 pkt 2) kpa polegające na przyjęciu, że w sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana w oparciu o projekt budowlany, który został wyeliminowany z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, zachodzi podstawa stwierdzenia nieważności w postaci wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2) kpa, podczas, gdy tego rodzaju wadliwość, jest uchybieniem natury procesowej przez co stanowić powinna podstawę wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją o pozwoleniu na użytkowanie w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 kpa i nie może jednocześnie stanowić podstawy do stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2) kpa. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., wniósł o: stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2018 roku nr [...], ze względu na zastosowanie niewłaściwego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2009 roku nr [...] co stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2) kpa, ewentualnie o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2018 r. W uzasadnieniu jej autor rozwinął postawione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, wskazując, że zarzuty skarżącego przedstawione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sąd administracyjny kontroluje decyzje administracyjne tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Po pierwsze podnieść należy, że zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań tj. w postępowaniu nieważnościowym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 kpa. Jedną z podstaw zastosowania art. 156 § 1 kpa jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Do rażącego naruszenia prawa dochodzi wówczas, gdy decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a ponadto jej obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. O rażącym naruszeniu prawa decyduje spełnienie łącznie 3 przesłanek: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczno-gospodarcze, jakie decyzja ta wywołuje. W ocenie Sądu te trzy przesłanki zostały spełnione w niniejszej sprawie. Sąd stwierdza, że sprawa niniejsza w zakresie trybu jaki jest właściwy do ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], o pozwoleniu na użytkowanie, została prawidłowo oceniona przez organ i zakwalifikowana do wyeliminowania jej z obrotu w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności postepowania. Ponadto Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowany w wyroku z 14 stycznia 2016 r., II OSK 644/15, LEX nr 2116206, w którym NSA stwierdził: " decyzja o pozwoleniu na użytkowanie pozostaje w relacji do decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na użytkowanie. Należy zauważyć, iż sens istnienia pozwolenia na użytkowanie obiektu jest w wtedy, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja o pozwoleniu na budowę. W sytuacji, gdy stwierdzono nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę (...) kwestia czy wybudowany obiekt w dalszym ciągu może być użytkowany winna być rozstrzygnięta w postępowaniu naprawczym". W wyroku o sygn. akt II OSK 85/13, z dnia 10 czerwca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd zgodnie z którym wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę w wyniku stwierdzenia jej nieważności może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Podobnie w wyroku z 12 sierpnia 2015 r. VII SA/Wa 292/15, LEX nr 1802483 wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Podstawą materialno - prawną decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym był art. 55 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ww. Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli budowy. A zatem podstawową przesłanką warunkującą możliwość wydania pozwolenia na użytkowanie jest posiadanie przez inwestora pozwolenia na budowę, albowiem zrealizowany obiekt budowlany musi spełniać warunki w nim zawarte. Brak takiego pozwolenia, wobec wyeliminowania go z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, niewątpliwie stanowi o wydaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z naruszeniem art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Art. 55 i 59 ust. 1 Prawa budowlanego są jasne w swej treści i mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Są to przepisy o charakterze związanym, co oznacza, że ustawodawca nie pozostawił organom administracji swobody w podejmowaniu decyzji w zakresie udzielenia pozwolenia na użytkowanie w sytuacji spełnienia wymienionych w tych przepisach przesłanek. Z tych względów podkreślić należy, że naruszenie prawa ma charakter rażący. Oceniając charakter skutków społeczno - gospodarczych w niniejszej sprawie nie można zapominać, że stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji (bez względu na przyczyny) powoduje konieczność przeprowadzenia postępowania naprawczego w stosunku do tej inwestycji, które powinno zakończyć się wydaniem jednej z decyzji wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1-3, ust. 3 lub 4, 5 ustawy Prawo budowlane. Tymczasem brak wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie skutkuje niemożliwością przeprowadzenia tego postępowania, a to powoduje, że fatycznie pozostanie na gruncie obiekt zrealizowany z naruszeniem przepisów prawa (skoro stwierdzono nieważność decyzji o pozwoleniu na jego budowę), a bez możliwości uzyskania decyzji naprawiającej ten stan rzeczy. Taka sytuacja jest z pewnością nie do zaakceptowania w praworządnym państwie. W ocenie Sądu stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą została wydana inna decyzja (zależna), nie stanowi podstawy z art. 145 §1 pkt 8 kpa do wznowienia postępowania w stosunku do decyzji zależnej, lecz stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), gdyż stwierdzenie nieważności decyzji powoduje skutki prawne z mocą ex tunc, a uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania – ex nunc". Zatem jeśli decyzja zależna była oparta na decyzji, której w wyniku stwierdzenia nieważności skutki prawne zostały zniesione od dnia jej wydania, to także decyzja zależna wydana została z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ organ administracji nie był właściwy i kompetentny do rozstrzygania innych odrębnych spraw, które w jakiś sposób dotyczą przedmiotu rozstrzygnięcia decyzji dotkniętej nieważnością. W niniejszej sprawie postępowanie o stwierdzenie nieważności pozwolenia na użytkowanie zostało wszczęte z urzędu, a tym samym organ widział celowość i konieczność zastosowania uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, zgodnie z którą stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Słusznie organ uznał, iż istniał bezpośredni związek pomiędzy decyzjami o pozwoleniu na budowę a decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę nie mogło pozostać bez wpływu na byt prawny decyzji z [...] stycznia 2009 r., nr [...], w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie - decyzji dotyczącej tej samej inwestycji. Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym decyzja o stwierdzeniu nieważności innej decyzji administracyjnej na skutek okoliczności wymienionych w art. 156 § 1 kpa wywołuje skutek prawny ex tunc, co oznacza, że decyzja taka jest nieważna z mocy samego prawa od początku, czyli od daty jej wydania. Stwierdzenie nieważności decyzji usuwa decyzję nieważną z obrotu prawnego i przywraca stan prawny istniejący przed jej wydaniem. Skutek ex tunc stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę powoduje konieczność stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, gdyż brak w obrocie prawnym poprzedzającej decyzji musiałby w konsekwencji prowadzić do negatywnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie oraz przeprowadzenia przez nadzór budowlany stosownego postępowania naprawczego. Jeśli więc, została stwierdzona nieważność decyzji zezwalającej na budowę, to przyjmuje się, że decyzja taka nigdy nie została wydana, a zatem nie było podstaw do wydania decyzji zezwalającej na użytkowanie, zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę - co ma miejsce w niniejszej sprawie. Należy podkreślić, że postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest "końcowym etapem procesu inwestycyjnego skierowanym na sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który organ administracyjny udzielił pozwolenia budowlanego, a więc z tym, co zakładano na etapie wstępnym procesu inwestycyjnego." (wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 660/09, treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). "Wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie mieści się w szeroko pojmowanym zakresie postępowania o pozwolenie na budowę i stanowi jego kolejny etap." (wyrok NSA z dnia 17 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1499/08).Jeśli więc, została stwierdzona nieważność decyzji zezwalającej na budowę, to przyjmuje się, że decyzja taka nigdy nie została wydana, a zatem nie było podstaw do wydania decyzji zezwalającej na użytkowanie budynku zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę - co również ma miejsce w niniejszej sprawie. W tej sytuacji zasadnym było ustalenie, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., została wydana z rażącym naruszeniem art. 59 ust. 1 w zw. z art. 55 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, co wypełnia przesłankę wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W świetle powyższych rozważań należy uznać podniesione w skardze zarzuty w pkt 3) i pkt 4) skargi za niezasadne. Odnośnie zarzutu postawionego w pkt 1) skargi, a mianowicie naruszenia art. 10 § 1 kpa i art. 81 kpa, wyjaśnić należy, że faktycznie organ odwoławczy nie zawiadomił strony o zakończeniu postępowania przed tym organem, niemniej GINB nie przeprowadził żadnych nowych dowodów w sprawie. Ponadto skarżący nie wykazał, że powyższe uchybienie organu miało wpływ na wynik sprawy i uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnej czynności. Z kolei zarzut postawiony w pkt 2) skargi stanowi zdaniem Sądu polemikę z przeprowadzonym przez organy postępowaniem w sposób prawidłowy. Zatem nie doszło w nim do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 czy art. 80 kpa. Organ prawidłowo wszczął postepowanie nieważnościowe (a nie wznowieniowe) i ocenił decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] z punktu widzenia zaistnienia kwalifikowanych wad prawnych. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.