I OSK 2146/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz (spr.), Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 2181/12 w sprawie ze skargi A. S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2181/12 po rozpoznaniu skargi A. S. stwierdził nieważność uchwały Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu i orzekł, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w całości. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Zarząd Dzielnicy [...] (dalej jako Zarząd Dzielnicy) uchwałą z dnia [...] września 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 6 i art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361, ze zm.) oraz 24 ust. 1, w związku z § 4 pkt 1 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 39371 ze zm.), postanowił odmówić A. S. zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobu mieszkaniowego m.st. Warszawy, Dzielnicy [...]. W uzasadnieniu powyższej uchwały Zarząd Dzielnicy podniósł, że w dniu 18 czerwca 2012 r. A. S., zamieszkała w lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...], wystąpiła z wnioskiem o najem lokalu z zasobu mieszkaniowego m.st. Warszawy, Dzielnicy [...]. Nieruchomość położona przy ul. [...], na której posadowiony jest ww. budynek, stanowi własność prywatną spółki [...] Sp. z o. o. W budynku tym zamieszkiwany jest jeden lokal przez A. S. Powierzchnia zajmowanego lokalu wynosi 36,32 m2, a zatem przekroczone zostało kryterium metrażowe wskazane w § 4 pkt 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. Na posiedzeniu w dniu [...] lipca 2012 r. Komisja Mieszkaniowa negatywnie zaopiniowała wystąpienie zainteresowanej. Biorąc pod uwagę powyższe, podjęcie uchwały odmownej dla wnioskodawczyni stało się uzasadnione. Po uprzednim wezwaniu Zarządu Dzielnicy do usunięcia naruszenia prawa, A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę z dnia z dnia [...] września 2012 r. nr [...]. Wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały strona zarzuciła: 1) naruszenie art. 32 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, 2) naruszenie i wadliwą interpretację § 4 pkt 1 i 2 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, 3) naruszenie § 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3b tej uchwały. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że zamieszkała w lokalu położonym przy ul. [...] w Warszawie na mocy decyzji Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. o przydzieleniu tego lokalu w celach mieszkalnych. Zajmowane przez nią mieszkanie zostało zwrócone spadkobiercom byłych właścicieli. W dniu 28 lutego 2008 r. skarżąca zwróciła się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli stanu sanitarno-epidemiologicznego lokalu w związku z jego zagrzybieniem. W wyniku przeprowadzonej przez ww. organ kontroli stwierdzono, iż na sufitach i przy powierzchni podłogi we wszystkich pomieszczeniach lokalu znajdują się czarne wykwity. Ponadto sprawa została przekazana Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, który w dniu [...] października 2010 r. wydał decyzję nr [...] w przedmiocie nakazania właścicielowi nieruchomości usunięcia wielu stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących całego budynku. W uzasadnieniu ww. decyzji stwierdzono, iż uszkodzenia budynku zagrażają bezpieczeństwu konstrukcji i użytkowania budynku. W dniu [...] stycznia 2008 r. budynek, w którym znajduje się zajmowane przez skarżącą mieszkanie, nabyła firma [...] Sp. z o.o. Następnie firma ta w dniu [...] września 2012 r. wypowiedziała skarżącej umowę najmu lokalu, na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. W tej sytuacji odmowa wpisania do kolejki mieszkaniowej skarżącej jest niezgodna przede wszystkim z art. 32 powołanej ustawy, gdyż A. S. do dnia wejścia w życie tej ustawy opłacała czynsz regulowany i w związku z tym spełnia wszelkie przesłanki, aby gmina zapewniła jej lokal zamienny. Ponadto § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały nr LVll/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. stanowi, iż § 4 pkt 1 i 2 tej uchwały nie ma zastosowania wobec osób, którym m.st. Warszawa ma obowiązek dostarczyć lokal zamienny z mocy ustawy, a tymczasem sprawa A. S. została załatwiona odmownie w związku z § 4 pkt 1 uchwały, mimo że w jej sytuacji miały zastosowanie zapisy § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały. Nadto warunki, w których zamieszkuje skarżąca zdecydowanie nie nadają się na stały pobyt ludzi i dlatego właśnie skarżona uchwała narusza także § 4 pkt 1. Natomiast § 5 ust. 2 pkt 3b tejże uchwały wskazuje, iż § 4 pkt 1 nie ma zastosowania w stosunku do osób, pozostających w związku z warunkami mieszkaniowymi w trudnej sytuacji zdrowotnej, np. przewlekłej choroby, co niewątpliwie w wypadku skarżącej ma miejsce. W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy wniósł o jej oddalenie. W nawiązaniu do argumentacji podniesionej w skardze Zarząd Dzielnicy stwierdził, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 32 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Zgodnie z ww. przepisem, obowiązek zapewnienia lokalu zamiennego najemcy, który w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy opłacał czynsz regulowany, spoczywa na właściwej gminie jedynie w razie wypowiedzenia temu najemcy umowy najmu na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy, tj. w przypadku, gdy używa on lokalu, który wymaga opróżnienia w związku z koniecznością rozbiórki lub remontu budynku - w myśl art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.). O obowiązku opróżnienia budynku przeznaczonego na pobyt ludzi decyduje właściwy organ, przekazując jednocześnie decyzję obowiązanemu do zapewnienia lokali zamiennych na podstawie odrębnych przepisów, tj. art. 4 ust. 2, art. 11 ust. 9 (w zw. z ust. 2 pkt 4) oraz art. 32 ustawy. Stosownie do decyzji z dnia [...] października 2010 r., na którą powołuje się skarżąca, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy, działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, nakazał prywatnemu właścicielowi nieruchomości położonej przy ul. [...], na której znajduje się lokal zajmowany przez skarżącą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie określonych prac remontowych. W tym kontekście, zgodnie z art. 6a ustawy, obowiązek zapewnienia sprawnego działania instalacji i urządzeń związanych z budynkiem umożliwiającym najemcy korzystanie m.in. z wody, energii elektrycznej i ciepła, a takie dokonywanie napraw budynku ciąży na wynajmującym, którym w stosunku do najemców w omawianym budynku jest właściciel, a nie m.st. Warszawa. Natomiast w sytuacji, gdy rodzaj prac remontowych tego wymaga, właściciel jest obowiązany, zgodnie z właściwym w tej materii art. 10 ust. 4 ustawy, zapewnić lokatorowi w ramach istniejącego stosunku prawnego lokal zamienny na okres nie dłuższy niż rok, tj. do czasu wyremontowania dotychczasowego lokalu. W kontekście naruszenia przepisów uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Zarząd Dzielnicy wskazał, iż obecnie zamieszkiwany przez skarżącą lokal mieszkalny posiada powierzchnię 36,32 m2, a zatem przekroczone zostało kryterium metrażowe z § 4 pkt 1 powołanej uchwały. W dokumentach dostarczonych przez skarżącą brak jest aktualnego potwierdzenia jej stanu zdrowia, wskazującego na ciężką, przewlekłą chorobę powiązaną z warunkami mieszkaniowymi, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 3 lit. b ww. uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. (zob. pkt 13 i 14 wniosku). Natomiast powoływanie się przez skarżącą na zamieszkiwanie w pomieszczeniu nienadającym się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, o którym mowa w § 4 pkt 1 powołanej uchwały, wynika z nieprawidłowej interpretacji tego przepisu, który nie odnosi się do lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach, w stosunku do których organ nadzoru budowlanego stwierdził niewłaściwy stan techniczny, a do pomieszczeń nie przeznaczonych na stały pobyt ludzi, tj. niespełniających wymogów określonych w dziale III rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej uchwały Zarządu Dzielnicy z dnia [...] września 2012 r. nr [...] stanowił przepis § 4 pkt 1 obowiązującej od dnia 28 sierpnia 2009 r. uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Mazow. Nr 132, poz. 3937), podjętej na podstawie art. 20 ust. 3 i art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.). Powołany przepis ustanawia kryteria jakie powinna spełniać osoba ubiegającą się o wynajem lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy warszawskiej. W świetle powołanego przepisu, lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom: 1) które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie za zgodą właściciela w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a nadto 2) w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego. W kolejnych przepisach tej uchwały w rozdziale 2 "Wynajem lokali na czas nieokreślony osobom pozostającym w trudnych warunkach mieszkaniowych i materialnych" ustalono w jakich przypadkach nie stosuje się warunków określonych w § 4 uchwały (§ 5) i odmawia się wynajęcia lokalu (§ 6). Tryb rozpatrywania wniosków określa natomiast rozdział 7 "Tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokali oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej" powołanej uchwały. Zgodnie z § 24 ust. 1 uchwały, wnioski (osób występujących o zawarcie umowy najmu - § 22) zaopiniowane przez Komisję (Mieszkaniową, o której mowa w § 21 uchwały) rozpatruje zarząd dzielnicy, który rozstrzyga o zakwalifikowaniu i umieszczeniu na liście osób oczekujących na najem lokalu. Analiza powyższych uregulowań prawnych prowadzić musi do wniosku, że Zarząd Dzielnicy m.st. Warszawy, posługując się jednoznacznie określonymi w § 4 uchwały kryteriami, powinien ustalić, czy wnioskodawca (samodzielnie lub osobami ubiegającymi się o najem lokalu) spełnia przesłanki określone w tym przepisie. Powinien także brać pod uwagę i oceniać w sprawie ziszczenia, bądź nie, przesłanek z § 5 wyłączających stosowanie kryteriów kwalifikacyjnych. W zależności od wyniku dokonanych ustaleń podejmuje uchwałę o wpisaniu wnioskodawcy na listę oczekujących na pomoc mieszkaniową lub na listę osób, które do pomocy mieszkaniowej nie zostały zakwalifikowane. Dopiero uzyskanie statusu osoby zakwalifikowanej na listę oczekujących (spełniącej kryteria zawarcia umowy najmu) wywołuje ten skutek, iż może ona oczekiwać "przyznania" jej lokalu odpowiedniego do potrzeb wnioskodawcy. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, odmowę wpisania skarżącej na listę osób oczekujących na najem gminnego lokalu mieszkaniowego podjęto na podstawie przesłanki określonej w § 4 pkt 1 powołanej uchwały przyjmując, iż skarżąca nie pozostaje w trudnych warunkach mieszkaniowych, albowiem zajmuje lokal mieszkalny, w którym na jedną osobę przypada ponad 36 m2 powierzchni mieszkalnej. W analizowanym stanie faktycznym sprawy jest to pogląd błędny, albowiem został oparty na "wycinkowym" potraktowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu. Tymczasem przepis § 22 ust. 2 pkt 1 ww. uchwały wymaga, aby przy rozpatrywaniu wniosków osób ubiegających się o zawarcie umowy najmu poddać wnikliwej analizie warunki mieszkaniowe w poprzednim miejscu zamieszkania. Poddanie "wnikliwej analizie" warunków mieszkaniowych nie może natomiast ograniczać się tylko do ustalenia powierzchni mieszkaniowej dotychczas zajmowanego przez wnioskodawcę lokalu mieszkalnego, co w istocie miało miejsce w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej uchwały. Z akt postępowania wynika, iż skarżąca we wniosku o najem lokalu mieszkalnego z dnia 18 czerwca 2012 r. wskazała, iż zajmowany przez nią lokal mieszkalny znajduje się w budynku przeznaczonym do remontu. Do wniosku strona złączyła kopię decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] nakazującą właścicielowi budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w Warszawie usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, m.in. wymianę konstrukcji dachu i pokrycia dachowego, wykonanie konstrukcji nośnej stropów na wszystkich kondygnacjach. Z treści wskazanej decyzji wynika jednoznacznie, iż zakres przewidzianych do wykonania robót remontowo – budowlanych, uniemożliwia skarżącej użytkowanie dotychczas zajmowanego lokalu mieszkalnego. Z tych właśnie względów właściciel przedmiotowego budynku pismem z dnia [...] marca 2011 r. rozwiązał z A. S. umowę najmu lokalu mieszkalnego wskazując, iż opróżnienie lokalu powinno nastąpić w dniu 30 kwietnia 2011 r. Pismo to Spółka [...] przesłała do wiadomości Urzędu Dzielnicy Warszawa [...]. Akta sprawy nie wskazują, aby w dacie rozpatrywania wniosku skarżącej przez Komisję Mieszkaniową (protokół nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r.), a następnie Zarząd Dzielnicy (wyciąg z protokołu nr [...] z dnia [...] września 2012 r. – Ad. 2.1 pkt 19) powyższe okoliczności w ogóle były brane pod uwagę. Przepis § 4 powołanej uchwały z dnia 9 lipca 2009 r., za trudne warunki mieszkaniowe uznaje nie tylko zamieszkiwanie za zgodą właściciela w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W pierwszej kolejności trudno uznać, że skarżąca zamieszkuje jakikolwiek lokal mieszkalny za zgodą właściciela, skoro właściciel zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego złożył oświadczenie woli o rozwiązaniu najmu lokalu. Po wtóre, nie można uznać, że lokal mieszkalny znajdujący się w budynku wymagającym kapitalnego remontu (wymiana konstrukcji dachu i naprawa konstrukcji nośnej stropów) nadaje się na stały pobyt ludzi, skoro organ Nadzoru Budowlanego, oceniwszy stan budynku pod kątem spełnienia wymogów przepisów prawa budowlanego, wydał nakaz usunięcia stwierdzonych uchybień począwszy od dnia uprawomocnienia się decyzji nr [...]. Przy czym, nawiązując do stanowiska Zarządu Dzielnicy zawartego w odpowiedzi na skargę, stwierdzić należy, iż § 4 pkt 1 powołanej uchwały z dnia 9 lipca 2009 r. odsyła ogólnie do przepisów prawa budowlanego. Zatem błędny jest pogląd organu, iż owo odesłanie dotyczy pomieszczeń niespełniających wymogów określonych w dziale III rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Gdyby w istocie wolą prawodawcy było takie rozumienie pojęcia zamieszkiwania w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi, wówczas zastosowałby odesłanie do tego właśnie aktu prawnego. Skoro jednak posłużył się pojęciem "w rozumieniu prawa budowlanego", to nie można wyłączać z tej definicji pomieszczeń znajdujących w stanie technicznym niespełniającym wymagań określonych przepisami prawa budowlanego. Na poparcie tej tezy wystarczy zwrócić uwagę na treść art. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), który wskazuje, iż przedmiotowa ustawa normuje działalność obejmującą sprawy nie tylko projektowania, budowy, lecz i utrzymania oraz rozbiórki obiektów budowlanych, a także określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. W ocenie Sądu, Zarząd Dzielnicy podejmując zaskarżoną uchwałę naruszył § 4 pkt 1 uchwały z dnia 9 lipca 2009 r., stanowiący podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dokonał błędnej wykładni powołanego przepisu. W konsekwencji nieprawidłowo uznał, iż skarżąca nie spełnia przesłanek zawartych w tym przepisie. Ponadto, postępowanie poprzedzające podjęcie zaskarżonej uchwały nie zostało oparte na wnikliwej analizie materiału dowodowego sprawy do czego zobowiązywał przepis § 22 ust. 2 pkt 1 powołanej uchwały. Powyższy sposób załatwienia sprawy nie spełnia także standardów obowiązujących w państwie prawa. Choć Zarząd Dzielnicy prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie był obowiązany stosować przepisy procesowe zawarte w powołanej uchwale z dnia 9 lipca 2009 r., to jednak jako organ władzy publicznej nie powinien tracić z pola widzenia zasad prawnych określonych w art. 6 i 7 k.p.a. - organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tych zasad w niniejszej sprawie nie respektowano. W tym stanie rzeczy zdaniem Sądu zaskarżona uchwała nie mogła ostać się w obrocie prawnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 147 § 1 w zw. z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Prezydent m.st. Warszawy, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie § 4 pkt 1 uchwały Nr [...] Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 z późn. zm.) w zw. z art. 32 u.o.p.l. poprzez przyjęcie, że skarżąca A. S. spełnia drugą z przesłanek tego przepisu, tj. zamieszkuje w pomieszczeniu nienadającym się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, na skutek czego Sąd I instancji uznał, iż Zarząd Dzielnicy [...] podejmując zaskarżoną uchwałę naruszył przepis § 4 pkt 1. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, które wyznaczyły granice rozpoznania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie § 4 pkt 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy w zw. z art. art. 32 u.o.p.l., wskazać należy, że niewłaściwe zastosowanie przepisu polega na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji). Za pomocą niniejszego zarzutu skarżący w istocie rzeczy zmierza do zakwestionowania ustaleń faktycznych. Kwestia czy lokal, w którym zamieszkuje A.S. nadaje się na stały pobyt ludzi należy bowiem do ustaleń faktycznych. Należy mieć na względzie, że próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. W takim przypadku niezbędne jest sformułowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Brak skutecznego zarzutu podważającego ocenę legalności ustaleń stanu faktycznego wyklucza natomiast możliwość oceny zarzutów odnoszących się do zastosowania prawa materialnego. Zarzut dotyczący zastosowania prawa materialnego może podlegać ocenie dopiero wówczas, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku został skutecznie zakwestionowany. Zastosowanie przepisów prawa materialnego jest bowiem ściśle związane z ustaleniami stanu faktycznego. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie nie zakwestionował, w drodze odpowiedniego zarzutu, ustaleń stanu faktycznego niemożliwe było uznanie zarzutu niewłaściwego zastosowania § 4 pkt 1 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy w zw. z art. 32 u.o.p.l. za zasadne. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.