I OSK 1780/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie NSA Irena Kamińska Alicja Plucińska-Filipowicz (spr.) Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wr 829/05 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 27 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wr 829/05 po rozpoznaniu skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] kierującą S. K. na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podano, że wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2005 r. Prokurator Rejonowy w B. działając na podstawie art. 182 Kpa zwrócił się do Starosty G. o wszczęcie postępowania informując, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w B. VII Zamiejscowy wydział Grodzki w Ś. skarżący został uznany za winnego umyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym marki [...], w trakcie pokonywania ostrego zakrętu w prawo, nie dostosował prędkości kierowanego przez siebie pojazdu do stanu i widoczności drogi, skutkiem czego utracił panowanie nad pojazdem i doprowadził do zderzenia z jadącym prawidłowo po przeciwnym pasie ruchu samochodem, powodując obrażenia ciała T. F. naruszające czynności organizmu na okres powyżej 7 dni. We wniosku zawarto informację, iż w okresie wypadku skarżący pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, zaś po 1 grudnia 2003 r. przyznano mu rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Decyzją z dnia [...] Starosta G. skierował S. K. na kontrolne badania lekarskie w zakresie kategorii A i B, którą w postępowaniu odwoławczym uchyliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] Starosta G. skierował S. K. na badania lekarskie podając w uzasadnieniu, że zachodzi prawdopodobieństwo utraty przez stronę warunków zdrowotnych niezbędnych do kierowania pojazdami. W 2002 r. skarżący spowodował wypadek drogowy, w którym została ranna osoba. Ponadto w okresie wypadku pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy a następnie został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji wniesione przez S. K., który podnosił, że kierowanie go na badania lekarskie po trzech latach od wypadku drogowego nie jest uzasadnione, nie ma związku z uprawnieniami rentowymi strony i stanowi nadużycie uprawnień wynikających z art. 182 kpa, stwierdziło, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W uzasadnieniu tego stanowiska wskazało na art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym /Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 55 ze zm./, zgodnie z którym badaniu lekarskiemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadku nasuwających się zastrzeżeń co do stanu zdrowia. W myśl ( 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami /Dz. U. Nr 2, poz. 15/ starosta może skierować na badania lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Celem tego przepisu nie jest pozbawienie kierowcy uprawnień do kierowania pojazdami, lecz zagwarantowanie bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez dopuszczenie do kierowania pojazdami osób mających wymaganą sprawność fizyczną i psychiczną. W skardze na powyższą decyzję skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 182 oraz art. 183 ( 2 kpa i doprowadzenia do wydania wadliwej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie jest zasadna, z następujących względów: Po uwzględnieniu wniosku Prokuratora Rejonowego w B. o wszczęcie postępowania administracyjnego na podstawie art. 182 kpa została wydana decyzja o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym badaniu lekarskiemu podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty, w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Okoliczności powołane we wniosku Prokuratora, niesporne w sprawie, w ocenie Sądu słusznie zostały potraktowane w zaskarżonej decyzji jako uzasadniające zastosowanie wymienionego przepisu, to jest jako "przypadki nasuwające zastrzeżenia co do stanu zdrowia". Także przepisy ( 2 ust. 5 i 6 wymienionego rozporządzenia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami uprawniają starostę do kierowania na badania lekarskie osoby, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia danej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Sąd uznał w związku z powyższym, iż zaistniała ustawowa przesłanka do wydania zaskarżonej decyzji. Także zarzut naruszenia art. 182 kpa Sąd uznał za niesłuszny, skoro postępowanie wszczęto na wniosek Prokuratora, który miał wynikające z tego przepisu prawo do wystąpienia z odpowiednim wnioskiem. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. K. reprezentowany przez radcę prawnego M. O. zarzucając: 1/ naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 ( 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1570 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", przez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia prawa zaskarżoną decyzją, 2/ naruszenie art. 141 ( 4 w zw. z art. 145 ( 1 pkt. 1 lit. a ppsa wobec pominięcia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, iż zaskarżone orzeczenie wydano 3 lata po wypadku opisanego w zaskarżonej decyzji jak też nie wzięto pod uwagę stanu zdrowia skarżącego, a także faktu, że decyzja kwestionowana przez stronę jest decyzją uznaniową. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wnosząc o jej oddalenie, bowiem podnoszone przez stronę zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Istotą zarzutów skargi kasacyjnej jest wadliwe procesowo rozstrzygnięcie przez Sąd pierwszej instancji o oddaleniu skargi, podczas gdy w ocenie strony była ona zasadna, jak też brak należytego uzasadnienia stanowiska zajętego przez Sąd w zaskarżonym wyroku. Zarzuty te nie mogły być jednak uwzględnione. W sprawie niniejszej nie zarzuca się, aby Sąd wydając zaskarżony wyrok dokonał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego /art. 122 ust. 1 pkt. 4 Prawa o ruchu drogowym/ dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie. Strona wyraża jednocześnie przekonanie, że upływ czasu od wypadku, który został spowodowany przez nią i stanowił podstawę wystąpienia Prokuratora o wydanie zaskarżonej decyzji a także pobieranie renty, nie powinny stanowić wystarczającej podstawy do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie w aspekcie zdolności do kierowania pojazdem. Takie argumenty w istocie nie odnoszą się do kwestii procesowych w zakresie przepisów obowiązujących w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można w tym kontekście uznać za skutecznie postawiony zarzut sprowadzający się do tego, że Sąd pierwszej instancji powinien był uchylić zaskarżoną decyzję jak też, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom art. 145 ( 4 ppsa, zwłaszcza że faktycznie jest ono zgodne z tym przepisem. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku z mocy art. 184 ppsa.