II SA/Ol 685/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 10 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 25 sierpnia 2020 r. nr WIN-III.7581.21.2020.KT w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w postępowaniu wznowieniowym postanawia odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia UZASADNIENIE 1. Decyzją z dnia 25 sierpnia 2020 r. nr WIN-III.7581.21.2020.KT Wojewoda Warmińsko-Mazurski, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.), po wznowieniu postępowania z wniosku P. S.A. w sprawie zakończonej ostateczną i prawomocną decyzją Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 27 kwietnia 2020 r. znak WIN-III.7581.21.2020.KT utrzymującą w mocy decyzję Starosty G. z 29 stycznia 2020 r. ograniczającą sposób korzystania z części nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym P. S.A., położonej w obrębie [...], gm. G., oznaczonej jako działka [...], poprzez udzielenie P(1) S.A. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na ww. nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych i nadziemnych urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń wchodzących w zakres inwestycji celu publicznego pn. "Budowa linii 110 kV [...]", odmówił uchylenia ostatecznej i prawomocnej decyzji z dnia 27 kwietnia 2020 r. W decyzji tej pouczono strony o trybie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. 2. Stosownie do pouczenia P. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako: "Skarżąca", "Spółka") skorzystała z przysługującego jej uprawnienia poprzez złożenie, za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargi na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego (dalej: "Wojewoda") z 25 sierpnia 2020 r., wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. 3. W dniu 13 października 2020 r. powyższa skarga została przekazana przez Wojewodę do Ministra Rozwoju, zaś pismem z dnia 20 września 2022 r. Minister Rozwoju i Technologii przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie powyższą skargę na decyzję Wojewody z 25 sierpnia 2020 r. błędnie przekazaną przez Wojewodę Ministrowi Rozwoju – poprzednikowi prawnemu Ministra Rozwoju i Technologii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna, gdyż jej przedmiotem strona uczyniła decyzję organu I instancji. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądownictwa administracyjnego jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, bowiem dotyczy działalności organów administracji publicznej, skargę wniesie uprawniony podmiot po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie. Powyższe oznacza, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają jedynie rozstrzygnięcia ostateczne, to znaczy takie od których nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być więc co do zasady, w przypadku decyzji wydawanych na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzja wydana przez organ II instancji, która ostatecznie rozstrzyga sprawę. Strona musi bowiem wyczerpać przed wniesieniem skargi środki zaskarżenia przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym - art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a." Przepisy te uwzględniają obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę dwuinstancyjności postępowania - art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 256, w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia) zwanej dalej: "k.p.a.", zgodnie z którym postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis stanowi inaczej. Ponieważ w przedmiotowej sprawie zaskarżona została decyzja wydana w ramach nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, jakim jest instytucja wznowienia postępowania, pozostaje nadto wskazać na treść art. 150 § 1 k.p.a. zgodnie z którym organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Nadto z art. 127 § 1 k.p.a. wynika, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (§ 2 art. 127 k.p.a.). Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; - (§ 3 art. 127 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie decyzja w stosunku do której zostało wszczęte postępowanie wznowieniowe została wydana przez Wojewodę (w dniu 27 kwietnia 2020 r.), gdyż to ten organ rozpoznawał odwołanie od decyzji Starosty G. z dnia 29 stycznia 2020 r. ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, dlatego też zaskarżona do sądu decyzja Wojewody z 25 sierpnia 2020 r. była decyzją organu I instancji, od której stosownie do treści art. 127 § 2 k.p.a. służyło odwołanie do właściwego ministra, w toku postępowania wznowieniowego. Fakt błędnego pouczenia zwartego w skarżonej decyzji nie wywiera żadnego wpływu na kształtowanie uprawnienia strony do zaskarżenia takiego aktu w przypadku, gdy decyzja jest decyzją pierwszoinstancyjną, jak w rozpoznawanej sprawie. Dlatego też błędne pouczenie co do środka zaskarżenia decyzji nie uprawniało do wniesienia skargi na decyzję Wojewody z 25 sierpnia 2020 r. , którą organ odmówił uchylenia ostatecznej i prawomocnej własnej decyzji z dnia 27 kwietnia 2020 r. Z zasady określonej w art. 52 § 1 p.p.s.a., jak wskazano wyżej wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponaglenie, przewidziany w ustawie - art. 52 § 2 tej ustawy. Wobec powyższego z uwagi na okoliczność, iż niniejsza skarga dotyczy decyzji Wojewody wydanej w ramach wznowienia postępowania, wydanej jako decyzja pierwszoinstancyjna, od której służyło odwołanie, nie spełnia ona wymogów o których mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Skargę można bowiem wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia jakie służyły stronie, zaś w tej sprawie skarżąca przedmiotem skargi uczyniła decyzję organu I instancji zaś stosownie do wyżej przytoczonych przepisów prawa przedmiotem takiej kontroli Sądu może być jedynie decyzja ostateczna. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.