I SA/Bk 517/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] lipca 2010 r., wydaną w przedmiocie podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku, G. P. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że ze względu na sytuację osobistą kwota podatku 23.786 zł jest obciążeniem, któremu nie jest w stanie sprostać. W piśmie z 4 października 2010 r. Skarżąca dodała, że doręczono jej tytuł wykonawczy oraz dokonano zajęcia prawa majątkowego. Kontynuowanie egzekucji grozi wyrządzeniem znacznej szkody majątkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku w przypadku, gdy wystąpi jedna z nich. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Przy czym obowiązkiem Sądu jest ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie tylko w oparciu o analizę treści wniosku, lecz również przy pomocy dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2010 r. I FZ 34/10 i przywołane tam orzecznictwo, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie organy podatkowe ustaliły stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn w kwocie 23.786 zł. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Co prawda, nałożony na Skarżącą obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna w porównaniu z sytuacją finansową i majątkową wnioskodawcy. Zdaniem Sądu Skarżąca uprawdopodobniła, że kwota do zapłaty, wynikająca ze skarżonego w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia wskazuje na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i może łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że Skarżąca jest osobą samotnie gospodarującą i uzyskującą miesięczny dochód z tytułu umowy o pracę w kwocie 1.318,06 zł netto, z której to kwoty pokrywa miesięczne wydatki związane z opłatami czynszowymi, za gaz, energię elektryczną, telewizję, spłatę rat kredytu w wysokości ponad 550 zł. Skarżąca nie posiada żadnych oszczędności, a jej jedynym majątkiem nieruchomym jest mieszkanie o pow. 38 m2, nabyte w drodze spadku. W takiej sytuacji, stan finansowy i majątkowy strony w połączeniu z wszczęciem egzekucji (zob. tytuł wykonawczy z 10 września 2010 r. oraz zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą z 20 września 2010 r. - k. 15 i 16 akt sprawy), uzasadnia udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dlatego też orzeczono w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.