I OSK 1257/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak, Sędzia NSA Ewa Dzbeńska, Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.), Protokolant asystent sędziego Jan Wasilewski, po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Wólka od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 676/11 w sprawie ze skargi Gminy Wólka na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod drogę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 676/11 oddalił skargę Gminy Wólka na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za grunt przejęty pod drogę. Zaskarżony wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy: Wójt Gminy Wólka decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] zatwierdził podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,6800 ha położoną w obrębie ewidencyjnym Długie, gmina Wólka. W wyniku zatwierdzonego podziału powstały działki: nr [...] o pow. 0,0016 ha, nr [...] o pow. 0,0218 ha, nr [...] o pow. 0,0225 ha, nr [...] o pow. 0,0269 ha i nr [...] o pow. 0,0162 ha, które wydzielono pod drogę gminną, wobec czego z mocy prawa przeszły na własność Gminy Wólka. L. W. i J. P. w dniu 2 lutego 2009 r. wystąpili do Urzędu Gminy Wólka o ustalenie i wypłatę odszkodowania za ww. działki. Starosta Lubelski decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] ustalił na rzecz wnioskodawców odszkodowanie za ww. działki wydzielone pod drogę gminną w łącznej wysokości 97.152 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w wyniku braku porozumienia stron w kwestii wysokości odszkodowania, organ zlecił przeprowadzenie wyceny przedmiotowej nieruchomości. Na podstawie sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego J. W. operatu szacunkowego ustalono wysokość odszkodowania na rzecz L. W. w wysokości 91.322,88 zł oraz na rzecz J. P. w wysokości 5829,12 zł. Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., po rozpatrzeniu odwołania Gminy Wólka, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż Starosta w sposób zgodny z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 652 ze zm.; powoływanej dalej jako "u.g.n."), ustalił kwotę odszkodowania za przejętą nieruchomość. Wojewoda uznał również za prawidłowy sporządzony w dniu 18 października 2010 r. przez rzeczoznawcę majątkowego J. W. operat szacunkowy. Wskazał, iż operat ten spełnia wymogi określone w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Organ odwoławczy uznał za prawidłową określoną przez rzeczoznawcę (zgodnie z przepisem § 36 ust. 1 powyższego rozporządzenia) wartość rynkową nieruchomości, ustaloną według alternatywnego sposobu użytkowania, w podejściu porównawczym metodą korygowania ceny średniej, tj. zgodnie z rodzajem nieruchomości, jej położeniem, sposobem użytkowania, przeznaczeniem, wyposażeniem w urządzenia infrastruktury technicznej, stanem nieruchomości oraz aktualnie kształtującymi się cenami w obrocie nieruchomościami. W wyniku zastosowania tej metody, rzeczoznawca ustalił cenę 1 m2 gruntu na kwotę 109,16 zł. Z przedstawionej w operacie analizy rynku wynikało natomiast, że ceny gruntów przeznaczonych pod publiczne, a wydzielonych z gruntów przeznaczonych pod zabudowę zagrodową lub mieszkaniową, kształtują się w granicach od 69,92 zł/m2 do 141,36 zł/m2, w zależności od położenia względem dużych aglomeracji miejskich i głównych traktów komunikacyjnych oraz od stopnia zagospodarowania i przeznaczenia terenów otaczających. Wojewoda wskazał, iż określona przez rzeczoznawcę wartość 1 m2 gruntu mieści się zatem w ww. przedziale cen transakcyjnych nieruchomości podobnych. Wojewoda Lubelski wskazał, że wprawdzie organ I instancji nie zajął stanowiska wobec całego materiału dowodowego, a w szczególności, nie dokonał oceny znajdującej się w aktach sprawy opinii z dnia 19 lutego 2010 r. sporządzonej na zlecenie odwołującego się, jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż operat ten, sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego T. K., nie mógł zostać dopuszczony jako dowód w sprawie ze względu na to, że został sporządzony z naruszeniem przepisu § 36 ust. 3 ww. rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. Przedstawiona przez stronę opinia wskazuje na stan nieruchomości z dnia 15 lutego 2010 r., a nie, jak to winna czynić, na stan z dnia wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, tj. [...] marca 2008 r. Organ wskazał ponadto, iż metoda wyliczenia wartości rynkowej według optymalnego sposobu użytkowania, jaką przyjął biegły, nie została przewidziana w obowiązujących przepisach. Artykuł 134 ust. 3 i 4 u.g.n. wskazuje bowiem jedynie na dwa sposoby określania wartości rynkowej nieruchomości, tj. według aktualnego i alternatywnego sposobu użytkowania. Zastosowanie innego sposobu jest zatem niedopuszczalne. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, Wójt Gminy Wólka wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji, zarzucając im naruszenie: przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., powoływanej dalej jako "k.p.a."), polegające na oparciu decyzji na dowolnej argumentacji w oderwaniu od przepisów prawa oraz braku dokładności i precyzji w wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, jak też braku wykazania motywów wydania decyzji oraz uzasadnienia prawnego decyzji oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 98 ust. 3, art. 129 ust. 5, art. 153 ust. 1 u.g.n. oraz § 3, § 4, § 55 i § 56 rozporządzenia z dnia 21 sierpnia 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, polegające na braku precyzji i dokładności w sporządzeniu operatu, a ponadto rażące naruszenie art. 161 ust. 2 u.g.n. poprzez przyjęcie w operacie szacunkowym z dnia 18 października 2010 r., że wartości przyjętych nieruchomości położonych w gminie Konopnica są reprezentatywne dla nieruchomości położonych w gminie Wólka, podczas gdy gminy te nie są gminami sąsiadującymi ze sobą w rozumieniu naruszonego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając powyższą skargę wskazał, powołując się na treść art. 98 ust. 1 i 3 u.g.n., że odszkodowanie przysługuje za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne w wysokości uzgodnionej między użytkownikiem wieczystym, a właściwym organem, a jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązującego przy wywłaszczaniu nieruchomości. W myśl art. 130 ust. 2 u.g.n. ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego określający wartość nieruchomości. W niniejszej sprawie jako dowód przyjęto operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego J. W.. Zdaniem Sądu dokonana przez organy ocena tego operatu nie narusza natomiast prawa. Sąd podał, że stosownie do treści art. 134 u.g.n. wysokość odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości (ust. 1) przy określeniu której uwzględnia się w szczególności aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (ust. 2). Organy orzekające w sprawie powołały się na dokonaną przez rzeczoznawcę analizę i przyjętą przez niego stawkę w wysokości 109,16 zł za m2 uznając, że taka cena gruntu odpowiada cenom w obrocie wolnorynkowym. Wbrew zarzutom skargi proces wyceny nieruchomości poprzedzony był wnikliwą analizą rynku nieruchomości, w tym wszechstronną opartą na danych z rynku powiatu lubelskiego. Uzasadnione to było małą liczbą transakcji nieruchomości przeznaczonych pod drogi publiczne w gminie Wólka Lubelska. Z analizy rynku wynika bowiem, że ceny gruntów przeznaczonych pod drogi publiczne, a wydzielonych z gruntów przeznaczonych pod zabudowę zagrodową lub mieszkaniową kształtowały się w granicach od 69,92 zł/m2 do 141,36 zł/m2 w zależności od położenia względem dużych aglomeracji miejskich i głównych traktów komunikacyjnych. Odnosząc się natomiast do przedstawionej przez skarżącego prywatnej opinii T. K., Sąd wskazał, że stan nieruchomości został określony na dzień 15 lutego 2011 r., a więc sprzecznie z obowiązującymi przepisami. Nieprawidłowo ustalono w nim również metodę wyliczania wartości rynkowej. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 29 grudnia 2011 r. wniosła Gmina Wólka Lubelska, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego przez: a) błędną wykładnię art. 4 pkt 16 u.g.n. polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że nieruchomości wskazane przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie do porównania są nieruchomościami podobnymi w rozumieniu tego przepisu; b) błędną wykładnię § 3 i 4 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego poprzez zaakceptowanie przez Sąd wadliwie przeprowadzonej analizy rynku nieruchomości z gminy Wólka, skutkującej przyjęciem do porównania nieruchomości, które nie wykazują podobieństw, gdyż nie są położone na tym samym terenie; c) niewłaściwe zastosowanie § 26 ww. rozporządzenia poprzez przyjęcie przy określaniu wartości przedmiotowych nieruchomości, cen transakcyjnych uzyskiwanych za nieruchomości podobne na rynku regionalnym, podczas gdy na terenie gminy Wólka zostały zawarte transakcje kupna-sprzedaży nieruchomości przeznaczonych pod drogi, co wynika jednoznacznie z operatu sporządzonego na zlecenie strony skarżącej; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. a) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w sytuacji gdy analiza tej decyzji wskazuje, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa materialnego i procesowego; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi i tym samym pozostawienie w obrocie prawnym wadliwych decyzji; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na wadliwej ocenie sporządzonego operatu szacunkowego i w związku z tym na niepoprawnie dokonanych na jego podstawie ustaleniach faktycznych, czego efektem było bezkrytyczne przyjęcie przez Sąd I instancji ustalonego przez organy stanu faktycznego, co doprowadziło do oddalenia skargi pomimo naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy; d) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak należytego uzasadnienia wyroku w zakresie poprawności operatu szacunkowego oraz poprzez zupełny brak ustosunkowania się przez Sąd do podniesionych w skardze zarzutów oraz lakoniczność uzasadnienia o treści omijającej istotę zaistniałego w sprawie sporu; e) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez dokonanie wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że stanowiący podstawę ustalenia odszkodowania operat szacunkowy został sporządzony nieprawidłowo, bowiem ustalenie wartości przedmiotowych nieruchomości w oparciu o ceny transakcyjne z terenu powiatu lubelskiego, a nie gminy, na obszarze której te nieruchomości są położone, nie odpowiada wymogom prawa. Skarżący kasacyjnie wskazał, że podejście porównawcze przy wycenie nieruchomości, które znalazło zastosowanie w niniejszej sprawie, stosuje się jeżeli znane są ceny i cechy nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej. Z kolei jedną z cech nieruchomości podobnych, zgodnie z treścią art. 4 pkt 16 u.g.n., jest jej położenie. W niniejszej natomiast sprawie zbiór nieruchomości podobnych przedstawionych przez rzeczoznawcę majątkowego zawiera kilkanaście pozycji, z których tylko jedna nieruchomość jest z terenu gminy Wólka, zaś pozostałe położone są na terenie gminy Niemce, bądź gminy Konopnica. O ile przy tym gmina Niemce graniczy z gmina Wólka, to gmina Konopnica położona jest po przeciwległej stronie miasta Lublin, a zatem nieruchomości w niej położone nie mogły stanowić materiału porównawczego przy wycenie przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem skarżącego kasacyjnie całkowicie bezpodstawne było ponadto wskazanie przez biegłego, że na terenie gminy Wólka nie przeprowadzono transakcji dla gruntów podobnych. Stanowisko to zostało podważone przez stronę za pomocą złożonego do akt operatu szacunkowego T. K. Ani jednak Sąd, ani organy nie poddały tego dowodu analizie, uznając go za wadliwie sporządzony. Uczestnicy postępowania J. P. i L. W. w odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną, wnieśli o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów. Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "P.p.s.a."). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dla skutecznego podania podstawy kasacyjnej konieczne jest szczegółowe wskazanie naruszonego przez Sąd I instancji przepisu oraz uzasadnienie zarzutu jego obrazy. Tego rodzaju stan rzeczy sprawia, że zarzuty skargi kasacyjnej wywierają doniosły wpływ na przebieg i wynik postępowania kasacyjnego, wyznaczając zakres wspomnianej kontroli instancyjnej. W skardze kasacyjnej, Gmina Wólka – jako zarzut o charakterze procesowym – podnosiła, że Sąd Wojewódzki naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na wadliwej ocenie sporządzonego operatu szacunkowego i w związku z tym na niepoprawnie dokonanych na jego podstawie ustaleniach faktycznych, czego efektem było bezkrytyczne przyjęcie przez Sąd I instancji ustalonego przez organy stanu faktycznego, co doprowadziło do oddalenia skargi, pomimo naruszenia przez organy art. 7, art., 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać jednak należy, że zgodnie z treścią art. 84 § 1 k.p.a. operat szacunkowy stanowi sformalizowaną prawnie opinię rzeczoznawcy majątkowego wydawaną w zakresie posiadanych przez niego wiadomości specjalnych. Ocena operatu szacunkowego przez organ administracji nie jest więc możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych. Kwestia zdefiniowania rynku, jego obszaru i analiza to wiedza specjalna o charakterze ekonomicznym a nie prawnym. Sam fakt występowania transakcji drogowych na obszarze gminy, czy załączenie do skargi kasacyjnej operatu szacunkowego sporządzonego na zlecenie skarżącego, nie oznacza, że nieruchomości te były podobne do wycenianej. Ani organ, ani sąd administracyjny nie ma bowiem praktycznie możliwości zakwestionowania treści merytorycznych, jeśli nie dysponuje dowodem alternatywnym. Z tego powodu zarzut naruszenia przez Sąd i instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w powiązaniu z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie mógł zostać uwzględniony. Odnosząc się do zarzutu uchybienia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a., który stanowi, że "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania", to nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. mamy do czynienia zarówno w przypadku, gdy brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć Sądu, jak i w przypadku, gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia, przy czym nie każde naruszenie tego przepisu może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt I OSK 990/05, Lex nr 198283). W związku z powyższym art. 141 § 4 P.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 85/11, Lex nr 1135531). Taki przypadek w niniejszej sprawie nie zachodzi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia powyższe wymagania, a Sąd I instancji odniósł się do wszystkich zarzutów i argumentów przedstawionych w skardze oraz wszechstronnie wyjaśnił podstawę rozstrzygnięcia. Natomiast fakt, że stanowisko przyjęte przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest niekorzystne dla skarżącej, nie oznacza iż doszło do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, to jednak ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera odniesienie się do wszystkich zarzutów poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania w konkretnej sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1849/11, Lex nr 1137612). Nie można zatem uznać, aby Sąd I instancji naruszył wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. Zarzut błędnej wykładni art. 4 pkt 16 u.g.n. jest całkowicie nieuzasadniony. Sąd I instancji w żadnym razie nie dokonał bowiem interpretacji tego przepisu w sposób wskazany w skardze kasacyjnej, tj. poprzez przyjęcie, że wskazane w operacie nieruchomości są nieruchomościami podobnymi. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej. Natomiast sytuacja kiedy stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu, przewidzianemu w normie prawnej, mieści się w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, które polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie “podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. W przedmiotowej sprawie nie postawiono natomiast zarzutu błędnego zastosowania art. 4 pkt 16 u.g.n. Analogicznie sytuacja się ma z drugim z zarzutów naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów § 3 i 4 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Pomijając ogólne zarzucenie naruszenia tych przepisów, bez wskazania konkretnego ich ustępu, skarżący kasacyjnie nie wykazał w ogóle, w jaki sposób miałaby być dokonana błędna wykładnia tych przepisów, które określają ogólne zasady dla sporządzenia operatu szacunkowego, takie jak konieczność dokonania analizy rynku oraz definiują szczegółowo podejście porównawcze do wyceny nieruchomości. Całkowicie nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przepisu § 26 ww. rozporządzenia przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie do porównania cen transakcyjnych uzyskiwanych za nieruchomości podobne na rynku regionalnym nieruchomości, podczas gdy na terenie gminy Wólka zostały zawarte transakcje kupna-sprzedaży nieruchomości przeznaczonych pod drogi, co wynika jednoznacznie z operatu sporządzonego na zlecenie strony skarżącej. Poglądu tego skład orzekający w niniejszej sprawie jednak nie podziela. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawach dotyczących ustalenia odszkodowania za nieruchomości przeznaczone lub zajęte pod drogi publiczne, nie ma zastosowania przepis § 26 rozporządzenia wykonawczego Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 1642/11; z dnia 26 października 2010 r. sygn. akt I OSK 43/10, LEX nr 745239; z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 95/10, LEX nr 745386; z dnia 11 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 563/10, LEX Nr 1070851; z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 497/10, LEX Nr 1070838; z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 860/11, LEX Nr 1134309; z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1468/11, LEX nr 113245 i z dnia 24 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 488/11, LEX nr 1113272). W tego rodzaju postępowaniu mają bowiem zastosowanie tylko przepisy § 36 powołanego rozporządzenia, dlatego też Sąd I instancji w ogóle nie odniósł się do tego przepisu. W związku z tym, że bezzasadne okazały się podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, to tym samym nie można uznać, że Sąd I instancji oddalając skargę naruszył ponadto przepis art. 151 P.p.s.a, art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a oraz z art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Naruszenia tych przepisów skarżąca upatruje bowiem w nieuwzględnieniu wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargi. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 184 P.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.