I GSK 430/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 maja 2017 r.; sygn. akt III SA/Gl 404/17 w sprawie ze skargi Gminy P. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Ś. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie ceny za odprowadzanie ścieków i taryfy za zbiorowe odprowadzanie ścieków oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 404/17 oddalił skargę Gminy P. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 27 stycznia 2017 r. nr [...]w przedmiocie stwierdzenia nieważność uchwały w sprawie ceny za odprowadzanie ścieków i taryfy za zbiorowe odprowadzanie ścieków. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Wojewoda Śląski rozstrzygnięciem nadzorczym z 27 stycznia 2017 r., nr NPII.4131.1.24.2017 – działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.; dalej: usg) - stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy P. z 20 grudnia 2016 r., nr [...] w sprawie ceny odprowadzania ścieków oraz opłaty abonamentowej dla zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy P. na okres od dnia [...] W uzasadnieniu organ nadzorczy wskazał, że ww. akt prawa miejscowego był niezgodny z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 573 ze zm.; dalej: ustawa o gospodarce komunalnej) w związku z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015 r. poz. 139 ze zm.; dalej: ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę). Organ nadzoru podniósł, że organy gminy nieprawidłowo ustaliły cenę za 1 m3 ścieków oraz opłatę abonamentową dla zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy P. na okres od [...]. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej to organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego rozstrzygają o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. Kompetencja ta ulega jednak ograniczeniu w przypadku, gdy przepisy szczególne stanowią inaczej. W ocenie Wojewody Śląskiego ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków stanowi lex specialis względem ustawy o gospodarce komunalnej, która reguluje zasady ustalania taryf opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę oraz zbiorowe odprowadzanie ścieków. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, taryfy opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę oraz za zbiorowe odprowadzanie ścieków podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy. W tym aspekcie ujawnia się różnica w stosunku do przepisów ogólnych – ustawy o gospodarce komunalnej. Organ stanowiący gminy nie uchwała, bowiem taryf opłat, ale je zatwierdza. W myśl art. 24 ust. 2 i 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, w terminie 70 dni przed planowanym dniem wejścia taryf w życie, przedstawia wójtowi wniosek o ich zatwierdzenie, a do wniosku dołącza szczegółową kalkulację cen i stawek opłat oraz aktualny plan, o którym mowa wart. 21 ust. 1 ustawy. Wójt sprawdza, czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy i weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę pod względem celowości ich ponoszenia, natomiast rada gminy podejmuje uchwałę w przedmiocie zatwierdzenia taryf (ich akceptacji lub odmowy zatwierdzenia) w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku. Zanegowanie taryf ma zaś miejsce wówczas, gdy zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami (art. 24 ust. 4 i 5 ustawy). W związku z powyższym organ stanowiący nadzorowanej jednostki samorządu terytorialnego nie miał kompetencji do ustalenia opłat za odprowadzanie ścieków na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej, lecz był jedynie władny podejmować uchwały w przedmiocie zatwierdzenia taryf za ścieki w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy o zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Dlatego organ gminy podejmując swoją uchwałę organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego naruszył art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej w związku z art. 24 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Uzasadniając oddalenie skargi Gminy P. na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze WSA w Gliwicach wskazał, że istota sprawy sprowadza się do stosunku art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej do art. 24 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Chodziło o ustalenie organu gminy kompetentnego w zakresie ustalania taryf opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę oraz zbiorowe odprowadzanie ścieków w przypadku, gdy gmina nie realizuje swoich zadań w tym zakresie za pomocą wyspecjalizowanego przedsiębiorstwa wykonującego. Sąd I instancji wskazał, że nieprawidłowe jest stanowisko Gminy uzależniającej kompetencję w przedstawionym zakresie od tego, czy zadanie własne obejmujące sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji oraz usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych realizuje ona wprost, poprzez swój organ wykonawczy, czy też powinności te są przeniesione na wyspecjalizowaną, utworzoną w tym celu jednostkę gminną. Poprzez utworzenie albo brak utworzenia takiego podmiotu nie można modyfikować treści art. 24 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Ten przepis ustawowy stanowi, że taryfy opracowane przez przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne, zweryfikowane przez wójta podlegają następnie zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy, to sam fakt, że w danej jednostce samorządu terytorialnego nie działa taki podmiot nie może prowadzić do zmiany ustawowych kompetencji organu stanowiącego i przypisania mu - w miejsce zatwierdzania taryf - ich uchwalania. W ocenie WSA, bezspornym jest, że art. 24 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków jest przepisem szczególnym wobec art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej. Nie sposób, więc interpretować obydwu tych regulacji w ten sposób, że w określonej sytuacji jedna z nich nie będzie miała sensu. Wypacza to, bowiem wolę ustawodawcy, a tekst prawny należy interpretować w ten sposób, że żaden jego fragment nie okaże się zbędny. Co do zasady, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej to organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego rozstrzygają o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. Kompetencja ta ulega jednak ograniczeniu w przypadku, gdy przepisy szczególne stanowią inaczej. Taką odmienną regulacją jest art. 24 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. W przepisie tym, w odniesieniu do usługi dostawy wody oraz odprowadzania ścieków ograniczono, bowiem kompetencję rady gminy do stanowienia cenników, zastępując ją powinnością ich zatwierdzania. Dlatego, w braku ustanowienia przedsiębiorstwa gminnego, np. samorządowego zakładu budżetowego, wyspecjalizowanego, co do dostarczania wody i odprowadzania ścieków należy przyjąć, że w sensie funkcjonalnym podmiotem takim jest gmina (urząd gminy) i to jej (jego) cenniki są akceptowane lub nie spotykają się z aprobatą organu stanowiącego. Nie oznacza to, że gmina (urząd gminy) staje się przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Chodzi tu o pełnienie roli przedsiębiorstwa wodociągowo – kanalizacyjnego dla celów ustalenia procedury kształtowania taryf opłat za dostawy wody i odprowadzanie ścieków oraz ich zatwierdzanie. Sąd podniósł, że za przedstawionym rozumieniem relacji zachodzącej pomiędzy treścią art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej oraz art. 24 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków przemawiają również względy wzajemnego równoważenia się władz gminy. Skoro cenniki opracowywane przez przedsiębiorstwo są weryfikowane przez wójta, a następnie zatwierdzane przez organ stanowiący gminy, to opisana procedura nie może zostać zmodyfikowana w ten sposób, że cała kompetencja w zakresie ustalania cen jest skupiona na organie stanowiącym podejmującym stosowną uchwałę w przedmiocie wysokości opłat. W takiej, bowiem sytuacji fikcją stawałoby się wzajemne równoważenie dwóch niezależnych od siebie władz gminy – wykonawczej oraz uchwałodawczej. Gmina P. w skardze kasacyjnej, zaskarżyła powyższy wyrok w całości domagając się jego uchylenia oraz zasadzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zarzucono naruszenie: I. Prawa materialnego tj.: a) art. 4 ustawy o gospodarce komunalnej i art. 24 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków poprzez przyjęcie, iż art. 24 cyt. ustawy jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 4 ustawy o gospodarce komunalnej, odnoszącym się także i do Gminy, która nie jest przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym, b) art. 24 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków poprzez przyjęcie, iż ma on zastosowanie w stosunku do Gminy bezpośrednio realizującej swe obowiązki w zakresie odprowadzania ścieków, c) art. 4 ustawy o gospodarce komunalnej poprzez przyjęcie, iż nie ma on zastosowania w stosunku do Gminy, bezpośrednio realizującej swe obowiązki w zakresie odprowadzania ścieków i określającej na jego podstawie ceny i opłaty w tym zakresie. II. Przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 84. Konstytucji RP b) art. 7. Konstytucji RP c) art. 6. Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez uznanie przez WSA w Gliwicach, iż Wojewoda Śląski działał w granicach prawa d) naruszenie przepisu art. 91 ustawy o samorządzie gminnym, polegające na uznaniu, że zaskarżona uchwała narusza prawo w sposób istotny. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie Gmina przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Ponadto, pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. W piśmie procesowym z dnia 11 października 2017 r. Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie oraz "zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Naczelny Sąd Administracyjny omawiając łącznie zarzuty naruszenia prawa materialnego sformułowane w osnowie skargi kasacyjnej stwierdza, że są one nieusprawiedliwione. Z mocy art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym sprawy zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków komunalnych, wodociągów i kanalizacji należą do zadań własnych gminy i stanowią zadania o charakterze użyteczności publicznej. Formy jej prowadzenia określa odrębna ustawa – o gospodarce komunalnej, co wynika z art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o gospodarce komunalnej organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego postanawiają o wyborze prowadzenia i form gospodarki komunalnej oraz wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej, – jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Ponieważ w odniesieniu do zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków istnieje regulacja szczególna – ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, to przedmiotowe zasadnie gminy o charakterze użyteczności publicznej musi być wykonywane zgodnie z przepisami tej ustawy. Zasady ustalania taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków zostały uregulowane w rozdziale 4 ustawy. Zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 pierwszym etapem jest określenie taryf na jeden rok przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Kolejnym etapem jest zatwierdzenie tak określonych taryf przez radę gminy, po ich przedłożeniu do zatwierdzenia i sprowadzeniu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zgodnie z art. 24 ust. 1 – 6 ustawy. Następnie zatwierdzone taryfy podlegają ogłoszeniu (art. 24 ust.7). Zatwierdzenie taryf przez radę gminy można w pewien sposób przyrównać do ustalania cen i opłat, o czym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej, ale należy mieć na uwadze, że w omawianym przypadku następuje ono na podstawie przepisu szczególnego i przy konieczności respektowania przez radę gminy szczególnych proceduralnych reguł. W tym sensie rozwiązania przyjęte w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, w zakresie, w jakim dotyczą usług dostarczania wody i odprowadzania ścieków mających charakter komunalny, należy uznać za lex specialis względem art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej. Niewątpliwie organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego w oparciu o art. 4 ust.1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej postanawiają o wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opał za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego, ale jedynie wtedy, "jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej". Ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, odnosi się do usług użyteczności publicznej, w tym też do komunalnych usług użyteczności publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej, ale zawiera w tym zakresie przepisy szczególne. Zgodnie z tymi przepisami szczególnymi taryfę cen i opłat określa przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne na jeden rok (art. 20 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków), lecz wymaga ona zatwierdzenia w drodze uchwały rady gminy (art. 24 ust. 1 ww. ustawy). Innymi słowy kompetencje do określenia taryf ustawodawca przyznał przedsiębiorstwom wodno-kanalizacyjnym, natomiast uprawnienia do zatwierdzania tych taryf powierzył radom gminy, które wydając w tym przedmiocie uchwały realizują władztwo nad działalnością przedsiębiorstwa. Procedura zatwierdzania taryf obejmuje określone ustawowo etapy postępowania: 1) opracowanie przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne projektu taryf i przedłożenie wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) wniosku o ich zatwierdzanie, 2) dokonanie sprawdzenia przez organ wykonawczy gminy zaproponowanych taryf, stosownie do art. 24 ust. 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, 3) zatwierdzenie taryf przez radę gminy – art. 24 ust. 5 ww. ustawy 4) ogłoszenie taryf. Z przytoczonego uregulowana wynika, że w pierwszym etapie kontroli taryf organ wykonawczy gminy dokonuje wstępnej analizy wniosku badając legalność taryf oraz zasadność poniesionych przez przedsiębiorcę wydatków w oparciu, o które został sporządzony cennik usług. Należy w tym miejscu podkreślić, że organ wykonawczy dokonuje weryfikacji taryf także w sytuacji, gdy sama gmina jest podmiotem świadczącym usługi wodno-kanalizacyjne czyli działa, jako przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne. Następnie taryfy podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy, co oznacza, że rada gminy rozstrzyga o prawidłowości przedłożonej przez przedsiębiorstwo taryfy (art. 24 ust. 1 ww. ustawy). Czynność zatwierdzenia oznacza akceptację obowiązywania cen i opłat w ustalonej w taryfie wysokości. W przeciw wypadku rada gminy jest władana podjąć uchwałę o odmowie jej zatwierdzenia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że Rada Gminy P. nie miała kompetencji do podjęcia uchwały ustalającej cenę 1 m3 ścieków oraz opłatę abonamentową dla zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy P. Rada mogła, w trybie przytoczonym wyżej, zatwierdzić taryfy przedłożone jej przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko organu nadzoru, zgodnie, z którym okoliczność, że w Gminie P. nie został wyodrębniony podmiot, który prowadziłby działalność z zakresu zbiorowego odprowadzania ścieków, nie daje podstaw do wyłączenia stosowania regulacji przewidzianej w ustawie o zbiorowym zaopatrywaniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. W wyroku z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt OSK 174/04, Naczelny Sąd Administracyjny sformułował następujące tezy, które skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela: 1) "Prowadząc faktycznie działalność usługową w zakresie dostarczania wody oraz odprowadzania ścieków gmina, posiadająca osobowość prawną na mocy art. 2 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, usytuowała się w takiej samej sytuacji, jak każdy inny dostawca prowadzący działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków." 2) Skoro gmina mogła być traktowana jako przedsiębiorstwo woodciagowo-kanalizacyjne w rozumieniu ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków – to była uprawniona do określenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na podstawie art. 20 ust. 1 ww. ustawy (...)". Rozważania Sądu I instancji, prowadzą do prawidłowego wniosku, iż niezależnie od tego czy zadania własne obejmujące sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji oraz usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych realizuje gmina poprzez swój organ wykonawczy, czy też poprzez wyspecjalizowaną jednostkę, zawsze przy ustalaniu ceny należy wziąć pod uwagę regulację zawartą w ustawie szczególnej, jaką jest ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Kwestie związane z zaopatrzeniem w wodę oraz odprowadzaniem ścieków reguluje ww. ustawa, będąca regulacją szczególną w stosunku do ustawy o gospodarce komunalnej. Ustawa ta jako lex specialis wyklucza możliwość stosowania przepisu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej. Rada Gminy, po przeprowadzeniu stosownej procedury określonej w rozdziale 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, władna była podjąć uchwałę o zatwierdzeniu taryf, o której mowa w 24 ust. 1 tej ustawy, jako że przepisy upoważniają Radę Gminy jedynie do zatwierdzania lub do odmowy zatwierdzenia przedłożonej przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne trafy, nie pozwalają natomiast na ustalenie ceny ścieków oraz oferty abonamentowej dla zbiorowego odprowadzania ścieków. W efekcie, wbrew stanowisku skarżącej, zaskarżona uchwała narusza prawo w sposób istotny w rozumieniu art. 91 ust 1 usg, skoro Rada Gminy P. naruszyła procedury podejmowania uchwał. W tym stanie rzeczy organ nadzoru podejmując rozstrzygniecie nadzorcze zgodne z prawem nie mógł naruszyć art. 7 i 84 Konstytucji RP oraz art. 6 kpa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.