II SA/Sz 526/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Henryk Dolecki po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. D.-G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z Jej skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 25 października 2001 r. Nr XXVIII/492/2001 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy UZASADNIENIE W dniu [...] r. B. D.-G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uzupełnioną pismem z dnia [...] r., na uchwałę Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 25 października 2001 r. Nr XXVIII/492/2001 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina. Do skargi załączony został wniosek skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia [...] r., wezwano skarżącą do wykazania, że wezwała Radę Miejską w Koszalinie do usunięcia naruszenia zaskarżoną uchwałą jej interesu prawnego lub uprawnienia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi, w piśmie z dnia [...] r., skarżąca oświadczyła, że wezwała Radę Miejską w Koszalinie do usunięcia naruszenia zaskarżoną uchwałą jej interesu prawnego lub uprawnienia przedłożonymi do akt sądowych pismami z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem lub w toku postępowania. Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu przywołanego wyżej przepisu oznacza także oczywistą niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. sygn. akt [...], niepubl.). W dniu [...] r. B. D.-G. wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Koszalinie z dnia 25 października 2001 r. Nr XXVIII/492/2001 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina. Wezwana do wykazania, że wezwała Radę Miejską w Koszalinie do usunięcia naruszenia zaskarżoną uchwałą jej interesu prawnego lub uprawnienia, skarżąca oświadczyła, że dokonała wyżej wskazanej czynności dwukrotnie: pismem z dnia [...] r. (brak informacji, w jakiej dacie wpłynęło do organu) oraz pismem z dnia [...] r. (na piśmie adnotacja, że wpłynęło do organu w dniu [...] r.) Kserokopie obu pism przedłożone zostały do akt sądowych (k.- [...] i [...]). Stosownie do treści przepisu art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Termin do zaskarżania uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego został określony w art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Przyjąć zatem należy, że skargę do sądu administracyjnego na uchwałę podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej wnosi się najpóźniej z upływem sześćdziesiątego dnia, licząc od daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli odpowiedź na to wezwanie nie została udzielona przez organ tej jednostki samorządu terytorialnego (vide: uchwała NSA z 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07). W rozpatrywanej sprawie, z oświadczeń skarżącej oraz z przedłożonych dokumentów wynika, że Rada Miejska w Koszalinie została wezwana przez B. D.-G. do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżoną uchwałą pismem z dnia [...] r. oraz pismem z dnia [...] r., podczas gdy skarga na wyżej wymienioną uchwałę została złożona przez skarżącą do Sądu dopiero w dniu [...] r. Co do zasady, datą, od której liczony powinien być termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie jest dzień złożenia przez skarżącą pierwszego wezwania pismem z dnia [...] r., przy czym w świetle okoliczności rozpatrywanej sprawy, w ocenie Sądu, nie ma istotnego znaczenia, w jakiej konkretnie dacie pismo to wpłynęło do organu, skoro skarga na uchwałę została złożona po upływie ponad [...] lat licząc od daty wniesienia pierwszego wezwania oraz, nawet gdyby uznać, że pierwsze wezwanie w ogóle nie wpłynęło do organu - ponad [...] lat - licząc od daty wniesienia drugiego wezwania. Nie ulega zatem wątpliwości, że wniesienie skargi przez B. D.-G. nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia sąd, stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy, odrzuca. Z uwagi na niedopuszczalność skargi prawo pomocy nie przysługuje. W tym stanie rzeczy należy uznać, że spełnione zostały przesłanki uzasadniające odmowę przyznania prawa pomocy i Sąd, na podstawie art. 247 w związku z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.