I SA/Po 1245/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 listopada 2016 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Po 1245/16, utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 31 października 2016 r. oddalające wniosek [...] w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE W dniu 21 listopada 2016 r., po rozpatrzeniu sprzeciwu skarżącego, tut. Sąd wydał postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 31 października 2016 r. oddalające wniosek [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Odpis ww. postanowienia, z pouczeniem o jego prawomocności, doręczono skutecznie skarżącemu w dniu [...] r. (k. 93 akt). Skarżący zaskarżył powyższe postanowienie pismem z [...] r., zatytułowanym jako "sprzeciw" i skierowanym do tut. Sądu (k. 96 – 97 akt). Sąd zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że Sąd nie jest związany tytułem wnoszonego przez skarżącego pisma, lecz jego treścią i aktualnym stanem sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 2016 r., sygn. akt II GSK 3566/15, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 3 października 2016 r., sygn. akt I SA/Po 998/16, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając okoliczności sprawy stwierdzić więc należy, że wniesiony przez skarżącego środek odwoławczy stanowi de facto zażalenie na postanowienie Sądu z 21 listopada 2016 r., kierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego a nie sprzeciw kierowany do tut. Sądu. Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 P.p.s.a. Stosownie zaś do postanowień art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Brzmienie tego przepisu obliguje sąd do odrzucenia zażalenia, jeżeli jest ono niedopuszczalne, co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 P.p.s.a. Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym zauważyć, że stosownie do postanowień art. 260 § 1 P.p.s.a. – w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie – rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przytoczonego przepisu wynika, że rolą WSA jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu [tak: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 – komentarz do art. 260 p.p.s.a, dostępny w bazie danych Legalis]. Aktualne brzmienie przytoczonego przepisu jest wynikiem wejścia w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r. ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). Zaznaczyć również należy, że przepis art. 260 P.p.s.a., przed dniem wejścia w życie wskazanej powyżej ustawy stanowił, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Mając na uwadze aktualne brzmienie art. 260 P.p.s.a., należy stwierdzić, że w chwili obecnej na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżącemu nie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na postanowienie tut. Sądu z 21 listopada 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z 31 października 2016 r., oddalające wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z uwagi na powyższe, rozpoznawane zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 oraz art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.