I FZ 372/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "B." S.A. w B. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 czerwca 2009 r., o sygn. akt III SA/GL 1288/08 w przedmiocie wezwania do uzupełnienia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi "B." S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 26 września 2008 r. w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Pismem z dnia 16 czerwca 2009 r. pełnomocnik E. "B." S.A. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o wydanie odpisu sentencji wyroku tegoż Sądu z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/GL 1288/08 ze stwierdzeniem prawomocności oraz o doręczenie odpisu wskazanego wyroku. Do pisma załączono dowód uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 10 zł. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 czerwca 2009 r. sekretariat WSA w Gliwicach wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia opłaty kancelaryjnej w kwocie 10 zł za sporządzenie odpisu sentencji wyroku z dnia 16 stycznia 2009 r. wraz ze stwierdzeniem prawomocności w terminie 7 dni od doręczenia wezwania. W wezwaniu wskazano, że o zachowaniu terminu do uiszczenia opłaty decyduje data uiszczenia opłaty w kasie Sądu bądź na rachunek bankowy oraz pouczono, że nieuiszczenie należności w terminie spowoduje pozostawienie pisma bez rozpoznania stosownie do art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Na zarządzenie z dnia 23 czerwca 2009 r. pełnomocnik spółki wniósł zażalenie. Zarządzeniu zarzucił naruszenie art. 234 § 1 p.p.s.a. w związku z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) poprzez nietrafne uznanie, że za wydanie odpisu sentencji wyroku (jednej strony) ze stwierdzeniem prawomocności (z tzw. klauzulą prawomocności) pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 20 zł. Zarządzeniu zarzucono również naruszenie art. 163 § 2 w zwz. Z art. 167 p.p.s.a. poprzez brak wskazania przyczyn (uzasadnienia), dla których wzywa się do uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Jak słusznie podnosi pełnomocnik spółki w uzasadnieniu zażalenia, przyczyną wezwania strony do uzupełnienia opłaty kancelaryjnej było przyjęcie przez WSA w Gliwicach poglądu, że za wydanie odpisu sentencji wyroku (jednej strony) ze stwierdzeniem prawomocności należna jest opłata w łącznej kwocie 20 zł. Jest to pogląd prawidłowy, a argumentacja przedstawiona przez pełnomocnika spółki nie może zasługiwać na uwzględnienie. Z literalnego brzmienia § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych wynika bowiem jednoznacznie, że opłata w kwocie 10 zł należy się za każdą stronę odpisu wydawanego na wniosek strony na podstawie akt sprawy oraz niezależnie od powyższego za stwierdzenie prawomocności, tj. wydanie postanowienia w tym przedmiocie, które w praktyce ma formę pieczęci przystawionej na oryginale orzeczenia. Innymi słowy, sporządzenie odpisu sentencji wyroku oraz stwierdzenie prawomocności, chociażby miało ono miejsce na tym właśnie odpisie, o który wnosi strona w tym samym piśmie procesowym, podlega dwóm oddzielnym opłatom stosownie do wskazanego wyżej przepisu rozporządzenia. W zażaleniu strona skarżąca podnosi również, że w zaskarżonym zarządzeniu nie wskazano przyczyn, dla których wzywa się o uiszczenie opłaty. Należy się zgodzić, że istotnie WSA w Gliwicach nie wskazał konkretnej przyczyny, dla której wezwano do uzupełnienia opłaty, jednakże wezwanie (k. 96) zawierało termin dla dokonania czynności, pouczenie o sposobach dokonania stosownej opłaty, jak również wskazywało na rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania w wypadku nieuiszczenia opłaty w terminie, a zatem spełniało podstawowe wymogi formalne, a przede wszystkim odpowiadało przepisom prawa, tj. było zgodne z brzmieniem art. 234 § 1 p.p.s.a. w związku z § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie pobierania opłat kancelaryjnych. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zażalenie oddalił.