Ppolska.starec← UrzadnikВойти

II FSK 1471/09

Административные суды2009-09-15
Номер дела
II FSK 1471/09
Суд
Naczelny Sąd Administracyjny
Дата решения
2009-09-15
Тип
Postanowienie NSA

Судьи

Hanna Kamińska

Резолютивная часть

Odrzucono skargę kasacyjną

Текст решения

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA del. Hanna Kamińska, , po rozpoznaniu w dniu 15 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej P. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 czerwca 2009 r. Nr I SA/Sz 272/09 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia 28 października 2008 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE P. P. wniósł, w dniu 4 marca 2009 r., za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w S., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia 28 października 2008 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Postanowieniem z 8 czerwca 2009 r. sygn. I SA/Sz 272/09 Sąd I instancji odrzucił skargę P. P., ponieważ chociaż skarżącemu w tej sprawie przysługiwało prawo zaskarżenia ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S. poprzez wniesienie odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w S. w sposób i w terminie wskazanym w decyzji, to uchybił terminowi jego wniesienia określonemu w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa i - na etapie postępowania odwoławczego - nie złożył wniosku o przywrócenie tego terminu. Dyrektor Izby Skarbowej w S. pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia, wydając - na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, postanowienie z 16 grudnia 2008 r. Nr [...] stwierdzające uchybienie terminowi. Dlatego, zaskarżeniu w tym przypadku mogło podlegać jedynie ww. postanowienie. Sąd I instancji wywiódł, że intencją skarżącego było zaskarżenie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S., czyli organu podatkowego I instancji, co skutkuje niedopuszczalnością skargi, określoną w art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.). Pełnomocnik skarżącego w skardze kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania i wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, został rozpatrzony przez Dyrektora odmownie. W ocenie autora skargi kasacyjnej wyczerpany został tok instancyjny, ponieważ podjęto czynności zmierzające do podważenia nieprawomocnych i nieostatecznych rozstrzygnięć organu podatkowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej podtrzymał uprzednio wyrażone stanowisko i wniósł o oddalenie, względnie odrzucenie skargi kasacyjnej. Wskazał zarazem, że skarga kasacyjna została wadliwie sporządzona, ponieważ nie zawiera podstaw skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Skarga kasacyjna nie spełnia wymagań wymienionych w art. 176 u.p.p.s.a. po wyrazie "oraz", ponieważ nie zawiera przytoczenia podstaw kasacyjnych. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania czy też oba naruszenia łącznie. Niepowołanie żadnej postawy kasacyjnej powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej. Przedstawienie przebiegu postępowania i woli skarżącego nie wypełnia przesłanek prawidłowego sformułowania skargi kasacyjnej. W szczególności nie zostało określone na czym polegało naruszenie prawa oraz wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. Sąd odwoławczy wskazuje zarazem, że wyłącznie wola kwestionowania rozstrzygnięcia organu I instancji, bez dochowania w tym względzie wymogów przewidzianych prawem, co do terminów i formy pism, musiała skutkować rozstrzygnięciem podjętym przez Sąd I instancji. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 u.p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.