I SA/Ke 482/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata B. Ł. – D. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. UZASADNIENIE 1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ("SKO", "Kolegium") decyzją z dnia [...] nr [....] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] r. nr [..]w sprawie wymiaru H. K. podatku rolnego i od nieruchomości na rok 2014 pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie 3539 zł. 1.2. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j. t. Dz. U. z 2005 r. nr 240. poz. 2027) dalej "prawo geodezyjne i kartograficzne", podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Organ powołał także przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (j. t. Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969) dalej "ustawa o podatku rolnym", określające przedmiot, podstawę opodatkowania w tym podatku oraz warunki wydania decyzji w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego (art. 1, art. 4 ust. 1, art. 6c). Kolegium wyjaśniło, że ewidencję gruntów zakładają i prowadzą właściwe starostwa lub urzędy gmin, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Wskazało ponadto, że organ podatkowy jest związany danymi zawartymi w ewidencji, co oznacza, że nie może przyjąć jako podstawy wymiaru podatku innych danych niż te, które wynikają z ewidencji. 1.3. Organ ustalił, że z wypisu z rejestru gruntów obrazujących stan posiadania na rok 2014 wynika, że H. K. figuruje jako właściciel i jako samoistny posiadacz gruntów o ogólnej powierzchni 24,2229 ha sklasyfikowanych w ewidencji gruntów symbolem R, PS, S. Organ podatkowy w oparciu o obowiązujące przepisy dokonał wymiaru podatku od nieruchomości w stosunku do powierzchni użytkowej budynku, tj. 10 m² zwolnionej na podstawie Uchwały Rady Gminy w Stopnicy i gruntów oznaczonych symbolem "N" o powierzchni 400 m² zwolnionych z opodatkowania ustawowo. Kolegium wskazało, że decyzja organu podatkowego wydana została w oparciu o zapisy zawarte w ewidencji gruntów. Jeżeli skarżący nie zgadza się z tymi zapisami swoje wątpliwości winien zgłosić do właściwego organu geodezyjnego, którym jest starosta. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na decyzję Kolegium H. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. 2.2. Skarżący nie sprecyzował kierunku zaskarżenia. W uzasadnieniu skargi wskazał natomiast, że wbrew wpisom w rejestrach nie jest posiadaczem samoistnym oraz właścicielem gruntów. Sąd w B.-z.odmówił mu bowiem uwłaszczenia co do 24 ha, a rodzicom, którzy nie żyją przyznał przez uwłaszczenie 12 ha. Pozostałe grunty nieuwłaszczone sąd przyznał sąsiadom. Skarżący podał też, że nie pozwala mu się władać przedmiotowym gospodarstwem tylko wciąż jest karany. 2.3. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. 3.2. Przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium dotycząca wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy o podatku rolnym oraz ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j. t. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613) dalej "u.p.o.l.". Zgodnie z art. 6c ustawy o podatku rolnym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie. Podatnikami podatku rolnego są m.in. osoby fizyczne nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami gruntów, posiadaczami samoistnymi gruntów, użytkownikami wieczystymi gruntów, posiadaczami gruntów. Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi natomiast dla gruntów gospodarstw rolnych liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego, a dla pozostałych gruntów liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 3 ust. 1, art. 4 ust.1 ustawy o podatku rolnym). Podatnikami podatku od nieruchomości są z kolei m.in. osoby fizyczne będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów (art. 3 ust. 1 u.p.o.l.). Podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości stanowi dla gruntów – powierzchnia, dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych (...) - art. 4 ust. 1 u.p.o.l. 3.3. W niniejszej sprawie organy wymierzając skarżącemu omawiane zobowiązanie podatkowe ustaliły, że skarżący jest właścicielem i samoistnym posiadaczem użytków rolnych o ogólnej powierzchni 24, 2229 ha. Ustalono także, że H. K. jest właścicielem nieruchomości zwolnionej z opodatkowania, na podstawie uchwały Rady Gminy S. nr XXVII/47/13 z dnia 3 grudnia 2013 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień w tym podatku na 2014 r. oraz nieużytków zwolnionych z opodatkowania ustawowo. Wskazane grunty oraz nieruchomość znajdują się na terenie gminy S.. Ustaleń w zakresie powierzchni gruntów należących do skarżącego organy prawidłowo dokonały w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów. W aktach sprawy znajduje się sporządzony przez administratora systemu i potwierdzony przez pracownika urzędu gminy wypis z rejestru gruntów z dnia 24 marca 2014 r. W kontekście powyższych ustaleń w sprawie istotne znaczenie ma treść art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego, na co prawidłowo zwróciło uwagę Kolegium. Zgodnie z powołanym przepisem podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te dotyczą m.in. rodzajów, powierzchni gruntów czyli wskazują na przedmiot opodatkowania. Ewidencja zawiera także dane wskazujące na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując ustaleń w sprawie organ jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają bowiem walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art.194 Ordynacji podatkowej, stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest niewątpliwie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Wyjątkowo tylko organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów. Sytuacja taka może mieć miejsce tylko wówczas, gdy moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) zostanie podważona w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, więc zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji (zob. wyroki NSA z dnia 26 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 309/10, z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 226/10, z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II FSK 690/09 i II FSK 1014/10 oraz z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W niniejszej sprawie skarżący nie przedłożył takich dokumentów. 3.4. Podsumowując, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania przeprowadzonego przez organy postępowania. Nie dopatrzył się także żadnych uchybień w zakresie zastosowanego przez te organy prawa materialnego. Zarówno podmiot jak i przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie zostały ustalone prawidłowo w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów. Organ zastosował także właściwe stawki podatkowe i przyjął poprawną wielkość podstawy opodatkowania. Spowodowało to ustalenie wobec skarżącego prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego. Dodatkowo wymaga wyjaśnienia, że ewentualnego kwestionowania prawidłowości wpisu w ewidencji należy dokonywać nie w postępowaniu podatkowym lecz odrębnym postępowaniu w zakresie zmiany w ewidencji gruntów. Stosownie do § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Lokalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.38.454 ze zm.) dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. 3.5. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę. Przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego - adwokatowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy, stosownie do jego wniosku, uzasadnia art. 250 ustawy p.p.s.a.