I FZ 245/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 10 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 1252/08 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 5 sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki z o.o. w zakresie podatku od towarów i usług za sierpień 2005r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1252/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi K. L. odmówił skarżącej wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 5 sierpnia 2008 r. w przedmiocie orzeczenia o jej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki z o.o. w zakresie podatku od towarów i usług za sierpień 2005 r. W uzasadnieniu Sąd podał, że w skardze na ww. decyzję strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tejże decyzji organu odwoławczego, jednakże w żaden sposób nie uzasadniła swego żądania, co było przyczyną jego nieuwzględnienia. Strona reprezentowana przez pełnomocnika zaskarżyła postanowienie Sądu pierwszej instancji, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temuż Sądowi. Argumentując powyższe pełnomocnik strony przekonywała, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej "P.p.s.a.") nie nakładają na wnioskodawcę obowiązku uprawdopodobnienia, a tym bardziej udowodnienia przesłanek wstrzymania zaskarżonego aktu. W jej ocenie obowiązek ten spoczywa na sądzie administracyjnym, który w tym zakresie działa z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje wprawdzie możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, ograniczając jednakże możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch ww. przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl.). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy tutejszy Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie uznać należy za trafne. Skarżąca wnioskując o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji ograniczyła się jedynie do sformułowania żądania w tym zakresie, nie przytaczając żadnych okoliczności, które by to żądanie uzasadniały. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.