IV SA/Po 552/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędziowie WSA Józef Maleszewski WSA Monika Świerczak Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę UZASADNIENIE Prawomocnym wyrokiem z 31 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 830/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej też jako "WSA"), po rozpoznaniu skargi H. W., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] czerwca 2018 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu tego wyroku, WSA – relacjonując dotychczasowy przebieg postępowania – wskazał m.in., że: - Wójt Gminy [...] (dalej też jako "Wójt" lub "organ I instancji") w dniu [...] sierpnia 2012 r. wydał decyzję nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (dalej jako "Decyzja UŚ"), polegającego na przebudowie i rozbudowie budynku biurowo-socjalnego wraz z przebudową przyłącza telekomunikacyjnego sieci wewnątrzzakładowych będących w kolizji z planowanym obiektem oraz zmianie sposobu użytkowania placu odkładczego na parking samochodów osobowych na terenie [...] Sp. z o.o. w [...] obejmującym działki o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (obręb [...], gmina [...]); - wnioskiem z [...] listopada 2016 r. H. W. i T. W. (dalej łącznie jako "Wnioskodawcy"), reprezentowani przez S. W. – powołując się na prawo własności nieruchomości stanowiących działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w [...] – zwrócili się do Wójta z wnioskiem "o wznowienie i uchylenie wszystkich postępowań dotyczących wszystkich decyzji środowiskowych wydanych dla firmy [...] w [...]", na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]; - postanowieniem z [...] lutego 2018 r. Wójt wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną Decyzją UŚ; - decyzją z [...] marca 2018 r. (znak: [...], [...]) Wójt, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia ostatecznej Decyzji UŚ, wskazując w uzasadnieniu, że Wnioskodawcy nie są właścicielami nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji, a więc nie znajdują się w zasięgu jej oddziaływania. - po rozpatrzeniu odwołania Wnioskodawców, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako "SKO" lub "organ II instancji") – przywołaną na wstępie decyzją z [...] czerwca 2018 r. – utrzymało w mocy decyzję Wójta z [...] marca 2018 r., wskazując w uzasadnieniu, że Wnioskodawcy są właścicielami nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia (sąsiadujących z terenem planowanego przedsięwzięcia). Tym samym spełniali przesłanki do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu [...] – czego im jednak organ I instancji nie zapewnił, stąd też zasadnym jest przyjęcie, że bez własnej winy nie brali udziału w tym postępowaniu. Jednakże – jak dalej zauważyło SKO – sam fakt niezawinionego braku uczestnictwa strony w postępowaniu nie powinien automatycznie skutkować uchyleniem decyzji dotychczasowej po wznowieniu postępowania. W szczególności nie uchyla się jej w sytuacji, gdy w wyniku wznowienia postępowania treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a.) – która to sytuacja, według SKO, wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Jednocześnie organ zauważył, że w sprawie tej zachodzi również sytuacja, o której mowa w art. 146 § 1 k.p.a., a więc że uchylenie zaskarżonej decyzji nie jest możliwe także z uwagi na to, iż od dnia doręczenia stronom Decyzji UŚ minęło pięć lat; - na ww. decyzję SKO, H. W., reprezentowana przez S. W., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Uchylając zaskarżoną decyzję SKO z [...] czerwca 2018 r. przywołanym na wstępie wyrokiem o sygn. akt IV SA/Po 830/18, WSA wskazał, że w kontrolowanej sprawie teren inwestycji, dla którego wydano Decyzję UŚ, został wyraźnie w tej decyzji określony i obejmuje działki o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (obręb [...], gmina [...]). Z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy wynika zaś, że stanowiąca własność H. W. działka nr [...] oraz stanowiąca własność T. W. działka nr [...] bezpośrednio graniczą z działką nr [...] składającą się, zgodnie z treścią Decyzji UŚ, na teren inwestycji. W świetle powyższego, WSA podzielił stanowisko SKO, że Wnioskodawcy spełniali przesłanki do udziału w charakterze strony w postępowaniu zakończonym Decyzją UŚ, którego to udziału zostali jednak bez własnej winy pozbawieni. Tym samym w kontrolowanej sprawie ziściła się pozytywna przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zarazem jednak – zdaniem WSA – nie ulega wątpliwości, że w sprawie tej wystąpiła także przesłanka negatywna, określona w art. 146 § 1 k.p.a., tj. od doręczenia stronom postępowania (spółce [...] sp. z o.o.) Decyzji UŚ upłynęło ponad 5 lat (liczone od [...] sierpnia 2012 r.). Z treści art. 146 § 1 k.p.a. wynika jednoznacznie, że upływ określonego w nim terminu stanowi negatywną przesłankę uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji dotychczasowej (tu: Decyzji UŚ). Nie oznacza to jednak dopuszczalności orzekania w takim przypadku o "odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej". W sytuacji bowiem, gdy – tak, jak w kontrolowanej sprawie – zaszła pozytywna przesłanka wznowienia (tu: z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) i jednocześnie wystąpiła przesłanka negatywna, o której mowa w art. 146 § 1 k.p.a., organ, zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a., powinien ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz podania przyczyny, z której powodu nie może uchylić decyzji. W takiej sytuacji, zdaniem WSA, organ nie był więc uprawniony do wydania decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Wobec tego utrzymanie w mocy przez SKO decyzji Wójta o odmowie uchylenia Decyzji UŚ – w kontekście trafnych ustaleń organu II instancji co do ziszczenia się w kontrolowanej sprawie obu ww. przesłanek – nie odpowiada treści obowiązujących przepisów prawa. Z tych względów, w ocenie WSA, należało uchylić zaskarżoną decyzję SKO, jako naruszającą art. 151 § 2 k.p.a. Jednocześnie WSA zaznaczył, że z upływem terminu "przedawnienia" określonego w art. 146 § 1 k.p.a. nie wiąże się wyłącznie niemożność uchylenia decyzji dotychczasowej, ale również brak kompetencji organu do ponownego merytorycznego (verba legis: "co do istoty") rozpoznania sprawy zakończonej tą decyzją. Zatem, w ocenie WSA, SKO w sposób niedopuszczalny analizowało i stwierdziło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (Decyzji UŚ) – kwestia ta nie mogła już bowiem podlegać badaniu na tym etapie postępowania: po upływie pięcioletniego okresu "przedawnienia". Formułując wskazania co do dalszego postępowania, WSA w referowanym wyroku o sygn. akt IV SA/Po 830/18 nakazał, aby rozpoznając sprawę ponownie, organ uwzględnił przedstawioną w tym wyroku ocenę prawną i wydał decyzję kasacyjno-reformatoryjną (przewidzianą w art. 138 § 1 pkt 2 ab initio k.p.a.) o treści odpowiadającej dyspozycji art. 151 § 2 k.p.a. Decyzją z [...] maja 2019 r. (nr [...]) SKO – ponownie rozpoznawszy sprawę z odwołania H. W. i T. W. – uchyliło decyzję Wójta z [...] marca 2018 r. oraz stwierdziło wydanie Decyzji UŚ z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu decyzji SKO zadeklarowało, że honorując uwagi i tezy wyprowadzone przez WSA w wyroku o sygn. akt IV SA/Po 830/18, ponownie przeanalizowało materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. W efekcie wskazało, że z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, iż Wnioskodawcy byli właścicielami nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, a zatem spełniali przesłanki do uczestnictwa w postępowaniu [...] w charakterze stronnym, czego im jednak organ I instancji nie zapewnił. Stąd też zasadnym jest przyjęcie, że bez własnej winy nie brali oni udziału w ww. postępowaniu. Dalej organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie ma treść normy określonej w art. 146 § 1 k.p.a., gdyż Decyzja UŚ została skutecznie doręczona jedynej stronie postępowania dnia [...] sierpnia 2012 r. W związku z tym, zgodnie z ww. normą prawną, analizowanej decyzji administracyjnej nie można wyeliminować z obrotu prawnego w wyniku wznowienia postępowania począwszy od dnia [...] sierpnia 2017 r. W związku z tym SKO stwierdziło zaistnienie naruszenia natury procesowej w toku postępowania zakończonego ostateczną Decyzją UŚ, jednakże już ze względu na upływ pięcioletniego terminu skutecznego doręczenia decyzji administracyjnej stronom postępowania jest ona objęta ochroną prawną uniemożliwiającą jej uchylenie w wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego. Jednocześnie SKO zaznaczyło, że organ administracji publicznej nie może poprzestać wyłącznie na takim stwierdzeniu, gdyż musi także dokonać ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy – co też SKO uczyniło, z powołaniem się na stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 7 lutego 2018 r. o sygn. akt II OSK 937/18. W konkluzji SKO stwierdziło, że przeprowadzona analiza zgromadzonej w sprawie dokumentacji, a także okoliczność, iż Wnioskodawcy nie podnieśli żadnych zarzutów o charakterze merytorycznym w przedmiocie poprawności dokumentacji oraz zgodności inwestycji z obowiązującymi normami prawnymi, aktualnymi na dzień wydania decyzji administracyjnej, nie dają podstawy do stwierdzenia naruszenia ówcześnie obowiązujących przepisów prawa materialnego w wyniku wydania Decyzji UŚ, a stwierdzona wada postępowania ogranicza się do uprzednio opisanego naruszenia natury proceduralnej, polegającego na pominięciu w postępowaniu H. W. oraz T. W. jako stron postępowania administracyjnego. Skargę na opisaną decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła H. W., reprezentowana przez S. W.. Skarga nie zawierała uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie – w razie nieopłacenia skargi – ewentualnie o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu [...] października 2019 r. pełnomocnik uczestnika postępowania [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwanego też dalej "Spółką"), r.pr. M. Z., wniósł o oddalenie skargi, z argumentacją, jak w złożonym załączniku do protokołu, w którym podkreślono m.in., że decyzja SKO odpowiada prawu oraz że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku WSA o sygn. akt IV SA/Po 830/18 są wiążące. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. ([...]) uchylająca decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2018 r. ([...], [...]) oraz stwierdzająca wydanie z naruszeniem prawa decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. ([...]) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia ("Decyzji UŚ"). W pierwszej kolejności należy podkreślić, że oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji SKO trzeba uwzględnić fakt, iż sprawa była już przedmiotem kontroli sądowej w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem WSA w Poznaniu z 31 stycznia 2019 r. o sygn. akt IV SA/Po 830/18. Jest to o tyle istotne, że w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2018, uw. 3 i 5 do art. 153). W świetle cytowanego art. 153 p.p.s.a. zarówno organ administracji publicznej ponownie rozpoznający sprawę, jak i wojewódzki sąd administracyjny, są co do zasady związani oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi we wcześniejszym, prawomocnym wyroku. Utrata mocy wiążącej takich ocen i wytycznych następuje jedynie wyjątkowo: przede wszystkim w razie wzmiankowanej w art. 153 p.p.s.a. zmiany stanu prawnego, powodującej, że pogląd sądu stanie się nieaktualny; a ponadto w razie zmiany, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych, bądź też na skutek wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2018, uw. 9 do art. 153). Żadna z przywołanych wyżej okoliczności nie wystąpiła w niniejszej sprawie, wobec czego zarówno orzekający ponownie – po wyroku WSA o sygn. akt IV SA/Po 830/18 – organ II instancji, jak i Sąd w obecnym składzie, pozostawali związani oceną prawną i wytycznymi zawartymi w tym wyroku. Z tych też względów należy przypomnieć, że w uzasadnieniu powyższego wyroku, WSA przesądził, iż Wnioskodawcy spełniali przesłanki do udziału w charakterze strony w postępowaniu zakończonym Decyzją UŚ, którego to udziału zostali jednak bez własnej winy pozbawieni. Tym samym w kontrolowanej sprawie ziściła się pozytywna przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie jednak WSA zauważył, iż w sprawie tej wystąpiła także przesłanka negatywna, określona w art. 146 § 1 k.p.a., bo od doręczenia Decyzji UŚ jedynej stronie postępowania, jaką była Spółka, upłynęło ponad 5 lat (liczone od [...] sierpnia 2012 r.). WSA podkreślił, że z treści ww. przepisu wynika jednoznacznie, iż upływ określonego w nim terminu (tu: 5-letniego) stanowi negatywną przesłankę uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji dotychczasowej (tu: Decyzji UŚ). Termin ten, chociaż zamieszczony w przepisie proceduralnym, ma charakter materialnoprawny, co oznacza, że jego upływ powoduje taki skutek, iż decyzja ostateczna nie może być uchylona, choćby wydana została z naruszeniem prawa. Nie oznacza to jednak dopuszczalności orzekania w takim przypadku o "odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej". W sytuacji bowiem, gdy – tak, jak zdaniem WSA w kontrolowanej sprawie – zaszła pozytywna przesłanka wznowienia (tu: z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) i jednocześnie wystąpiła przesłanka negatywna, o której mowa w art. 146 § 1 k.p.a., organ, zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a., powinien ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz podania przyczyny, z której nie może uchylić decyzji. W takiej sytuacji organ nie był więc uprawniony do wydania decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (Decyzji UŚ). Wobec tego utrzymanie w mocy przez SKO decyzji Wójta o odmowie uchylenia Decyzji UŚ – w kontekście trafnych ustaleń organu II instancji co do ziszczenia się w kontrolowanej sprawie obu ww. przesłanek – nie odpowiadało treści obowiązujących przepisów prawa. W konkluzji WSA nakazał, aby rozpoznając sprawę ponownie, SKO uwzględniło przedstawioną ocenę prawną i wydało decyzję kasacyjno-reformatoryjną (przewidzianą w art. 138 § 1 pkt 2 ab initio k.p.a.) o treści odpowiadającej dyspozycji art. 151 § 2 k.p.a. W świetle ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w referowanym wyroku WSA o sygn. akt IV SA/Po 830/18, SKO – ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę po tym wyroku – w pełni zasadnie uchyliło decyzję Wójta z [...] marca 2018 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej Decyzji UŚ oraz stwierdziło wydanie Decyzji UŚ z naruszeniem prawa. Takie rozstrzygnięcie zasadniczo odpowiada dyspozycji art. 151 § 2 k.p.a., wskazanego w ww. wyroku WSA. Przepis ten stanowi bowiem, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Godzi się zauważyć, że literalna wykładnia cytowanego art. 151 § 2 k.p.a. prowadzi do wniosku, że okoliczności, z powodu których organ nie może uchylić decyzji dotychczasowej (tu: Decyzji UŚ), w zasadzie powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w tej samej części orzeczenia organu administracji, co stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa – a więc nie tylko w jego uzasadnieniu, ale przede wszystkim w jego sentencji (rozstrzygnięciu). W kontrolowanej sprawie, co prawda, SKO nie wskazało w sentencji zaskarżonej decyzji okoliczności, z powodu których nie uchyliło Decyzji UŚ, to jednakże w sposób wyraźny powyższe zakomunikowało w uzasadnieniu swej decyzji – trafnie wskazując na zaistniałą przesłankę "przedawnienia" z art. 146 § 1 k.p.a. Mając to na względzie Sąd uznał, że wskazane uchybienie pozostało bez wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się natomiast do przeprowadzonej ponadto przez SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji analizy i oceny co do tego, że Decyzja UŚ nie narusza przepisów prawa materialnego, godzi się zauważyć, że w tym zakresie działania organu II instancji zostały podjęte z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. W świetle bowiem zapadłego w tej sprawie wyroku o sygn. akt IV SA/Po 830/18, SKO nie było już uprawnione do merytorycznej oceny Decyzji UŚ. Wszak w uzasadnieniu tego wyroku WSA kategorycznie stwierdził, że z upływem terminu "przedawnienia" określonego w art. 146 § 1 k.p.a. nie wiąże się wyłącznie niemożność uchylenia decyzji dotychczasowej, ale również brak kompetencji organu do ponownego merytorycznego (verba legis: "co do istoty") rozpoznania sprawy zakończonej tą decyzją. Co więcej, WSA jednoznacznie ocenił, iż SKO w kontrolowanej przezeń decyzji [poprzedniej – z [...] czerwca 2018 r. – uw. Sądu] w sposób niedopuszczalny analizowało i stwierdziło w jej uzasadnieniu, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (Decyzji UŚ). Kwestia ta – co jasno zaznaczył WSA – nie mogła już bowiem podlegać badaniu na tym etapie postępowania: po upływie pięcioletniego okresu "przedawnienia". Tym samym, zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. – wobec jednoznacznej, wiążącej oceny prawnej wyrażonej w zapadłym w tej sprawie prawomocnym wyroku WSA o sygn. akt IV SA/Po 830/18 – SKO nie było już władne dokonywać merytorycznej oceny Decyzji UŚ. I to nawet w sytuacji, gdy nie podzielało poglądu zaprezentowanego w ww. wyroku WSA, oraz pomimo świadomości, że orzecznictwo sądowe w odniesieniu do przedmiotowej kwestii nie jest jednolite – czego dowodzi chociażby, przywołany w ww. wyroku WSA: wyrok NSA o sygn. akt II OSK 1783/15, z jednej strony, oraz cytowany w zaskarżonej decyzji SKO: wyrok NSA o sygn. akt II OSK 937/16 [błędnie przywołany jako "II OSK 937/18"] z drugiej – gdyż okoliczności te są irrelewantne prawnie na gruncie art. 153 p.p.s.a. Jednakże, w ocenie Sądu, również powyższe uchybienie organu II instancji, pozostało bez wpływu na wynik sprawy, który to wynik wyrażał się w stwierdzeniu, że Decyzja UŚ została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a niemożność jej uchylenia wynikała już z okoliczności określonej w art. 146 § 1 k.p.a., tj. z faktu, że od dnia doręczenia tej decyzji upłynęło pięć lat. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.