I OSK 1345/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig- Maciszewska Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec ( spr.) Jerzy Stankowski Protokolant Anna Harwas po rozpoznaniu w dniu 1 października 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 maja 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 1043/06 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 30 maja 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 1043/06, oddalił skargę Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Prezydent S. decyzją z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) skierował Z. S., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii A i B, na badania lekarskie z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. W odwołaniu od powyższej decyzji, Z. S. powołując się na trudną sytuację materialną, zakwestionował obowiązek zapłaty 300 zł za badania i wniósł o skierowanie go na bezpłatne badania lekarskie. Ponadto wskazał, że prawo jazdy posiada od [...] i przez ten okres nigdy nie popełnił wykroczenia w ruchu drogowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), w związku z § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15), po rozpatrzeniu odwołania zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu decyzji podano, że do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej S.-[...] o wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania Z. S. posiadającego prawo jazdy kategorii A i B na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, bowiem w toku prowadzonego przeciwko wyżej wymienionemu postępowania przygotowawczego o czyn z art. 157 § 2 k.k. stwierdzono u niego na podstawie opinii sądowo-psychiatrycznej, cechy osobowości nieprawidłowej i zespół zależności alkoholowej. Organ odwoławczy stwierdził, że taka okoliczność polegająca na uzależnieniu od alkoholu, została potwierdzona opinią sądowo-psychiatryczną i stanowi przesłankę do skierowania strony na badania lekarskie. Ponadto wyjaśnił, że skierowanie to nie jest równoznaczne z cofnięciem prawa jazdy. Ponadto Kolegium wskazało, że nie ma podstaw do zwolnienia strony z kosztów badania gdyż zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, badanie lekarskie, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 4 tej ustawy jest wykonywane na koszt osoby badanej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Z. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której podniósł on, iż bezzasadne jest pozbawienia go prawa jazdy, gdyż nigdy nie popełnił żadnego wykroczenia drogowego i ponownie wniósł o skierowanie go na bezpłatne badania lekarskie. Do skargi dołączył oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, decyzję z dnia [...] o przyznaniu świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłku stałego w okresie od 1 kwietnia 2005 r. do 31 października 2006 r. oraz kserokopię opinii psychologa biegłego sądowego z dnia [...], sporządzoną na okoliczność jego zdolności do pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami w sprawie w przedmiocie renty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Dodatkowo przy piśmie z dnia [...] nadesłało opinię sądowo-psychiatryczną z dnia [...] z przeprowadzonych badań skarżącego, o której mowa w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu skargi Z. S. uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona decyzja oparta została o przepis art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), który stanowi, że: "Badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem, skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia". W rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. (Dz. U. Nr 2, poz. 15) w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, wydanym w wykonaniu upoważnienia ustawowego z art. 123 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, określone zostały między innymi warunki i tryb kierowania na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. W myśl § 2 ust. 5 powyższego rozporządzenia (powołanego również w materialnoprawnej podstawie zaskarżonej decyzji), starosta może w tym celu skierować na badania lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarówno z cytowanego wyżej przepisu ustawy, jak i z § 2 ust. 5 wskazanego rozporządzenia, nie wynika aby kwestia ustalenia odpłatności za omawiane badania lekarskie należała do istoty rozstrzygnięcia decyzji w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Okoliczność, że organ pierwszej instancji poinformował skarżącego odrębnym pismem z dnia [...] o skutkach decyzji, a w tym o tym, że badania wykonywane są na koszt badanego nie dowodzi, że kwestia ta stała się elementem decyzji podlegającej kontroli sądowej. Nie negując zatem trudnej sytuacji ,życiowej i materialnej skarżącego i jego rodziny, Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż nie ma podstaw prawnych do zajmowania się kwestią odpłatności za badania i dlatego zarzuty skargi w tym zakresie uznał za bezprzedmiotowe dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Dla tej oceny znaczenie istotne miało natomiast skontrolowanie, czy w sprawie zaistniały materialnoprawne przesłanki skierowania Z. S. na badania lekarskie. Z akt administracyjnych wynika, że starosta swoją decyzję podjął na podstawie pochodzącej od prokuratora informacji o stwierdzeniu przez biegłych lekarzy psychiatrów, opiniujących w toczącym się przeciwko skarżącemu postępowaniu przygotowawczym o czyn przeciwko zdrowiu (art. 157 § 2 k.k.), osobowości nieprawidłowej i zespołu zależności alkoholowej. Informacja ta została potwierdzona treścią uzyskanej przez organ opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia [...]. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w tej sytuacji faktycznej, oczywiste jest, że decyzje organów orzekających w sprawie zostały podjęte w oparciu o "wiarygodną informację o zastrzeżeniach o stanie zdrowia skarżącego, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów", zwłaszcza że strona w odwołaniu nie kwestionowała faktu badania przez biegłych lekarzy psychiatrów oraz treści sporządzonej przez nich opinii. Natomiast podnoszone w skardze okoliczności dotyczące niepopełnienia wykroczenia drogowego nie należą do przesłanek, jakie organ ma obowiązek uwzględnić podejmując decyzję o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie. Natomiast ujemne oddziaływanie alkoholu na sprawność psychomotoryczną kierowcy należy do okoliczności powszechnie znanych i nie ma potrzeby szerokiego dowodzenia zaistnienia zastrzeżenia co do stanu zdrowia osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi (i nie tylko takimi), która dotknięta jest zespołem zależności alkoholowej. Ponadto, Sąd pierwszej instancji wskazał, iż skierowanie na badania lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem prawa jazdy, a ma na celu wyjaśnienie wyżej wskazanych zastrzeżeń, co może prowadzić zarówno do stwierdzenia, że nie istnieją przeciwwskazania do cofnięcia prawa jazdy, jak i że takie przeciwwskazania występują, ale jest to kwestia dalsza, wymagająca odrębnego rozstrzygnięcia. Z tych względów Sąd pierwszej instancji uznał, że przedstawione przez skarżącego dopiero w postępowaniu sądowym dowody w postaci opinii psychologicznej, sprowadzonej na użytek sprawy toczącej się w innym przedmiocie przed sądem powszechnym oraz zaświadczenia o podjęciu terapii uzależnienia od alkoholu, z których sąd przeprowadził dowód w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) pozostają bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że nawet gdyby dowody te były znane organom, to nie miałyby wpływu na wynik sprawy, ponieważ ani nie zastępują przewidzianych prawem badań lekarskich, ani nie podważają wiarygodności wniosków zawartych w opinii biegłych lekarzy psychiatrów z dnia [...]. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) - skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. S., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając go w całości podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) Art. 141 § 4 P.p.s.a. polegającego na przedstawieniu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7 poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego wskutek niezweryfikowania okoliczności podanej we wniosku Prokuratora, art. 77 § 1 poprzez brak zebrania w sprawie całego materiału dowodowego wskutek niezwrócenia się o nadesłanie opinii biegłych i art.80 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że wskazywana okoliczność została udowodniona; 2) Art. 145 §1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 267 k.p.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu i niezwolnienie na jego podstawie Z. S. z opłaty za badania będące podstawą decyzji administracyjnej, pomimo złożonego wniosku przez skarżącego o zwolnienie go z tej opłaty przy jednoczesnym uznaniu, iż strona nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a więc gdy organ przyznawał wszelkie przesłanki do zwolnienia, nie znajdując jednakże podstawy prawnej do tego. Wskazując na powyższą podstawę skargi kasacyjnej, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że Sad przyjął stan faktyczny ustalony przez organy administracyjne niezgodnie z obowiązującą procedurą zawartą w kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym naruszył przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Jednocześnie sąd nie oddalił skargi pomimo procedowania przez organy administracji wbrew obowiązującym je przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, to jest art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Autor skargi kasacyjnej wyjaśnił, że Prezydent Miasta S. wydał decyzję z dnia [...] w sprawie skierowania na badania lekarskie Z. S. jedynie w oparciu o wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej S. [...], w którym zawarta została informacja o prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu przygotowawczym, w toku którego opinią sądowo-psychiatryczną stwierdzono cechy osobowości nieprawidłowej oraz zespół zależności alkoholowej. W toku postępowania administracyjnego organ administracyjny w żaden sposób nie zweryfikował powyższej wiadomości, przyjmując ją za wystarczającą do wydania decyzji. Tymczasem - zdaniem strony skarżącej - przepis stanowiący materialną podstawę do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie wymaga, aby na podstawie nasuwających się zastrzeżeń co do stanu zdrowia, podjąć postępowanie dowodowe, które je zweryfikuje. Informacja zawarta we wniosku Prokuratora zawiera jedynie informację o przeprowadzeniu opinii sądowo-psychiatrycznej, która w żaden sposób nie została uszczegółowiona, bez podania chociażby daty jej wydania i osoby uprawnionej. Taki sygnał niepoparty żadnymi dokumentami winien stanowić podstawę do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Natomiast organ wydający decyzję nie wystąpił chociażby z żądaniem nadesłania mu tejże opinii, nie wezwał również Z. S. do wypowiedzenia się w tej kwestii. Ponadto w skardze kasacyjnej wskazano, że opłata za badanie pobierana jest z góry. Skarżący ze względu na trudną sytuację materialną nie mógł poddać się temu badaniu. W odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazywał na niemożność poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, jednocześnie sformułował wniosek o zwolnienie go od ponoszenia opłaty za te badania lekarskie. Zdaniem skarżącego organ drugiej instancji zobowiązany był do rozpatrzenia wszystkich jego żądań i ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu, w tym do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku. Podkreślił, że z opłaty tej nie został zwolniony , zaś obciążone go skutkami prawnymi niepoddania się badania lekarskiemu, którego z wyżej opisanych przyczyn nie był w stanie wykonać. Organ odwoławczy nie zastosował art. 267 k.p.a.(w wyniku jego nieznajomości), a Sąd pierwszej instancji pomimo podnoszenia tego zarzutu, w ogóle się do niego nie odniósł. To naruszenie przepisu postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem Sąd pierwszej instancji był do uwzględnienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej co oznacza, że Sąd jest związany podstawami art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. i wnioskami skargi kasacyjnej (art. 176 P.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że Sąd drugiej instancji nie jest władny badać, czy Sąd pierwszej instancji naruszył inne jeszcze przepisy niż te, które zostały wskazane w skardze kasacyjnej. Podkreślić należy, że zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania art. 183 § 2 P.p.s.a., której w niniejszej sprawie nie stwierdza się. W skardze kasacyjnej powołano się na drugą podstawę kasacyjną - naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. zauważyć należy, iż przepis ten nakazuje Sądowi pierwszej instancji przedstawienie w uzasadnieniu wyroku zwięzłego stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem art. 3 § 1 P.p.s.a. Nie wystarczy ograniczyć się do stwierdzenia - co ustalił organ - lecz niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez Sąd pierwszej instancji, a które nie (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r. FSK 2123/04, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 9). Zwięzłe przedstawienie stanu sprawy powinno obejmować relację z dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie do rozprawy przed sądem administracyjnym (tzw. część historyczna) ale podkreśla się, że w pojęciu zwięzłego przedstawienia stanu sprawy mieści się również obowiązek wskazania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia czyli stanu faktycznego przyjętego przez Sąd, który nie musi oznaczać tożsamego stanu faktycznego ze stanem ustalonym przez organ administracji publicznej, gdyż będą się w nim mieścić ustalenia poczynione przez Sąd w sytuacji, gdy przeprowadził uzupełniająco dowody z dokumentów (art. 106 § 3 P.p.s.a.), ale również przypadki, w których Sąd stwierdził, że organy administracji nie wyjaśniły sprawy, czy też te przypadki, w których Sąd dokonał ustaleń na podstawie dowodów znajdujących się w aktach sprawy i stwierdził, że uchybienia przepisom postępowania popełnione przez organ nie wpłynęły w istotny sposób na wynik sprawy. Jednakże w rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej stawiając zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. ograniczył się do stwierdzenia, że przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stan faktyczny jest niezgodny ze stanem rzeczywistym lecz zarzutu tego nie uzasadnił oraz nie wykazał istotnego wpływu uchybienia na wynik sprawy. Ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny tak sformułowanego zarzutu nie jest zatem możliwa. Nieuzasadniony jest również podniesiony w ramach tej podstawy kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. przez oddalenie przez Sąd pierwszej instancji skargi, mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że warunkiem uwzględnienia przez Sąd skargi z tego powodu jest wykazanie, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy mogłoby być inne. Analizy wpływu podniesionego w skardze kasacyjnej uchybienia procesowego na wynik sprawy, uzasadnienie tej skargi nie zawiera. W świetle art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, stanowiącego podstawę materialnoprawną decyzji w tej sprawie, badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, podlega kierujący pojazdem, skierowany decyzją starosty, w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia. Stosownie do treści § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, starosta może skierować na badania lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, iż informacja o zastrzeżeniach o stanie zdrowia skarżącego pochodziła od Prokuratora Prokuratury Rejonowej S.-[...], który na podstawie art. 182 k.p.a. wystąpił do Prezydenta S. o wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania Z. S. na badania lekarskie, w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, gdyż w toku prowadzonego przeciwko niemu postępowania przygotowawczego o czym z art. 157 § 2 k.k., na podstawie opinii sądowo-psychiatrycznej stwierdzono u niego cechy osobowości nieprawidłowej i zespół zależności alkoholowej. Informacja ta została potwierdzona treścią opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia [...]. Myli się skarżący twierdząc, że istniały podstawy do uwzględnienia skargi i zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. z powodu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że w postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, uzupełnił postępowanie dowodowe przeprowadzając dowód z tej opinii, zaś ocenie tej nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. Przesłanki materialnoprawne uzasadniające skierowanie skarżącego na przedmiotowe badania zostały bowiem spełnione. Jako nietrafny ocenić należy również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 267 k.p.a. przez jego niezastosowanie. Podkreślić należy, iż zarzut ten jest w istocie skierowany nie do zaskarżonego wyroku, ale wskazuje na niezastosowanie przez organy administracyjne w tej sprawie art. 267 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji była bowiem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta S. z dnia [...], której rozstrzygnięcie dotyczyło skierowania skarżącego na badania lekarskie, nie zaś kwestia odpłatności za te badania. Z akt sprawy wynika bowiem, że Prezydent S. doręczając skarżącemu ww. decyzję odrębnym pismem o charakterze informacyjnym, wyjaśnił konsekwencje niepoddania się temu badaniu oraz to, że są one wykonywane na koszt badanego. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku trafnie wskazał, że kwestia odpłatności za badania nie była elementem decyzji, podlegającym kontroli sądowej. Autor skargi kasacyjnej nie podjął polemiki ze wskazaną wyżej argumentacją Sądu. Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W wyroku nie orzeczono o przyznaniu wynagrodzenia dla pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, gdyż jest ono przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.