II OZ 784/09

SENTENCJA II OZ 784 /09 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenie J. P. - B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lipca 2009 r. sygn. akt III SAB/Łd 6/09 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. P. - B. na bezczynność Wójta Gminy Zgierz w przedmiocie wydania dowodu osobistego postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE II OZ 784 / 09 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił J. P.- B. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu swego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż z uzasadnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo rolne o niskiej dochodowości, z którego osiąga dochód w wysokości około 200 zł miesięcznie. Skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe oraz uzyskuje dochody doraźne w wysokości około 100 zł miesięcznie, nie wskazując ich źródła pochodzenia. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że jest właścicielem kiosku mieszkalnego o powierzchni 13 m2 oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 0,14 ha. Łącznie osiąga miesięczny dochód w wysokości około 300 zł. Dodatkowo wskazał, iż na lokacie terminowej posiada oszczędności w wysokości 27.000 zł, które stanowią "wkład mieszkaniowy na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych". Na wezwanie skierowane do skarżącego wyjaśnił on, iż nie może przekazać wyciągów z rachunku bankowego, ponieważ bank mu takowych nie przesyła, bowiem lokata w wysokości 17.000 zł została przekazana na subkonto, dla którego nie sporządza się wyciągów. Wyjaśniając różnice w zgromadzonych oszczędnościach, na które wskazano w wezwaniu wyjaśnił, że różnica pomiędzy kwotami wynika z faktu, iż w 2008 r. wpłacona została kolejna kwota 10.000 zł i razem jest 27.000 zł. W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżący dysponuje środkami pieniężnymi znacznie przewyższającymi koszty postępowania, chociażby dlatego, że kwota na rachunku bankowym skarżącego zwiększyła się w ciągu ostatniego roku o 10.000 zł. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, okoliczność ta jest znana Sądowi z urzędu, bowiem na formularzu złożonym do sprawy o sygn. akt III SO/Łd 3/08 w dniu 29 lutego 2008 r. wykazał kwotę 17.000 zł, natomiast w niniejszym postępowaniu określił wysokość lokaty terminowej na kwotę 27.000 zł. W ocenie Sądu pierwszej instancji zgromadzone środki finansowe na rachunku bankowym, nie pozwalają uznać skarżącego za osobę pozbawioną środków do egzystencji, a tym samym pozwalają stwierdzić, że posiadane środki majątkowe znacznie przewyższają wysokość potencjalnych kosztów sądowych. Ponadto skarżący nie nadesłał dokumentów dotyczących prowadzonego rachunku bankowego, które pozwoliłyby na dokładne zweryfikowanie składanych oświadczeń. Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, to na skarżącym spoczywał obowiązek uprawdopodobnienia podnoszonych okoliczności, którego nie wykonał. W związku z powyższymi okolicznościami Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. P.- B., wnosząc o jego uchylenie i o zwolnienie od kosztów w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazania wymaga, iż zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest obowiązek ponoszenia kosztów sądowych przez wnoszącego sprawę. Zwolnienie od tegoż obowiązku ma charakter wyjątkowy i muszą za nim przemawiać uzasadnione okoliczności faktyczne wskazujące, że obiektywna sytuacja finansowa strony nie daje jej możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Z konstrukcji powołanego powyżej przepisu art. 246 § 1 p.p.s.a. wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W przedmiotowej sprawie, co prawidłowo ustalił Sąd pierwszej instancji, nie zostało wykazane przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść kosztów postępowania. Stan majątkowy wnioskodawcy, a zwłaszcza środki zgromadzone na rachunku bankowym, nie uzasadnia przyjęcia, iż została spełniona przesłanka niemożności poniesienia przez wnioskodawcę kosztów sądowych postępowania w niniejszej sprawie. We wniesionym zażaleniu skarżący nie wskazał również na istnienie takich okoliczności, które pozwalałyby na skuteczne zakwestionowanie oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, co do sytuacji materialnej i rodzinnej strony skarżącej. Mając wskazane wyżej okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesione zażalenie na mocy art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., jako pozbawione uzasadnionych podstaw.